บทที่ 880 ทุกคนต่างสงสัย

บทที่ 880 ทุกคนต่างสงสัย

ลูกเอ่อตันแดงส่วนมากจะเติบโตที่แคว้นเอ่อตาน ที่เหลือแม้จะไม่ได้งดการใช้ แต่ของพวกนี้ใช้แลกเงินไม่ได้และเอามาทำเป็นยาไม่ได้ และยังมีผลกระทบต่อคนที่ส่งของอีก คงไม่มีใครมาปลูกโดยที่รู้ว่าจะขาดทุนหรอก

พื้นที่ของแคว้นชางหลานไม่เหมาะกับปลูกลูกเอ่อตันแดง แต่ลูกเอ่อตันแดงพวกนี้กลับใหญ่เท่าๆกับในแคว้นเอ่อตัน

กุ่ยเม่ยขมวดคิ้วเอาลูกเอ่อตันแดงพวกนี้ไปไว้อีกกล่องหนึ่ง: “ลูกเอ่อตันแดงไม่ใช่ของดีอะไร ถ้ามีคนรู้ว่าในร้านชาซ่านมีของพวกนี้ ต่อไปคงจะทำการค้าขายได้ไม่ดี”

ซ่านจินจื๋อปิดบานประตูของกู้อ้าวเวย: “เอาลูกเอ่อตันแดงพวกนี้ไปให้จางเหยียงซานดู”

พูดจบ ซ่านจินจื๋อก็บอกเรื่องหลุมฝังศพจำนวนมากเมื่อกี้ไปทั้งหมด และให้โม่ซานปลุกยู่จือให้ตื่น ยู่จือก็ตื่นสดชื่นทันที: “ข้าอยากไปดูที่นั่น ตอนนั้นกู้อ้าวเวยอายุยังน้อย แต่พี่สาวข้าต้องรู้เรื่องนี้แน่”

ซ่านจินจื๋อสั่งลูกน้องให้พานางกับยู่หงไป และยังสั่งให้ระวังอีก

โม่ซานขมวดคิ้วพูดว่า: “เมืองเทียนเหยียนแปลกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“แค่ปิดบังไว้ลึกเท่านั้นเอง” ซ่านจินจื๋อเดินช้าลงออกไปด้านนอก: “ช่วงนี้ต้องจัดการเรื่องพันธมิตรระหว่างสองแคว้น อย่าให้นางเดินเพ่นพ่าน ก็บอกว่าเป็นคำสั่งของข้า”

กุ่ยเม่ยรู้งานและเปิดทางให้เขา ซ่านจินจื๋อก็รีบออกไปทันที นอกจากกู้อ้าวเวยแล้วสีหน้าเขาก็เคร่งขรึมกับคนนอกทั้งหมด โม่ซานถอนหายใจ: “ตั้งแต่ข้าเจอเขามา เขาไม่เคยอ่อนโยนเช่นวันนี้เลย”

“ตอนนี้คงไม่มีเรื่องของพวกเราชั่วคราว แม่ครัวคงจะเก็บของกินให้พวกเราอยู่หน่อย” กุ่ยเม่ยก็โล่งอก ดึงผ้าปิดหน้าลงมาวางไว้ข้างๆ โม่ซานก็พยักหน้าตาม มองออกไปด้านนอกท้องฟ้าที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ และถามเขาว่า: “ถ้าลูกเอ่อตันแดงมีประโยชน์จริง จะมีแต่คนของร้านชาซ่านที่รับผลเสี่ยงนี้เองใช่หรือไม่”

กุ่ยเม่ยใช้ศอกแระแทกที่แขนนาง: “รอนางตื่นขึ้นมาข้าจะบอกนาง ตอนนี้พวกเราไปกินข้าวก่อนเถอะ”

โม่ซานกลอกตาขึ้นบนอย่างเบื่อหน่าย แต่ก็ตามเขาไปห้องครัวด้วยกัน

รอคนอื่นๆออกไปแล้ว กู้อ้าวเวยก็เปิดประตูออกมาใหม่ กู้อ้าวเวยโผล่หัวออกไปดูสถานการณ์ด้านนอก ตามหลังกุ่ยเม่ยอย่างระวัง ยังเดินออกไปไม่ถึงสองก้าวก็ถูกโม่ซานจับตัวได้เสียก่อน ดึงคอเสื้อนางและลากตัวเข้าไป: “เจ้าไม่ได้นอนเหรอ?”

“ตอนที่วางข้าลง ข้าก็ตื่นแล้ว” กู้อ้าวเวยปล่อยให้โม่ซานดึงตัวเองไว้ ลูบคล่ำท้องตัวเองและพูดว่า: “ข้าหิวแล้ว”

กุ่ยเม่ยมองนางอย่างสงสัย ดึงตัวนางออกมาจากโม่ซาน: “เจ้ากลัวว่าจะฟังผิด จากนั้นก็ไม่อยากให้ท่านอ๋องรู้สิท่า”

กู้อ้าวเวยมองค้อนเขา: “ข้ารู้สึกว่าเขายุ่งมากเกินไป”

“เจ้าทำเกินไปต่างหาก” กุ้ยเม่ยมองนางอย่างจริงจัง

ภายใต้เสียงทะเลาะของทั้งสอง โม่ซานผลักทั้งสองออก ไปขอบะหมี่จากแม่ครัวใหญ่มาสามถ้วย กู้อ้าวเวยสั่งเสี่ยวหลงเปามาหนึ่งจาน และพูดเรื่องหลุมฝังศพจำนวนมากอีกครั้ง บอกว่า: “ผลเสียของการเป็นอมตะ ก็คือลูกเอ่อตันแดงที่เน่าเสียและมีพิษอยู่ในนั้น พวกเขาคงจะทำเพื่อเก็บความสดใหม่ไว้ถึงเลือกเลี้ยงเอาไว้ และไม่ได้ส่งไปทันที”

“ต่างกันยังไง?” โม่ซานถาม

“พิสูจน์ได้ว่าที่พวกเขาต้องการไม่ใช่ลูกเอ่อตันแดงที่เน่าเสีย หรือว่า พวกเขากลัวว่าลูกเอ่อตันแดงเน่าเสียจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ขอแค่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนก่อนหรือหลัง ถึงจะรู้ได้ว่าเป้าหมายพวกเขาคืออะไร” กู้อ้าวเวยกินไข่หนึ่งคำใหญ่ รู้ว่าแม่ครัวใหญ่ไปส่งอาหารแล้ว โม่ซานกับกุ่ยเม่ยก็ดูรอบข้างไม่มีคนแล้ว ถึงได้พูดต่อว่า: “ถ้าพวกเขาต้องการลูกเอ่อตันแดงไม่เน่าเสีย ใช้ลูกเอ่อตันแดงทำยาเสน่ห์คงไม่ได้ผลดี ลงทุนก็มากขึ้น งั้นพวกเขาคงรอเวลาอยู่”

“งั้นถ้าพวกเขาแค่กลัวว่าจะถูกเปิดเผลล่ะ?” โม่ซานก็พูดตาม