บทที่ 878 แอบเข้าจวนองค์ชายกลางดึก

บทที่ 878 แอบเข้าจวนองค์ชายกลางดึก

พอกินอิ่มแล้ว กู้อ้าวเวยจับแขนเสื้อของซ่านจินจื๋อ เดินกลับไปโรงเตี้ยมช้าๆ

ยังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกยัดขนมใส่มือ ซ่านจินจื๋อเหมือนโยนเงินให้ขอทานอย่างนั้น นางขมวดคิ้วทันที แต่มืออีกข้างก็เปิดออกกินไม่ได้ จึงถือไว้ก่อน

พอสักพัก ซ่านจินจื๋อหยุดเดิน นางรู้สึกถูกเขาโอบไหล่ไว้

“ไม่รีบกลับ” ซ่านจินจื๋อพูดขึ้น

กู้อ้าวเวยกลอกตาขึ้นบนอย่างรำคาญ เปิดถุงออกมาเดินไปด้วยกินไปด้วย และทดลองระยะป้อนขนมเข้าปากซ่านจินจื๋อ ต่อมาก็ต้องชะงัก เขาอ้าปากกินขนมนั้นจากมือของนาง กู้อ้าวเวยก็ถึงหยิบกินเองต่อ และไม่รู้ว่าซางฉวนที่ตามมาจากด้านหลังตาก็แทบทะล้นออกมา

ท่านอ๋องยิ้มกว้างแบบนี้เชียวเหรอ!

ตลอดทางกลับไปที่โรงเตี้ยม พวกทหารต่างทำความเคารพซ่านจินจื๋อ กู้อ้าวเวยก็รีบผละออกมาจากอ้อมกอดเขาและเดินนำไปก่อน ลูบคล่ำกำแพงและเดินขึ้นบันไดเอง มืออีกข้างก็ถือขนมไว้อย่างดี

“ท่านอ๋องจิ้ง ท่าน……”

“ข้าแค่อยากมาหายู่ชีง ไม่ต้องรายงาน” ซ่านจินจื๋อตามหลังนางไม่ไกลมาก มองดูนางขึ้นบันไดไปช้าๆ และท่าทางก็ชำนาญจึงไม่เป็นห่วงมาก

เคาะประตูของกุ่ยเม่ยและยู่หง กู้อ้าวเวยยื่นขนมไปให้กุ่ยเม่ยโดยไม่ตรงมือนาง ได้ยินเสียงกุ่ยเม่ยร้อง ก็รีบถือขนมอีกครึ่งถุงไว้อย่างดี และได้ยินกู้อ้าวเวยพูดต่อว่า: “ขอโทษด้วย ที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง”

กุ่ยเม่ยรู้สึกตัวเองจะบ้าตายแล้ว กู้อ้าวเวยขอโทษตัวเองก่อนงั้นเหรอ

กระตุกมุมปากอย่างเขินอาย เขาก็พูดว่า: “ข้าไม่ได้โทษเจ้าหรอก แค่รู้สึกแปลกใจก็เท่านั้น”

“ข้าก็คิดว่าใครก็ทำกันแบบนี้เสียอีก” กู้อ้าวเวยเบะปาก ในใจก็คิดไม่ตก

“ไม่มีใครทำแบบนี้หรอก ส่วนมากคนที่สมองว่างเปล่าอยู่ จะเชื่อใจคนแรกที่เจอมากกว่า” กุ่ยเม่ยถอนหายใจหนัก ยกมือขึ้นตบไหล่นางเบาๆ: “แน่นอน เจ้าต่างกับคนอื่น”

“ข้าคงไม่ใช่ลูกนกที่พึ่งเกิดใหม่เจอใครคนแรกก็เรียกว่าแม่หรอก” กู้อ้าวเวยเบะปากไม่ชอบใจ แต่ฟังที่กุ่ยเม่ยพูด ในใจที่คิดมากมาตลอดก็ปล่อยวางลงได้แล้ว ยังอยากพูดเรื่องเกี่ยวกับคนตาย มือกลับถูกดึงออกไปเสียก่อน

ซ่านจินจื๋อส่ายหน้ากับกุ่ยเม่ย: “เมื่อวานองค์ชายสามปรากฏที่งานเลี้ยง แต่เขาไม่ได้ส่งข่าวมา”

พอเห็นสายตาเตือนของซ่านจินจื๋อ กุ่ยเม่ยถือขนมไว้และพยักหน้า: “คืนนี้ข้าจะไปดูเอง ตอนนี้……ข้าจะพักผ่อนเสียหน่อย”

กุ่ยเม่ยคงไม่อยู่รบกวนทั้งสองคนต่อ

ยิ่งไปกว่านั้นท่านอ๋องไม่พอใจกับเขาอยู่มากแล้ว

“งั้นข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว” กู้อ้าวเวยมองไม่เห็นสีหน้าของทั้งสอง จึงพยักหน้ากลับหลังหันเดินไปห้องตัวเอง และถูกซ่านจินจื๋อจับตัวไว้อีก: “ตอนกลางคืนข้าจะมาอีกครั้ง รอข้าด้วย”

กู้อ้าวเวยถูกดึงจนตัวเซ นางขมวดคิ้วพูดว่า: “เจ้าเข้ามาทำไม?”

“เจ้ารังเกียจข้าเหรอ?” ซ่านจินจื๋อก้าวขึ้นไป นำผ้าคลุมที่ตัวเองถืออยู่โยนไปให้กุ่ยเม่ย: “ก็ต้องพาเจ้าไปเที่ยวนอกเมืองน่ะสิ ไม่งั้นกุ่ยเม่ยกับยู่หงจะไปสืบองค์ชายสามไม่ได้กันพอดี เรื่องตรงนั้นเดี๋ยวก็ได้ช้าหรอก?”