บทที่ 881 เหมาะสมกว่า

บทที่ 881 เหมาะสมกว่า

“เสียชีวิตได้อย่างไร?” ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้ว ใบหน้าเข้มๆ ของเขาตอนนี้เกร็งมาก ปากปิดแนบสนิทกัน สายตาก็มองกวาดไปทางตัวของสิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) แล้วก็ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมกันตำหนิด้วยความน่าเกรงขามว่า “ทำไมให้นักโทษคนสำคัญมาตายในคุกได้?”

สิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) ก็เหงื่อแตกพลั่ก แล้วรีบตอบว่า “เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ.....”

“เงื่อนงำอะไรกัน?” เสียงของซ่านจินจื๋อไม่ดัง แต่ตอนที่สายตามองไปทางสิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) นั้น สิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) ก็ก้มหน้าลง แล้วเอามือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พร้อมตอบอย่างตัวสั่นว่า “ไอ้คนนั้นมันก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นใคร แล้วมาจากไหน บอกอย่างเดียวว่ายาพิษนั่นได้มาจากข้างหลังของจวนตงฟาง..........”

“หรือจะบอกว่าข้าเป็นคนทำร้ายใต้เท้าทุกท่านอย่างนั้นหรือ！” คนตงฟางทางด้านข้าง ก็รีบเดินขึ้นหน้ามา ใช้สายตาที่กำลังโกรธ แล้วขุนนางแก่ๆ ด้านหลังสองคนก็เข้ามาดึงตัวคนตระกูลตงฟางไว้ พร้อมกับห้ามไว้

“ไม่ได้หมายความเช่นนั้น แต่เขาบอกเช่นนั้น กระหม่อมก็ต้องจัดการตามกระบวนการทางกฎหมาย จะต้องสืบให้แน่ชัด แต่กระหม่อมยังไม่ได้ให้คนไปส่งข่าวบอกทางจวนตงฟาง แต่ทหารเวรยามของเรือนจำก็รีบเข้ามารายงาน บอกว่านักโทษนี่ถูกปาดคอตายเสียแล้ว กระหม่อมก็เลยรีบมา เหลือเพียงร่างของเขา ส่วนหัวนั้นหายไปแล้ว ก็เลย......” สิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) ร้อนลนจนเหงื่อแตกเต็มหน้า มีการฆ่าคนในเรือนจำได้ ก็แสดงว่าเขาจัดการไม่ดี

แต่น่าเสียดาย ครั้งนี้คนตระกูลตงฟางยังไม่เอ่ยปาก แต่ซ่านจินจื๋อก็เงยหน้าจับรายงานขึ้นมาหนึ่งฉบับ พูดว่า “คนที่วางยาในวังหลังนั้น ยังหาตัวไม่พบ เกิดเรื่องในวันงานของตระกูลตงฟางของฮองเฮา ตอนนี้ยังจะมาตัดหัวคนร้ายไปซ่อน ใต้เท้าทุกท่านคิดว่า คนคนนี้จะซ่อนอยู่มุมไหนของวังหลวง?”

พอสิ้นเสียงพูด ขุนนางทุกคนก็ต่างพากันคุกเข่าลง เหงื่อตกไปตามๆ กัน

ซ่านจินจื๋อก็พูดออกมาตรงๆ ก็เหมือนกับว่าคนร้ายก็คือหนึ่งในกลุ่มขุนนางนี้ แต่ตอนนี้บ้านเมืองสงบสุข เย่นเจียงแคว้นเอ่อตานก็ส่งหนังสือมาสงบศึก พวกนั้นจะมีใจมาทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ได้อย่างไร ทุกคนก็ต่างพากันร้องห่มร้องไห้ อธิบายให้ซ่านจินจื๋อ โดยไม่ได้สงสัยคนข้างกาย

ตระกูลตงฟางก็ไม่ซักถามต่อ เพราะถึงอย่างไรไอ้คนนั้นก็บอกว่าได้ยาพิษมาจากหลังจวนของเขา พอพูดจบ ไอ้คนนั้นก็ตายไป ถ้าเป็นเช่นนี้ บ้านของเขาก็น่าสงสัยไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

พอจัดการเรื่องวุ่นวายวันนี้ไปคร่าวๆ ซ่านจินจื๋อก็โบกมือ พอกลุ่มขุนนางกำลังจะกลับนั้น ก็พูดขึ้นมาว่า “ใต้เท้าทุกท่านต้องขยี้ตาให้สว่างไว้ อย่าให้ใครมาทำให้ตาฝาดไปเสียได้”

เหล่าขุนนางก็พากันทำความเคารพแล้วจากไป โดยในใจแต่ละคนก็คิดวางแผนอยู่

ตอนที่ซ่านต้วนโฉงยังครองราชย์นั้น ก็นับว่าเขาเป็นกษัตริย์ที่ดี น้อมรับฟังความเห็นของขุนนางเก่าแก่ แต่ซ่านจินจื๋อมีวิธีการเป็นของตนเอง ถ้าเป็นข้อเสนอที่ซื่อตรงถึงแม้จะไม่เข้าหู แต่เขาก็รับฟัง แต่ถ้าเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัว เกรงว่ามีกี่หัวก็ไม่พอให้เขาตัด

ตอนที่เมิ่งซู่กำลังจะจากไปนั้น เขาเสียอาการ จนสิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) ต้องเข้ามาเรียกไว้ “ใต้เท้าเมิ่ง”

“ใต้เท้าหลี่” เมิ่งซู่ยกมือคำนับเบาๆ พร้อมกับโค้งตัว เขานั้นเกิดในตระกูลผู้มีความรู้ ถึงแม้ตอนนี้จะมีตำแหน่งสูงส่ง แต่ก็ยังมีความเคารพต่อขุนนางผู้ใหญ่ สิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) เองก็ต้องมองเขาใหม่อีกแบบ แล้วพูดว่า “เรื่องของทางจวนตงฟาง ใต้เท้าเมิ่งคิดเห็นว่าอย่างไร..........”

“อ๋องจิ้งคงจะมีวิธีการจัดการเอง” เมิ่งซู่มองไปทางด้านหลังของตระกูลตงฟาง สิงปู้ชื่อหลาง (นายสนองกระทรวงราชทัณฑ์) ก็เข้าใจได้ถึงความหมายที่สื่อออกมา เรื่องนี้มันไม่ต้องให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยว

“ขอบคุณใต้เท้าเมิ่ง”