บทที่ 884 นิสัยเอาแต่ใจ

บทที่ 884 นิสัยเอาแต่ใจ

นางกลับไปยังที่นั่งเมื่อครู่ กู้อ้าวเวยก็มองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ถ้าพวกเขาไม่ปรากฏตัวออกมาเอง นางก็คงไม่รู้ว่าพวกนั้นตามมา ตอนนั้น มือของนางก็นวดขาและหัวเข่าทั้งสอง นางเริ่มปวดขากะทันหันขึ้นมานิดหน่อย

“แต่ฝ่าบาทให้พวกเราตามท่านมา แล้วสีหน้าท่านก็ไม่ค่อย.........”

“ข้าไม่ได้เป็นอะไร ถ้าพวกเจ้าเห็นราชทูตเย่นเจียงเป็นนักโทษแบบนี้ละก็ ก็ติดตามข้าต่อไป” กู้อ้าวเวยมองขวาง เห็นลางๆ เหมือนจะมี 4-5คน

พวกทหารก็หน้าเสีย เหมือนพวกเขาจะกำลังลังเล

กู้อ้าวเวยก็ไม่สนใจใคร แล้วก็นั่งนวดขาต่อไป เอามีดแกะสลักและไม้วางไว้ข้างๆ มาคิดดูพวกเขาก็คงไม่อาจจะขัดคำสั่ง “ถ้าพวกเจ้าไม่อยากลำบากใจ ก็ไปส่งข้าที่ร้านขายยาใกล้นี้ก็แล้วกัน”

“ท่านบอกตัวยาที่ต้องการ เดี๋ยวพวกเราไปหามาให้” คนตรงหน้าโน้มตัวลงมา ทำท่าชันเข่าลงตรงหน้านาง นางก็มองบน แล้วมาคิดดูว่าตนเองก็เดินไม่ไหว ก็เลยเอาชื่อตัวยาบอกพวกนั้นไป ให้พวกเขาจำมันไว้ แล้วไปซื้อมา

แล้วก็มีมือหนึ่งมาพยุงนางไว้ “แม่นางยู่ชีง ไปนั่งพักที่ร้านน้ำชาด้านข้างเถอะ”

“คนแคว้นชางหลานนี่ ไม่ต้องวางอำนาจได้ไหม ข้าไม่อยากขยับตัว” กู้อ้าวเวยปัดมือเขาอย่างโมโห แล้วก็กลับไปนั่งยังที่เดิมของตน แล้วทั้งสองมือของตนก็พันขาของตนเองไว้ แล้วก็มองขวางทหารพวกนั้น “ข้าไม่รู้จักองค์ชายสามที่ไหน และไม่รู้จักพระราชวงศ์คนไหนด้วย”

ทหารพวกนั้นก็ทำอะไรนางไม่ได้ ได้แต่รออยู่ข้างๆ

แล้วก็ได้ยินกู้อ้าวเวยพูดอีกว่า “เจ้าบังแสงข้า อย่ามาวุ่นวายที่นี่เลย ไปแอบตามข้าอย่างเมื่อครู่ก็ได้”

พวกทหารก็ถอยออกไป ไม่มาเสนอหน้าให้นางเห็นอีก ส่วน ฉีหลินที่แอบดูอยู่ ก็ได้ยินนางพูดทุกอย่าง แล้วใบหน้าก็เคร่งเครียดมากขึ้น

ถ้าเป็นกู้อ้าวเวยละก็ คำพูดคงจะไม่ทำร้ายจิตใจคนเช่นนี้ อย่างมากก็พูดเรื่องหลักการขึ้นมา แล้วให้พวกนั้นถอยออกไป หรือไม่ก็แกล้งซ้อนแผน ให้พวกนั้นออกไปทำงาน คงไม่ทำร้ายจิตใจของสองทหารเมื่อครู่ แล้วยังจะมานั่งข้างถนน ตามใจตนเองอีก

ไม่รู้ว่าอ๋องจิ้งเห็นจุดเด่นอะไรของนางคนนี้ แล้วนางยังเป็นน้องสาวของยู่จืออีกด้วย

ฉีหลินก็ได้ยินเรื่องที่ยู่จือทำกับกู้อ้าวเวยมาบ้าง ทั้งวางยาพิษ ทั้งควบคุม ยู่จือทำมาหมดแล้ว

พอคิดดู เขาก็รู้ว่าตอนนี้มีทหารตามมาด้วย ก็เลยไม่อยากเข้าใกล้มาก ได้แต่มองอยู่ไกลๆ

สักพัก ทหารก็ถือถุงยาน้อยใหญ่เข้ามา กู้อ้าวเวยรับเอาห่อยาพวกนั้นมาไว้ แล้วลืมตาเบาๆ แล้วสายตาของนางก็มองไปยังทหารพวกนั้น “ทางที่ดี อย่ามาให้ข้าเห็น ข้าจะเจ็บ หรือจะป่วยอะไร ล้วนเป็นเรื่องของลูกหลานตระกูลยู่ ไม่เกี่ยวข้องกับคนแคว้นชางหลานแม้แต่นิดเดียว”

ทหารพวกนั้น ก็ก้มหน้าเดินจากไป แล้วบางส่วนก็แอบเข้าไปในฝูงชน คอยมองอยู่ห่างๆ

กู้อ้าวเวยก็จับขั้นบันไดลุกขึ้น แล้วก็ไม่อยากเดินไปต่อ และเตรียมจะเดินไปกลับไปยังทางที่เดินมา ด้านหลังมีคน ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนแอบฟัง ถึงแม้นางจะไปสืบถามอะไรได้ แต่ก็คงถามไม่ได้อะไร

ครั้งหน้า ต้องให้กุ่ยเม่ยตามมาช่วยแยกแยะคนรอบๆ ไม่งั้นนางทำอะไรลงไป โดยไม่รู้ว่ารอบๆ นั้นอันตรายเพียงใด และไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของนาง กับคนพวกนั้นเป็นอย่างไร พูดจาก็ต้องระวังมากขึ้น