บทที่ 883 ทำความรู้จักกับเจ้าตัวแสบอีกครั้ง

บทที่ 883 ทำความรู้จักกับเจ้าตัวแสบอีกครั้ง

รูม่านตาสีเทา รอยสักบนใบหน้าที่น่ากลัว แล้วบริเวณคอและแขนมีรอยสีเทาๆ ใบหน้าสีเทาๆ ม่วงๆ เหมือนคนตายไปแล้ว ริมฝีปากเองก็ถูกลมหนาวพัดโบกจนแห้งกร้าน มีแต่จมูกที่ยังคงแดงๆ อยู่

แต่บริเวณหัวคิ้ว ยังมีความคล้ายกับกู้อ้าวเวยอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่คนคนเดียวกัน

ข้างกายนางไม่มีหยุนอี้อยู่ด้วย ถ้าสังเกตมองดีๆ ปลายชุดกระโปรงจะมีลวดลายปัก ที่เป็นของตระกูลยู่ เป็นลวดลายที่ไม่เหมือนใคร

ฉีหลินรู้สึกว่านางและกู้อ้าวเวยเป็นคนละคนกัน ในใจก็โกรธที่อ๋องจิ้งไปรักคนอื่นใหม่ ตอนนี้มาเจอยู่ชีงที่ตลาด ก็มีใบหน้าไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่กล้าจะเข้าไปหาเรื่อง ได้แต่พูดยิ้มๆ ว่า “ข้าคือนายน้อยแห่งตระกูลฉี ชื่อว่า ฉีหลิน”

“ได้ยินชื่อมานาน” กู้อ้าวเวยก็ตอบไป พอเห็นเขายังไม่เดินออกไป ก็เลยถามว่า “คุณชายน้อยตระกูลฉี มีเรื่องอะไรให้ยู่ชีงช่วยเหลือหรือ?”

ฉีหลินครุ่นคิด แล้วมองไปทางร้านเหล้าด้านข้าง “ยู่ชีงเดินทางมาจากเย่นเจียงอย่างยากลำบาก คงยังไม่ได้ลิ้มลองอาหารของแคว้นชางหลานของเรา”

เดิมทีกู้อ้าวเวยอยากจะปฏิเสธ แต่ ฉีหลินรู้ว่าสายตาของนางนั้นไม่ดี แล้วก็จับนางดึงเข้าไปในร้านเหล้าด้านข้าง แล้วเลือกห้องหรูที่สุด แล้วสั่งคนไม่ต้องมาบริการ เนื่องจากมีคนรู้จักว่านายน้อยคนนี้มีนิสัยชอบหาเรื่อง คนงานในร้านก็พยักหน้าตอบรับ โดยไม่รู้ว่าคนที่มาด้วยนั้น เป็นราชทูตจากเย่นเจียง

คนที่ซ่านเซิ่งหานส่งมาก็แอบมองสถานการณ์อยู่ตลอด แต่ไม่ได้เข้ามายุ่ง

พอขึ้นมาชั้นสองห้องพิเศษ กู้อ้าวเวยก็นั่งลงพร้อมกับจับมือที่ถูกบีบจนเจ็บ แล้วก็หยีตาพยายามจ้องมองดูนายน้อยตรงหน้า แล้วพูดว่า “ข้าว่า ข้าน่าจะมาผิดที่แล้ว”

“จากเรือนรับรองมาถึงที่นี่ ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย” ตั้งใจเน้นสามพยางค์หลัง ใครจะไปรู้ว่า ถนนสายนี้ถิ่นที่คนสามัญธรรมดาเขาอยู่กัน และห่างจากศูนย์กลางของเมืองเทียนเหยียน ไกลขนาดไหน

ตอนนี้กู้อ้าวเวยคิดอะไรไม่ออก ตอนที่เดินช้าๆ หัวของนางก็พอคิดอะไรได้บ้าง แต่เดินมาถึงไหนแล้วนั้น นางก็ไม่รู้ และแยกแยะเวลาไม่ได้ ก็เลยไม่รู้ว่าที่นี่ไกลจากเรือนรับรองแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ถูกบังคับมาก็เลยต้องนิ่งไว้ก่อน ฟังเสียงคนงานของร้านเอาอาหารมาวาง ก็ได้แต่ปิดตารอคอยไป

หลังจากคนงานร้านออกไป ฉีหลินก็เอาตะเกียบมายัดใส่มือนาง “ลองชิมดู”

กู้อ้าวเวยก็แปลกใจ แต่ก็ลองชิมอาการดู แต่ก็พยายามกลืนลงไปอย่างยากลำบาก แล้วก็ทำหน้าแหยดื่มน้ำชาที่ฝาดๆ ลงไป แล้วก็ทำหน้านิ่งพูดว่า “ข้าไปทำผิดอะไรต่อเจ้าหรือ?”

“ก็เจ้าอาศัยใบหน้าที่เหมือนกู้อ้าวเวย เพื่อไปหลอกอ๋องจิ้ง หรอกหรือ?” ฉีหลินหน้านิ่งลงไป สายตาของเขาจ้องไปยังดวงตาที่ปิดสนิทของนาง “เจ้าหน้าตาแย่กว่านางเยอะเลย”

กู้อ้าวเวยแปลกใจก่อน จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ

ที่แท้ความสัมพันธ์ของ ฉีหลินกับตนเองนั้นดีขนาดนี้เลยหรือ? ในเมื่อรู้ว่าตนเองเป็นราชทูตของเย่นเจียงแล้ว ก็ยังบังอาจขนาดนี้

“เจ้าหัวเราะอะไร?”

“หัวเราะที่เจ้ารักพวกพ้อง กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้มาพบเจ้า เจ้าก็มาหัวร้อนใส่ข้า” กู้อ้าวเวยก็นึกถึงใครไม่ออก แล้วก็ลุกขึ้น เชือกสีแดงที่ข้อมือถูก ฉีหลินมองเห็นอย่างชัดเจน