บทที่ 882 ข้ออ้าง

ตัดมาทางเรือนรับรอง กู้อ้าวเวยเอาเรื่องที่ลูกเอ่อตันแดงเกิดขึ้นเมื่อคืนรายงานไป แต่ไม่พูดถึงเรื่องที่ทิ้งศพ

เมิ่งซู่ก็เข้าใจ “ข้าจะส่งคนไปสอดส่องดูแลการเคลื่อนไหวของลูกเอ่อตันแดงมากขึ้น เรื่องทางฝั่งจวนตงฟาง เจ้าก็อย่าเพิ่งลงมืออะไรไป ช่วงนี้ฮ่องเต้คงจะส่งคนมานำพาคณะราชทูตไปเที่ยวชมเมือง ประเดี๋ยวจะเสียแผนเปล่าๆ”

กู้อ้าวเวยที่กำลังจับตะเกียบกินข้าว ก็นิ่งไป แล้วก็พยักหน้า

พอส่งเมิ่งซู่กลับไป นางก็สงสัยว่ายู่จือและยู่หงไปไหนไกล ทำไมยังไม่กลับ คราวแล้วก็ไม่ได้บอกเรื่องที่ไปหมู่บ้านประมง ตอนนี้ยังจะไปจัดการเรื่องที่ที่ทิ้งศพ ทำให้นางพะอืดพะอมแย่เลย

ยัยไง่หงก็เอาน้ำแกงลูกนกพิราบมาให้หนึ่งหม้อ แล้ววางข้างๆ มือของกู้อ้าวเวย “คุณหนู เหมือนจะใช้ตัวยาไปพอสมควรแล้ว เดี๋ยวจะไปซื้อมาให้ใหม่นะเพคะ แต่ต้องหลบซ่อนอะไรไหม?”

“ไม่ต้อง ไปซื้อตามร้านขายยาตรงๆ เลยก็ได้” กู้อ้าวเวยตอบโดยไม่ค่อยสนใจ แล้วก็บอกเทียบยาให้ยัยไง่หงเขียนลงไปอย่างไม่สวย ยัยไง่หงเห็นว่าตัวยาต่างกับครั้งก่อน จึงถามว่า “เหมือนว่าตัวยาจะต่างกับครั้งก่อนนะเพคะ”

“ตัวยาครั้งก่อน ข้าใช้ไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้น ครั้งนี้ก็เลยจะลองใช้ยาแรงขึ้นหน่อย” กู้อ้าวเวยเอามือตบๆ ที่หลังมือของนาง ยัยไง่หงบอกให้นางรอยู่ที่นี่ แล้วตัวนางก็วิ่งออกไป

แต่ถ้าตามที่เมิ่งซู่บอกไว้ วันที่สองฮ่องเต้ก็ส่งคนมาจริงๆ จะพาพวกขุนนางราชทูตของเย่นเจียงไปท่องเที่ยวชมเมือง แต่คนที่ส่งมาสองคนนั้น คนหนึ่งคือ องค์ชายสามซ่านเซิ่งหานที่เพิ่งหายป่วย ส่วนอีกคนก็คือ คุณหนูใหญ่ที่ปฏิบัติงานดีของตระกูลตงฟาง ชื่อว่าตงฟางซวนเอ๋อ

ในตอนนั้น กู้อ้าวเวยก็ใส่ชุดธรรมดาทั่วไป เดินไปพร้อมกับเอาถุงเงินเหน็บสะเอว พอเห็นสองคนนั้นเข้ามาก็นิ่งไป ยู่จือก็ยังไม่กลับมา ใบหน้าก็ต้องทำเหมือนไม่สนใจอะไร แล้วถามว่า “ฝ่าบาทและคุณหนูตงฟางมาหายู่ชีงมีเรื่องอันใดหรือเปล่า?”

“คณะราชทูตของเย่นเจียงเพิ่งมาถึงแคว้นชางหลานของเราเป็นครั้งแรก ฝ่าบาทสั่งให้พวกเราพาพวกเขาไปชมบ้านเมืองสักหน่อย จะได้ชมวิวทิวทัศน์บ้านเมืองเรา” เสียงของตงฟางซวนเอ๋อนั้นนุ่มมาก แต่คนข้างๆ นั้นมองเห็นสายตาที่ขี้อิจฉาของนาง

กู้อ้าวเวยก็กะพริบตา แล้วก็พูดอย่างหน้าเสียว่า “ข้านั้นไม่มีปัญหา แต่พี่สาวข้ายู่จือ นางมีประจำเดือนพอดี เกรงว่า.........”

พอพูดถึงจุดนี้ ตงฟางซวนเอ๋อก็เห็นพวกทหารยามข้างๆ หันหน้าหนีไป

คนเย่นเจียงนี่เป็นคนพูดตรงดีจริง เรื่องประจำเดือน ก็กล้าพูดออกมา แม้แต่องค์ชายสามเองก็ก้มหน้าหัวเราะเบาๆ หน้าแหยไปตามกัน

“ตอนนี้นางปวดจนลุกไม่ขึ้น ท่านทั้งสองก็พาคนอื่นๆ ไปก็แล้วกัน ข้ายังต้องไปโรงหมอเสียหน่อย ดูว่าในเมืองเมืองเทียนเหยียนจะมีหมอเก่งๆ ที่ช่วยรักษาดวงตาของข้าได้ไหม” พอพูดไป กู้อ้าวเวยก็จับกระโปรงทำความเคารพ เหน็บถุงเงินให้เรียบร้อยแล้วก็เดินตาหยีไปทางถนนของตลาด

ซ่านเซิ่งหานก็เข้าไปพูดว่า “ในเมื่อแม่นางยู่ชีงเป็นแขกสำคัญของแคว้นชางหลาน ต่อให้เป็นโรงหมอที่ไหน ก็ต้องมีคนคอยอารักขาอยู่เสมอ”

“ตระกูลยู่ของพวกเรา ในสายตาของฮ่องเต้แคว้นเจียงเยี่ยน ก็เป็นเพียงเครื่องมืออย่างหนึ่ง ทุกวันนี้มีชีวิตแย่กว่าชาวบ้านอีก องค์ชายสามมีพระคุณเช่นนี้ ยู่ชีงก็ต้องขอบคุณให้สัก7ส่วน อีก3ส่วนยู่ชีงอยากจะเหลือไว้ใช้ชีวิตส่วนตัวสักนิดหนึ่ง ก็เลยไม่อยากให้มีคนคอยตาม” กู้อ้าวเวยมองไปทางซ่านเซิ่งหานแล้วก็คำนับเบาๆ หัวก็ไม่หันไปมอง นางก็เดินไปทางถนนที่มีฝูงชนมากมาย แต่นางก็ยังเดินอย่างระมัดระวัง ส่วนมากจะก้มหน้าเดิน เพราะกลัวล้ม

ซ่านเซิ่งหานจะพูดอะไรได้ ตงฟางซวนเอ๋อก็หมดปัญญา “ฝ่าบาท ไม่ต้องตามไปเสียทุกฝีก้าวหรอก ให้คนแอบตามนางก็ได้ และอีกอย่าง ป้าให้พวกเราทำ.............”

“บนถนนในตลาด ไม่ต้องพูดก็น่าจะเข้าใจ” ซ่านเซิ่งหานรีบมาตัดคำพูดนาง แต่ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยกบาล,กระบาลขององค์ชาย ได้ยินดังนั้น ราศี,ราสีฟางซวนเอ๋อก็รู้สึกว่าองค์ชายสามจะทนไม่ได้

นางก็เลยนึกถึงเรื่องข่าวลือขององค์ชายสามและกู้อ้าเวยได้ ในใจก็คิดมาก

ความคิดเห็น