บทที่ 840 คลื่นน้ำวนในวังหลวง

บทที่ 840 คลื่นน้ำวนในวังหลวง

กู้อ้าวเวยสวมชุดสีม่วงเข้มยืนอยู่ที่ศาลาริมน้ำ เขามองฉีหรัวที่กำลังนั่งให้อาหารปลาอยู่ที่ริมสระ นางเดิมเป็นลูกสาวของพ่อค้า ชีวิตนี้ไม่มีทางเข้าวังได้เลย แต่ตอนนี้นางได้กลายมาเป็นองค์หญิงเอ่อตานแล้ว ตอนนี้สวมชุดหรูหรา แต่งหน้าแต่งตานั่งอยู่ที่ศาลาริมสระ แต่กลับทำอะไรเป็นเด็ก ๆ คนอื่นก็อดจะนินทาไม่ได้

“ลูกสาวพ่อค้ายังไงก็เป็นลูกสาวพ่อค้า ไม่มีความเป็นองค์หญิงเลย”

“ตอนนี้อยู่กับอ๋องจิ้งตามลำพัง ยังไม่รู้จักสำรวมอีก”

แม้แต่นางกำนัลขันทียังกล้าพูดองค์หญิงอย่างนางเลย ซ่านจินจื๋อเหมือนจะได้ยิน เลยอดไม่ได้เหลือบมองไปที่นาง “เจ้าได้ยินหรือเปล่า?”

“ได้ยินสิ แล้วยังไง?”ฉีหรัวยังคงฉีกหมันโถวเหมือนเดิม อีกทั้งยังยัดใส่ปากตัวเองด้วย นางยิ้มแล้วพูดว่า “คำนินทาพวกนี้ยังไงก็ต้องตามติดตัวข้าไปตลอดชีวิต นอกจากจะไม่สนใจก็ไม่มีทางอื่นอีก”

“เจ้ากำลังจะบอกเรื่องของกู้อ้าวเวยเหรอ?” ซ่านจินจื๋อยิ้ม ขันทีที่อยู่นอกศาลาหูผึ่งขึ้นมาทีเดียว

“นางไม่เคยไปพบไท่เฮามาก่อน แล้วจะเป็นคนของไท่เฮาได้ยังไงกัน?” ฉีหรัวถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ต่อให้ไม่ใช่คนของเสด็จแม่จริง เจ้าจะรับประกันได้ยังไงว่านางไม่ได้จะกลับมาแก้แค้นข้า” ซ่านจินจื๋อพูดถึงตรงนี้ นางก็กำหมัดแน่น

ฉีหรัวอ้าปากค้าง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดต่อแต่ให้อาหารปลาต่อ

นางกำลังคิดอยู่ว่าจะส่งข่าวให้ซ่านจินจื๋อยังไงดี ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมา “ท่านอ๋องจิ้ง องค์หญิงเอ่อตาน”

คำว่าองค์หญิงเหมือนจะประชดประชันแรงมาก

ฉีหรัวหันหน้ากลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง สายตาของนางนิ่งลงทันที นางลุกขึ้นมา แล้วพูดว่า “ได้ยินมาว่าคุณหนูตงฟางเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถที่สุดในเมืองเทียนเหยียน แค่ภาพวาดภาพเดียวก็ขายได้เป็นพันตำลึง”

“องค์หญิงชมเกินไปแล้ว” ตงฟางซวนเอ๋อทำหน้าทำตาเคารพมาก แต่ในใจกลับดูถูกฉีหรัวมาก

“น่าเสียดายนะไม่รู้ว่าคนอื่นเขาซื้อภาพ หรือว่าซื้อหน้าของเจ้ากันแน่” ฉีหรัวพูด สายตาของนางก็มองไปที่ไหล่ของตงฟางซวนเอ๋อ จากนั้นก็มองไปที่ซ่านเซิ่งหานที่กำลังเดินมา นางยิ้มแล้วพูดว่า “แต่ว่าอาศัยหน้าหนา ๆ ก็สามารถบินสูงได้ มันก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่เจ้าก็ต้องเรียนรู้ที่จะฉลาดหน่อยนะ”

“ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณหนูฉีหรัวจะพูดจาเก่งแบบนี้” สายตาของตงฟางซวนเอ๋อ จากนั้นก็หันไปมองซ่าน จินจื๋อที่อยู่ข้าง ๆ “ท่านอ๋องจิ้ง เสด็จป้ากำลังคิดที่จะคัดเลือกรองพระชายากับอนุให้ท่านอยู่เลย”

“เสด็จอาบุญน้อย” ซ่านเซิ่งหานจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา แล้วเดินผ่านตงฟางซวนเอ๋อไปยืนข้าง ๆ ฉีหรัว เขายกมือขึ้นมาโอบนางเอาไว้ “เจ้าไปกล่อมคนที่ไม่มีหัวใจจะมีประโยชน์อะไร”

“เจ้าเอาตัวชิงจือมา ต่อไปข้าจะดีกับเขาเหมือนลูกชายแท้ ๆ เลย” ฉีหรัวตบไปที่ไหล่ของเขา นางยิ้มแล้วพูดว่า “แต่นับอายุแล้ว ชิงจือก็ถือเป็นพี่น้องก็เจ้านะ”

“งั้นก็ถือว่ารับน้องชายเพิ่งแล้วกัน ต่อไปบรรดาศักดิ์ของท่านอ๋องก็ต้องเป็นของเขา” ซ่านเซิ่งหานตั้งใจพูดให้เสียงดังขึ้น จากนั้นก็ยังหันไปมองซ่านจินจื๋อ แล้วไม่ลืมพูดว่า “หากเกิดอะไรขึ้นกับกู้อ้าวเวย ข้าจะไม่ยกชิงจือกับอี้จื๋อให้ท่านแน่ เสด็จอา”

เขากัดเสียงแน่นกับสองคำหลังมาก ซ่านเซิ่งหานพาฉีหรัวเดินจากไปทันที