บทที่ 885 หมู่บ้านชาวประมง

บทที่ 885 หมู่บ้านชาวประมง

“ได้แน่นอน แม่นางยู่ชีงไม่ต้องเป็นห่วง”

ซ่านเซิ่งหานหัวเราะเบาๆ แล้วก็ยื่นซุปซี่โครงหมูให้นางหนึ่งถ้วย แล้วเอาช้อนยื่นใส่มือนาง

“ขอบคุณมาก” กู้อ้าวเวยค้อมหัวขอบคุณเบาๆ ห่อยาด้านข้างถูกคนรับใช้เอาออกไปแล้ว ตงฟางซวนเอ๋อก็ให้สัญญาณมือ คนรับใช้นั้นก็เปิดห่อยานั้นออก แล้วเอายาออกมา ส่วนซ่านเซิ่งหานก็พูดกับนางไม่หยุด

พอกู้อ้าวเวยกินอิ่มมากแล้ว ก็วางถ้วยลง แล้วห่อยาก็ถูกวางบนชั้นด้านข้างดังเดิม เสียงของคนรับใช้ก็ดังขึ้น “แม่นางยู่ชีง ห่อยาถูกวางอยู่บนชั้นวาง ถ้าท่านจะต้มมัน ก็บอกข้าน้อยก็แล้วกัน”

กู้อ้าวเวยก็นึกขึ้นได้ แล้วก็พยักหน้า “ยังไม่ต้องต้ม เอาไปวางไว้ในที่อับๆ หน่อย แต่อย่าให้ถูกน้ำ”

คนรับใช้พวกนั้น ก็ตอบรับ ซ่านจินจื๋อและตงฟางซวนเอ๋อทำงานเสร็จ ก็ไม่อยากอยู่ต่อ

ก่อนกลับ กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้ไปดูห่อยาพวกนั้น คิดว่ายาภายนอกพวกนั้น ถูกเปิดดูก็ไม่เป็นอะไร มันก็แค่ยาใช้ภายนอก แต่นางกังวลตอนที่นางจะกลับออกไป ว่าจะมีคนไปสืบยู่ชีงและยู่หง

แต่ตอนที่นางเปิดประตูเข้าไปนั้น ในห้องก็มี4คนกำลังกินข้าว

ยู่หงและยู่จือเหมือนว่าเพิ่งกลับมา วันนี้ออกไปด้วยชุดสีดำ วันนี้กลับมาตอนกลางวัน เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ส่วนโม่ซานและกุ่ยเม่ยเหมือนว่าจะอยู่ที่นี่ตลอดเวลา ใส่เสื้อผ้าธรรมดา ตอนที่เห็นนางเข้ามา กุ่ยเม่ยก็พูดว่า “วันนี้มีคนแอบมาสืบด้วยนะ โชคดีที่โม่ซานอยู่ที่นี่ ก็เลยช่วยได้”

“จริงๆ ด้วย” กู้อ้าวเวยด่าออกมา แล้วปิดประตู มองยู่หงและยู่จือ “องค์ชายสามบอกว่า อีกไม่กี่วันเดี๋ยวจะไปนั่งเรือเที่ยว คงจะปฏิเสธไม่ได้”

“ข้าก็อยากออกไปเที่ยวทะเลสาปอยู่พอดีเลย ประจวบเหมาะ！” ยู่จือพูดอย่างดีใจ แต่ถูกยู่หงตบกระบาลเข้าให้ พร้อมเตือนว่า “เจ้าอย่าหาเรื่อง ถ้าเป็นเรื่องใหญ่อะไรขึ้นมา เจ้าจะได้เห็นดี”

ยู่จือก็เศร้าและไม่พูดต่อ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก

โม่ซานก็ไอขึ้นเบาๆ แล้วก็ตบเก้าอี้ ให้กู้อ้าวเวยลงนั่ง แล้วพูดว่า “ผู้หญิงข้างกายขององค์ชายสาม ล้วนเป็นคนเก่ง เดินมาบนหลังคาเพื่อจะสืบหาคนที่อยู่ในห้อง โชคดีที่ยู่หงและยู่จือรู้ ข้าและกุ่ยเม่ยนั่งอยู่บนเตียง เพิ่งรู้ว่าทั้งสองคนนั้นออกไป”

ยู่หงก็ทำหน้ากระตุกนิดหน่อย ยู่จือก็มาซบลงบนไหล่ของยู่หง

กู้อ้าวเวยก็กระแอม “วันนี้ตอนที่ปฏิเสธองค์ชายสาม ข้าบอกไปว่ายู่จือมีประจำเดือน”

จากนั้นก็เงียบไป ยู่จือได้ยิน ก็แทบจะจับโต๊ะฉีกออก โชคดีที่ยู่หงและกุ่ยเม่ยกดไว้คนละฝั่ง โต๊ะกินข้าวก็เลยไม่คว่ำ

ยู่จือยืนโมโหอยู่ข้างๆ แล้วจ้องมองกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยก็เลยรู้สึกผิดจนเอามือเกาหัว “ก็มันนึกอะไรไม่ออก ว่าแต่พวกเจ้าเถอะ พบอะไรบ้าง?”

ยู่จือและยู่หงมองตากัน ทั้งสองคนส่ายหัว