บทที่ 872 หญ้าพิษ

บทที่ 872 หญ้าพิษ

ออกจากห้องหนังสือ หิมะตกลงมาตาม

พระอาทิตย์ตกเร็ว หิมะที่หนาวเหน็บตกกระทบลงที่ใบหน้า ซางนิงตามติดหลังเขา: “องค์ชายท่านนั้นตอนนี้ปรากฏตัวที่ด่านลั่วสุ่ย อ๋องจิ้งจะอยู่นิ่งๆ หรือว่า……”

“ขอแค่หยุนหว่านอยู่ในมือข้า นางก็ไม่กล้าทำอะไรโดยไม่คิด”

กำจดหมายลับไว้ในมือแน่น จนกระทั่งกระดาษในมือกลายเป็นผงถ่าน เขาถึงเดินไปที่ห้องนอน

กู้อ้าวเวยอยู่ข้างเขา กู้อ้าวเวยในด้านลั่วสุ่ยนั้นเป็นแผนของเสด็จพี่ หรือมีคนมาแทนที่กันนะ เขายังต้องใช้เวลาตรวจสอบอย่างละเอียด

ซางนิงที่อยู่ด้านหลังออกห่างจากเขาหน่อย และพูดเตือนว่า: “งานเลี้ยงฤดูหนาวครั้งนี้ ฝ่าบาทหวังให้องค์ชายเข้าร่วมทั้งหมด รวมไปถึงองค์ชายสาม”

ดูแล้ว ฮ่องเต้เห็นได้ชัดว่าให้เขาไปตามซ่านเซิ่งหานกลับมา

พยักหน้าตกลง ซ่านจินจื๋อกลับแปลกใจว่าองค์ชายเก้าซ่านต้วนเฟิงที่ไม่ออกจากบ้านเลยมีหน้าตายังไง

กลับมาถึงห้องนอนระหว่างทางก็ถามเรื่องนี้ แต่กลับเห็นว่าด้านข้างมีคนชุดดำปรากฏขึ้นและไม่ใช่ลูกน้องของเขา เขาดึงผ้าปิดหน้าลง เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น: “ท่านอ๋อง”

“โม่อีให้เจ้าเข้ามาได้งั้นเหรอ” ซ่านจินจื๋อมองดูกุ่ยเม่ยด้วยสีหน้าที่เย็นชา: “เจ้าควรไปอยู่กับฮูหยินหยูนหว่าน”

“ข้าจะไปพูดแน่นอน แต่โม่ซานเตือนข้าเรื่องที่สำคัญมากเรื่องหนึ่ง ควรจะบอกกับท่านอ๋องก่อน” กุ่ยเม่ยโค้งคำนับ พูดเสียงเบาว่า: “อาจจะใช้โอกาสตอนที่ความทรงจำนางยังเลือนราง ทำลองจิตใจที่แท้จริงของนาง อย่าให้นางจากไปอีกเลย”

พอพูดจบ ในลานก็เริ่มมีข้ารับใช้มาเก็บกวาด

รอจนซ่านจินจื๋อได้สติ กุ่ยเม่ยก็หายไปแล้ว เหลือเพียงแต่หิมะเต็มพื้นที่ยังไม่ละลาย เขากำมือแน่น แต่ทำไมเขายังรู้สึกว่ากู้อ้าวเวยปิดกั้นตัวเองตลอด จนทำให้คนรู้สึกเดาทางได้ยาก

แต่เป็นเช่นนี้ ก็เป็นโอกาสที่ดีเช่นกัน

นางออกจากที่หลายครั้ง แต่เหตุผลกลับยิ่งอยู่ยิ่งแปลกมากขึ้น และไม่มีความรู้สึกปลอดภัย

นี่เป็นเหมือนวิธีการขอโทษ

นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ฉีหรั่วมาเจอเขาที่สวนดอกไม้ ในสวนเต็มไปด้วยสีน้ำเงิน แต่ละที่เต็มไปด้วยหิมะเกาะบนดอกไม้ ศาลาที่นั่งรอบด้านติดม่านกันลมหิมะรอบๆ ความเหน็บหนาวนี้ยังคงหนาวเข้ากระดูก

ฉีหรั่วกอดหม้ออุ่นไว้ที่มือรอเขา เห็นม่านเปิดลง นางก็พูดเสียงเบาว่า: “พ่อและปู่ของเด็กคนนั้นต่างตายที่ด่านลั่วสุ่ย เขาบอกว่าเรื่องทุกอย่างเป็นฝีมือของหยาเหมิน (ที่ทำการรัฐ)”

“พูดจาพร่ำเพรื่อ” ซ่านจินจื๋อนั่งลงเคาะโต๊ะเบาๆสองครั้ง

ฉีหรั่วโล่งอก และพูดอย่างจริงจังว่า: “เขามาที่เมืองเทียนเหยียนอยากจะร้องทุกข์ต่อศาล แต่เขาเห็นว่าทหารที่เฝ้าหน้าเมืองจะส่งกล่องใหญ่ๆเข้าไปด้วยระหว่างที่ผลัดเวรกัน เจ้าติดตามไป เห็นว่าเป็นคนตายที่สวมชุดในคุก”

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วแน่น: “นักโทษพวกนี้น่าจะถูกส่งตัวไปที่หลุมฝังศพจำนวนมาก”