บทที่ 875 เพิ่มเติมความทรงจำ

บทที่ 875 เพิ่มเติมความทรงจำ

จนกระทั่งปล่อยตัวนางลงไปบนเตียงที่อ่อนนุ่ม

ข้ารับใช้ในวังต่างรู้กันว่าอ๋องจิ้งเป็นคนที่ทำอะไรไม่สนใจสายตาใครอยู่แล้ว และกู้อ้าวเวยคำพูดนี้ทำให้นางหลบฉีหรั่วได้ แม้ฝ่าบาทจะไม่พอใจกับสิ่งนี้ แต่ซ่านจินจื๋อกลับดีใจที่ผู้หญิงตรงหน้ามีแค่คนเดียวในโลก

เช้าวันต่อมา กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาช้าๆ บิดตัวไปมาในผ้าห่มอุ่นๆ ถึงตื่นกระจ่าง ข้างหูก็มีเสียงชายที่คุ้นเคยดังขึ้น: “ตื่นแล้วเหรอ?”

นางเงยหน้าขึ้นมา เห็นตรงหน้าเป็นซ่านจินจื๋อก็อึ้งหน่อยๆ ลุกขึ้นมามองรอบๆห้องอย่างมึนงง: “ทำไมข้า……”

“เมื่อคืนเจ้านอนหลับแล้ว ดังนั้นข้าเลยอุ้มเจ้ามาที่นี่” ซ่านจินจื๋อจัดผมที่มันแผล็นที่ติดบนหน้านาง ดึงข้อมือนางมาบีบเบาๆและถามว่า: “อาหารเช้าอยากกินอะไรเหรอ?”

“อะไรก็ได้” กู้อ้าวเวยชักมือกลับมา และลุกขึ้นออกจากเตียง ใช้แรงสวมรองเท้าและลุกขึ้น ผู้ชายด้านข้างก็พยุงนางเหมือนคุ้นชินมาก และพูดว่า: “ฝันร้ายเหรอ?”

“ไม่นี่” กู้อ้าวเวยผลักเขาออกไปห่างๆ ให้ทหารด้านหน้าประตูส่งนางไปที่โรงเตี้ยม

ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พยักหน้า ยกมือขึ้นบอกให้พวกเขาส่งนางกลับไปอย่างระมัดระวัง กู้อ้าวเวยก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง จับแขนเสื้อทหารไว้และเดินออกไปช้าๆ ตายังคงปิดอยู่อย่างนั้น

ข้างหูกลับมีเสียงเล็กๆของข้ารับใช้ดังขึ้น: “ตอนแรกคิดว่าผู้หญิงยังไงที่ท่านอ๋องจิ้งสนใจ ตอนนี้ดูแล้ว ก็เหมือนแม่มด นี่แค่มาไม่กี่วันก็ทำให้อ๋องจิ้งหลงจนโงหัวไม่ขึ้น”

นางหยุดเดิน จับแขนเสื้อทหารไว้แน่น: “ข้าอยากฟังที่พวกนางพูดกัน”

“แม่หญิงยู่ชีงท่านนี้หน้าตาคล้ายกับพระชายาจิ้งเมื่อก่อนไม่ใช่หรือไง? แต่น่าเสียดายที่พระชายาจิ้งท่านนั้นตายไปเสียก่อน ไม่งั้นวันนี้ยังจะมีที่สำหรับนางเหรอ ตอนนั้นพระชายาจิ้งยังไงก็นับว่าเป็นหญิงที่งดงามที่สุดในเมืองเทียนเหยียนเลยนะ”

“แม้จะไม่ใช่พระชายาจิ้งในตอนนั้น แม่หญิงซูที่อ๋องจิ้งทรงรักและเอ็นดูก็เป็นคนที่อ่อนโยนมาก ไม่เหมือนกับแม่หญิงยู่ชีงในตอนนี้”

พอพูดจบ ทุกคนก็ต่างมองเห็นกู้อ้าวเวย และมีเสียงคุกเข่าตามมา ข้ารับใช้พวกนั้นก็ต่างพูดพร้อมกันให้นางอภัยโทษ ทหารด้านข้างก็ทำหน้าเคร่งครึ้มสั่งสอนไป กู้อ้าวเวยกลับหัวเราะตัวเองและพูดว่า: “พวกเจ้าพูดมาก็จริงอยู่”

พูดแล้ว ก็ลากทหารออกไปทันที ไม่ได้ฟังเสียงอ้อนวอนด้านหลังอีก

ซ่านจินจื๋อตามหลังมาไม่ไกล และหยุดเดิน สายตามองไปที่ข้ารับใช้พวกนั้น และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: “ลากตัวลงไป”

ข้ารับใช้พวกนั้นต่างร้องไห้ตะโกนเสียงดัง ซ่านจินจื๋อกลับทำท่าไม่ได้ยิน และตามหลังกู้อ้าวเวยต่อไป

พอถึงหน้าประตูวัง กู้อ้าวเวยกลับหยุดเดิน หันกลับไปลืมตาขึ้นมา มองเห็นตำหนักในวังลางๆ นกในฤดูหนาวต่างโผลบินขึ้นบนฟ้า นางกลับจับแขนเสื้อทหารไว้แน่น: “ไปบอกกับอ๋องจิ้งด้วยว่า ข้าไม่ค่อยสบาย ต่อไปคงจะไม่ค่อยได้เข้ามาในวังแล้ว”

ทหารก็ทำเสียงอืมอย่างตั้งใจ ซ่านจินจื๋อที่อยู่ไม่ไกลก็ได้ยินอย่างชัดเจน

มองดูร่างของกู้อ้าวเวยที่เดินออกไปนอกวัง