บทที่ 879 เส้นทางที่แตกต่างกันไปสู่เป้าหมายเดียวกัน

บทที่ 879 เส้นทางที่แตกต่างกันไปสู่เป้าหมายเดียวกัน

ในขณะเดียวกัน กู้อ้าวเวยเกาะอยู่หลังซ่านจินจื๋อ ลมนอกเมืองพัดมาตีหน้า

ที่จริงนางมองไม่ชัดว่าพวกเขาออกนอกเมืองไปทางไหน รู้แค่ว่ากลิ่นอายธรรมชาติของดินพัดเข้าจมูกมา ยังมีลมพัดแรงอีก นางจึงกดหัวเข้าไปที่แอ่งคอของซ่านจินจื๋อ ร่างกายถูกโยนขึ้นและลง เป็นความรู้สึกที่แปลกมาก

และไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไหร่แล้ว ซ่านจินจื๋อแบกนางมาหยุดอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่ และปล่อยนางลงมา

ป่าลึกไม่ไกลนักมีคบไฟสว่างขึ้น กู้อ้าวเวยอดไม่ได้ถามไปว่า: “พวกเรามาถึงไหนแล้ว?”

“ห่างจากเมืองเทียนเหยียนไม่ไกลไม่ใกล้มาก ข้างๆมีพวกพ่อค้าคนมีเงินและบ้านเล็กๆอยู่มาก จะมีคนมาอยู่พักอยู่ที่นี่ทุกคืน” ซ่านจินจื๋อจัดตัวของนางตรงๆ จับมือนางให้เกาะกิ่งไม้ข้างๆไว้ และพูดเตือนเสียงเบาว่า: “ดูแลนางให้ดี”

ด้านหลังมีเสียงกิ่งไม้กระทบกัน กู้อ้าวเวยก็วางใจและมองดูซ่านจินจื๋อจากไป

แต่ไม่นานนัก ซ่านจินจื๋อก็กลับมา และคบไฟนั้นก็ห่างไกลไปเรื่อยๆ ไม่นานในป่าลึกก็เหลือเพียงแต่ความมืดมิด

“ของอะไรน่ะ?” กู้อ้าวเวยดมกลิ่นดู กลิ่นบนตัวเขาเหมือนมีของเน่าเสียปล่อยไว้นาน ต่างกับกลิ่นคนตายมาก เหมือนกับกลิ่นผลไม้ที่เน่าเสียมากกว่า

ซ่านจินจื๋อสะบัดแขนเสื้อ นั่งบนกิ่งไม้พูดว่า: “พวกเขาขนผลไม้และผักที่เน่าเสียออกไปสองลังใหญ่”

“ดึกแบบนี้แล้วยังมีคบเพลิงไฟแบบนี้อีกเหรอ ดูแล้วคงเป็นการหลอกตา” กู้อ้าวเวยปิดปากไอคอกแคะ ไม่รู้ว่าทำไมนางรู้สึกผักเสียพวกนี้มีรสชาติหวานหน่อยๆ จึงดึงแขนซ่านจินจื๋อมาดม ตบไหล่เขาเบาๆพูดว่า: “เหมือนไม่ใช่การหลอกตา”

ซ่านจินจื๋อโน้มตัวไป ขมวดคิ้ว บอกให้คนข้างหลังตามพวกนั้นไป

“ข้าพาเจ้าไปหมู่ตึกเถอะ” ซ่านจินจื๋อแบกนางขึ้นมาใหม่อีกครั้ง คล่ำเดินในทางที่เปลี่ยวมืด และเจ้าเด็กนั่นเพื่อสืบเรื่องนี้ดูเหมือนจะไปหลายครั้งแล้ว ยังจำทางสำคัญได้ แม้จะเป็นแบบนี้ ซ่านจินจื๋อยังใช้เวลาสักพักถึงจะหาหมู่ตึกเจอ

ก่อนหน้านี้ ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าในภูเขาแบบนี้จะมีหมู่ตึกเล็กๆนี้ได้

พื้นดินด้านหลังส่วนมากถูกขุดไปแล้ว และมีคนทำความสะอาดเหมือนพร้อมใช้งานตลอดเวลา และหมู่ตึกนี้หลบอยู่หลังเขาพอดี ถ้าไม่มีคนนำทาง คงยากที่จะหาเจอ

ซ่านจินจื๋อพากู้อ้าวเวยไปสวนด้านหลัง กู้อ้าวเวยยังไม่ลงมาก็ได้กลิ่นแปลกๆนำมาก่อนแล้ว ตบหลังซ่านจินจื๋อให้เขาหาที่สูงๆหน่อย อย่าหยุดอยู่นาน

พอถึงด้านล่างเขา กู้อ้าวเวยไอคอกแคะ: “ปลูกหญ้าพิษที่นี่ ไม่ต่างกับการอบควันพิษเลย และที่นั่นคงจะมีศพอยู่เยอะแน่นอน ไม่ได้ฝังไว้ใต้ดิน คงจะโยนลงไปแน่เลย”

กู้อ้าวเวยพูดจบ เสียงอีการวมตัวกันดังขึ้นข้างๆ

นางลูบหัวตัวเองอย่างแปลกใจ ถามซ่านจินจื๋อว่า: “นอกเมืองเทียนเหยียน มีที่หลุมฝังศพจำนวนมากเหรอ?”

“นอกเมืองเทียนเหยียนห้าสิบเมตรไปไม่อนุญาตให้มีหลุมฝังศพจำนวนมาก แม้จะเป็นคนที่ตายในวังก็ต้องโยนไปที่อื่น นี่เป็นกฏของราชวงศ์ตระกูลซ่านที่สืบทอดกันมา” ซ่านจินจื๋อเหมือนจะนึกถึงเรื่องแปลกๆ จับมือกู้อ้าวเวย: “ปัญญาชนในความทรงจำเจ้า ตายที่หลุมฝังศพจำนวนมากไหน?”

“นึกไม่ออกเลย” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว เขาจำได้แค่ว่าภูเขาด้านหลังและเขาป่าชื้นคล้ายกันหน่อยๆ แต่ถ้าจะคิดจริงๆ นางไม่มีความจำเรื่องนี้เลย

“ฟ้าใกล้สว่างยังมีอีกไม่กี่ชั่วโมง พวกเราไปหารอบๆกันเถอะ” ซ่านจินจื๋อให้นางขี่หลังอีกครั้ง ตัดสินใจเดินตามอีกาไป