บทที่ 888 เรือชมวิว

บทที่ 888 เรือชมวิว

กู้อ้าวเวยพิงตัวไปที่รถม้า เอนตัวเล็กน้อย ตอนที่ซ่านเซิ่งหานจะเอามือมาดึงนางไปนั้น นางก็พูดขึ้นมา “ราชวงศ์ตระกูลซ่านของพวกเจ้า ช่างเหมือนราชวงศ์แคว้นเจียงเยี่ยนไม่มีผิด ถ้ายังหวังอะไรลมๆ แล้งๆ อีก ก็จะเป็นเพียงของที่ฝังลงดิน มลายสิ้นเป็นปุ๋ยไป ต้นไม้ใบหญ้าก็ไม่งอกงาม เหลือไว้เพียงกองกระดูกขาวโพลน”

เสียงของนางไม่สูงไม่ต่ำ ยู่จือที่อยู่ทางด้านหน้ารถ ก็ได้ยินชัดเจน ก่อนที่ตงฟางซวนเอ๋อจะโมโห ยู่จือกูมุดหน้าเข้ามา “อย่าบ่นอะไรนักเลย ระวังองค์ชายจะตัดหัวเอานะ ถึงแม้จะคิดได้ แต่ก็อย่าพูดตรงๆ ต้องอ้อมค้อมหน่อย รู้หรือเปล่า?”

กู้อ้าวเวยก็ตั้งสติขึ้นได้ แล้วก็เอนตัวลงไปพิงรถม้าดังเดิม แล้วก็เอียงหัวพูดว่า “เจ้ายังจะมาสอนข้าให้อ้อมค้อมอีกหรือ เพราะถึงอย่างไรหัวของคนตระกูลยู่ก็ต้องหลุดจากบ่าอยู่ดี”

“ข้ายังไม่อยากตาย อย่าหาเรื่องมาให้ข้านะ！” ยู่จือถึงขั้นหยิบขนมโยนเข้ามาจากด้านนอกรถ แต่ไม่โดน กู้อ้าวเวยก็อดหัวเราะไม่ได้ แต่ใบหน้าก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็เก็บไหล่ไม่พูดอะไรต่อ

ยู่จือก็กลับเข้ามาในรถม้าอีกครั้ง แล้วก็พยักหน้าให้ยู่หง

ยู่หงก็รู้ ตอนกลางคืนพอถึงท่าเรือแล้ว เขาก็สั่งคนคนหนึ่งให้ไปสลับตำแหน่งโดยไม่บอกใคร ให้ไปยังตำแหน่งที่กู้อ้าวเวยชี้บอกไว้ ยู่จือก็กำลังอยู่กับคนที่ยู่หงแปลงโฉมให้ แต่ตอนที่ไม่มีใครก็ออกอาการขยะแขยง

ตอนที่พวกเขากำลังเตรียมการ กู้อ้าวเวยก็นั่งบนธรณีประตูของท่าเรือ นั่งอยู่บนที่สูง นั่งมองคนงานท่าเรือยกของ คนพวกนั้นก็มองมายังคุณหนูใหญ่แปลกๆ คนนี้ มาอย่างแปลกๆ พอถึงตอนที่สายตานางมองไปอีกทาง ก็มีคนงานท่าทางกำยำมองมาทางนาง แล้วก็แบกของขึ้นเรือไป

คนพวกนั้น น่าจะเป็นคนที่ซ่านจินจื๋อส่งมาให้มาอยู่ข้างกายนาง

ไม่นาน ก็มีคนรับใช้มาพยุงนางลงไป แล้วก็ดันนางขึ้นเรือ พอมาถึงชั้นสองของเรือ กู้อ้าวเวยก็ถูกผลักเข้ามานั่งอย่าง งงงวย ด้านข้างก็มีเสียงนุ่มๆ ของผู้หญิง “คุณหนูจะลองชิมเหล้าดองหวานนี้ไหม?”

กู้อ้าวเวยพยักหน้า ในจมูกก็ได้กลิ่นเครื่องสำอางของผู้หญิง ถึงแม้จะฉุนนิดหน่อย แต่ก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ

มีคนยกมาใฟ้ข้างมือนางหนึ่งถ้วย กู้อ้าวเวยก็มัวแต่กินไป ยู่จือก็เอามือมาตีไว้ ทำให้นางตกใจจนแทบจะเอาช้อนยัดเข้าปาก ก็เลยถามอย่างสงสัย “ทำอะไรเนี่ย?”

“กลิ่นแรงไปหน่อยนะ” ยู่จือเอามือขยี้จมูก แล้วเงยหน้ามองนาง “เจ้าไม่ได้สังเกตหรือว่าองค์ชายสามกำลังจ้องเจ้าอยู่?”

“ข้ามองไม่ชัด” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว ขยับออกมาเล็กน้อย กลัวว่ายู่จือจะหาเรื่องเล่นอะไรพิเรนออกมาอีก ยู่จือเข้าไปบีบแก้มนาง แล้วก็มองไปยังตงฟางซวนเอ๋อฝั่งตรงข้าม แล้วก็ยิ้มๆ พร้อมดึงมือออกมา แล้วก็ยืนตัวตรงไปก่อเรื่องต่อ

ในสายตาตงฟางซวนเอ๋อ สองคนนี้เหมือนพี่น้องกันมาก

กู้อ้าวเวยอาจจะไม่รู้ แต่ยู่จือรู้ว่าจะทำอย่างไรถึงจะแสดงให้เห็นว่าสองคนมีความสัมพันธ์กันดี

เหมือนที่นางพูดไว้ เรื่องเกี่ยวกับความรู้สึกนั้น กู้อ้าวเวยก็เหมือนกับสมองทึ่ม ไม่รู้อะไร

เรือชมวิวก็แล่นไปตามน้ำ ได้ยินว่าจะต้องล่องเรือไป2วัน พอถึงแล้วก็ต้องนั่งรถม้า ต้องพักรถสองหมู่บ้าน พอมาคิดดู พวกเขาต้องอยู่ด้านนอกเป็นเวลา10วัน กู้อ้าวเวยก็เป็นห่วงซ่านจินจื๋อ ที่อยู่ในเมืองหลวงคนเดียว

เหล้าดองหวานนี้ก็รสชาติดี