บทที่ 873 ความทรงจำและทำนาย

บทที่ 873 ความทรงจำและทำนาย

ก่อนจะไป หวางกงกงถึงนึกถึงคนที่ไม่เคยปรากฏตัวเลย: “แม่หญิงยู่จืออยู่ไหนกัน?”

กู้อ้าวเวยพยุงมือของคนรับใช้และปีนขึ้นรถม้าไป ในใจก็ถึงนึกเรื่องวันนั้นตอนที่จากกัน ยู่จือกับยู่หงก็ไม่เคยกลับมาอีก แม้บางเรื่องจะถูกคนถาม ก็เป็นคนที่กุ่ยเม่ยสั่งไป วันนี้งานเลี้ยงในวังถ้ายังไม่มา ก็คงแย่แน่นอน?

เมื่อกี้นางกำลังคิดข้ออ้างเพื่อหลบเลี่ยง รองเท้าที่เดินขึ้นบันไดไม้ก็ดังขึ้น

“นางมาแล้ว” เสียงพึมพำ กู้อ้าวเวยหดตัวเข้าไปในรถม้าเรื่อยๆ

ยู่จือกำลังสวมชุดที่เมิ่งซู่ส่งมาให้ ยิ้มอ่อนยกมือให้หวางกงกง: “ไม่รู้ว่าหวางกงกงมาหาข้ามีเรื่องอันใด?”

“กระหม่อมกลัวว่าแม่หญิงสองคนจะเข้าวังสาย” หวางกงกงยิ้ม สายตากลับตรวจสอบยู่จืออย่างละเอียด อยากจะหาข้อผิดพลาด แต่ชายกระโปรงก็ยังสะอาดสะอ้าน ไม่มีแม้แต่ฝุ่นเลย

และเก็บสายตาที่มอง หวางกงกงเสนอตัวพยุงยู่จือขึ้นรถม้า

ยู่หงก็กลัวว่าเรื่องที่เขาเคยอยู่กับองค์ชายเก้าและถูกจับได้ ก็อยู่ในโรงเตี๊ยมกับกุ่ยเม่ย กุ่ยเม่ยขมวดคิ้วแน่น: “ครั้งนี้ องค์ชายเก้าซ่านต้วนเฟิงก็จะมาด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะมองยู่จือกับกู้อ้าวเวยออกไหม”

“พวกนางสองคนไม่ได้โง่” ยู่หงพูดอย่างเย็นชา และเดินกลับเข้าไปอย่างใจลอย

รถม้าหายไปในสายตา กุ่ยเม่ยถึงเดินกลับไป

ภายในรถม้า กู้อ้าวเวยหลับตางีบสักพัก ยู่จือสั่นเท้าไปมาไม่หยุด เหมือนจะลนลาน แต่เพราะรอบข้างต่างเป็นคนแปลกหน้าจึงพูดยาก ทำเอากู้อ้าวเวยก็ต้องลนลานไปด้วย จึงจับขานางไว้พูดว่า: “อย่าตื่นเต้นไป คนในวังหลวงไม่กินคนหรอก”

ยู่จือกำลังจะตอบโต้ แต่บังเอิญเหลือบไปเห็นม่านในรถม้าที่เลิกขึ้น มองค้อนนางอย่าดุดัน

ภายในรถม้ามืดสนิท กู้อ้าวเวยเก็บมือลง ยู่จือก็ไม่สั่นเท้าอีก

พอมาถึงหน้าประตูวัง ทั้งสองก็ลงจากรถม้าเดินเข้าไป กู้อ้าวเวยรีบจับแขนเสื้อยู่จือไว้ ข้ารับใช้ข้างๆก็ขยับเข้ามา ยู่จือปัดมือพูดว่า: “น้องสาวข้าเป็นคนอ่อนแอ พวกเจ้าอย่ายุ่งกับนาง”

“เจ้านั่นแหละอ่อนแอ” กู้อ้าวเวยถีบขานางหนึ่งครั่ง มีรอยเท้าบนกระโปรงนั่นเล็กน้อย ก็มีข้ารับใช้เดินเข้ามาเช็ดร้อยนั่นให้ หวางกงกงยกมือขึ้นขวางทั้งสองคนไว้: “กฏในวังต้องจำไว้ให้แม่น นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะมาเอาแต่ใจ”

“รู้แล้ว” ยู่จือดึงแขนเสื้อ ยกมือขึ้นให้หวางกงกงนำทาง

เป็นทางที่โค้งไปมาไม่หยุด กู้อ้าวเวยก็ยังขี้เกียจลืมตาขึ้นไปจำ ตามหลังยู่จือไป พอเข้าไปในสวนดอกไม้ เคารพอย่างมารยาท และนั่งลงอย่างสง่างาม

ด้านข้างมีเสียงซุบซิบพูดคุยกันของพวกสนม กู้อ้าวเวยจับกระโปรงและนั่งลง แขนเสื้อก็ผายออกไป มือข้างหนึ่งวางไว้บนตัก อีกข้างก็วางไว้ด้านบน มารยาทในช่วงนี้ที่ได้เรียนไปนั้นก็จำท่องจำมาได้อย่างแม่นยำ นิ้วมือซ่อนไว้ในแขนเสื้อครึ่งหนึ่ง นั่งตัวตรง

“เชิญแม่หญิงชิมรสชาติ” มีข้ารับใช้มาเตือนเสียงเบา และมีขนมวางไว้ตรงหน้านาง

กู้อ้าวเวยรู้สึกถึงความผิดปกติ เหมือนก่อนหน้านี้นางเคยเสียดวงตาไปอย่างนั้น

กุ่ยเม่ยหลับตาลง ความมืดที่ทะลุเข้าม่านตาทำเอานางรู้สึกกลัว แต่มือที่ยื่นออกไปกลับจับขนมได้ตรงเป๊ะและเอาเข้าปากไป เรื่องที่เมื่อก่อนตัวเองเคยเสียการมองเห็นไปทำเอานางรู้สึกกลัวมาก เบิกตาโพลงโต ขนมครึ่งอันก็ตกลงไปที่กระโปรง