บทที่ 874 ความเชื่อใจในความทรงจำ

บทที่ 874 ความเชื่อใจในความทรงจำ

หม้ออุ่นที่เย็นลงก็ถูกข้ารับใช้เอาไปไว้ข้างๆ ยู่จือที่โมโหนั่งตัวคดบนเก้าอี้และเคาะโต๊ะอย่างนั้นไม่หยุด แม้จะไม่เหมาะสมกับมารยาทในวัง แต่คนอื่นๆคงไม่กล้ามาห้ามหญิงสาวสองคนที่ใจกล้า

กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นเก็บแขนเสื้อเข้ามาหนีบไว้ที่แขนสองข้าง สองมือก็วางไว้บนตัก หูสองข้างก็ขยับหน่อยๆ เสียงถ่านในเตาก็เหมือนดังขึ้นร้อยเท่า พอคนออกไปแล้ว ด้านนอกก็เปลี่ยนเป็นคนของซ่านจินจื๋อ ยู่จือถึงพูดเสียงเบาว่า: “เจ้าถูกอะไรกระตุ้นเหรอ? หัวเจ้าก็ไม่เอาแล้วหรือไง”

“ข้าแค่คิดว่าถ้าพูดให้ตงฟางซวนเอ๋อดูไม่ดี ต่อไปคนอื่นๆก็คงจะช่วยเขา……”

“เจ้าแค่ไม่อยากเห็นผู้ฆญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างเขาใช่ไหม” ยู่จือตบโต๊ะเสียงดัง มองดูกู้อ้าวเวยที่ตัวสั่นเบาๆก้มหน้าลงช้าๆ คำตอบก็เห็นๆกันอยู่

นางไม่อยากเห็นตงฟางซวนเอ๋อยืนอยู่ข้างซ่านจินจื๋อ ทำให้นางมักนึกถึงอดีตของกู้อ้าวเวย

นางจำได้ว่าท่าทางของปัญญาชนคนนั้นดูอ่อนโยนมาก แต่เทียบกับซ่านจินจื๋อคนแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้เลย ภาพของคนคนนั้นมีแต่ความมืดมน แต่ซ่านจินจื๋อกลับไม่เห็นกัน

ยู่จือเลิกคิ้วขึ้น นึกถึงก่อนหน้านี้ที่พูดกับกุ่ยเม่ย และเดินไปตรงข้างนางพูดว่า: “เจ้าอยากให้ในสายตาเขามีแต่เจ้า สายตาเจ้ากลับไม่ยอมอะไรใครง่ายๆ ทำไมถึงไม่พูดความจริงไป……”

“เพราะพูดความจริงต้องมีการแลกเปลี่ยน ข้าไม่มีอะไรมาพนัน” กู้อ้าวเวยพ่ายมือออกไป นวดขมับด้วยจิตใจที่ลนลาน: “ในหัวข้ามีแต่เรื่องต่างๆ ทั้งที่ความจำพวกนั้นเลือนรางวุ่นวาย แต่ทุกวันข้าก็ครุ่นคิดและจับประเด็น ข้าไม่รู้ว่าคำพูดไหนของพวกเจ้าจริงหรือเท็จ ข้าต้องไปพิสูจน์เอง”

ยู่จือก้มหน้าลงมองนาง พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า: “เจ้านึกอะไรได้กันแน่?”

“เจ้าควรจะถามว่าข้ายังนึกอะไรไม่ได้” กู้อ้าวเวยแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ็บปวดใจ จับมือยู่จือเบาๆ เขียนบนมือของนาง พูดเสียงเบาว่า: “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าทุกวันนี้ข้าคุยกับพวกเจ้า ก็เพื่อหลอกให้พวกเจ้าพูดความจริงออกมา?”

ยู่จือรู้สึกเย็นทั้งแผ่นหลัง สะบัดมือกู้อ้าวเวยและถอยหลังไปหลายก้าว: “หมายความว่าไง?”

“ความหมายของข้อความบนนั้น ความทรงจำจริงๆของข้าคือที่พวกเจ้าบอกกับข้า และในความทรงจำที่เหลือไม่มีซ่านจินจื๋อคนคนนี้เลย ข้าควรจะรู้จักแค่อ๋องจิ้งคนคนนี้ และข้าไม่ได้เชื่อใจกุ่ยเม่ยเหมือนที่เจ้าคิด ตอนนี้ข้าเชื่อใจเจ้ามากกว่า” กู้อ้าวเวยพูดอย่างจริงจัง นางรู้ว่าด้านนอกยังมีซ่านจินจื๋อคนคนนี้ แม้จะเป็นเช่นนี้ นางก็ยังพูดขึ้นเสียงเบาว่า: “ความทรงจำในช่วงนี้ที่ข้าฟื้นฟู ก็มีแค่ปัญญาชน ความทรงจำเกี่ยวกับซ่านจินจื๋อมีเพียงน้อยนิด ที่มากคือคนในจวนอ๋องจิ้งทำยังไงกับข้า”

สูดหายใจเข้าลึกๆ ยู่จือขยับเข้าไปใกล้ จับหน้านางเงยขึ้นมามองดูสายตาคู่นั้น: “แต่ช่วงเวลานี้เหมือนนึกออกทุกอย่างแล้ว และทั้งที่เจ้า……”

“พวกเจ้าไม่ทันสังเกตงานเขียนที่ข้าทิ้งไว้ หรือว่าเจ้าไม่เห็นว่าด้านบนนั้นมีกลิ่นยาอ่อนๆ รอยถ่านพวกนั้นบอกกับข้า พวกเราไปเย่นเจียงยังไง ยังมีสูตรยาพวกนั้นอีก” กู้อ้าวเวยสายตายังคงมองเห็นเลือนรางไม่ชัดเจน

“เจ้ามันคนโกหกหลอกลวง” ยู่จือเก็บมือมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

กู้อ้าวเวยจะจำอะไรไม่ได้เลยได้ยังไง! ทั้งที่นางจำเรื่องราวได้มากมายขนาดนั้น!

“ข้าเป็นเช่นนี้มาตลอด” กู้อ้าวเวยผ่ายมือออกอย่างไม่สนใจ: “และเมื่อกี้ ข้ารู้สึกได้ว่าข้ามีความรู้สึกอยากครอบครองซ่านจินจื๋อ ข้าอยากให้เขาอยู่กับข้าตลอด แม้ก่อนหน้านี้ในงานเขียนนั้นจะไม่มีชื่อเขาปรากฏ”