บทที่ 895 จริงหรือเท็จ

บทที่ 895 จริงหรือเท็จ

“ยู่ชีงเป็นคนของเย่นเจียง ไม่มีนาง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองแคว้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องคุยอะไรกันอีก”

ขณะนี้ทูตของเย่นเจียงก็เดินเข้ามา ปกป้องยู่จือไว้ด้านหลัง “พวกเราได้แสดงความจริงใจต่อชางหลานอย่างเต็มที่แล้ว ไม่ว่าพวกเจ้าจะเห็นว่าแม่นางเป็นคนของอ๋องจิ้ง หรือการเข้าวังไปถวายเครื่องบรรณาการ ตอนนี้พวกเราจะไม่ยอมให้ใครในทูตเย่นเจียงได้รับการเอาเปรียบจากพวกเจ้าอย่างเด็ดขาด”

ยู่จือแอบกรอกตามองขึ้นบน แต่ก็ยังคงชอบความรู้สึกที่ถูกปกป้องแบบนี้ นางค่อยๆถอยไปหลบอยู่ด้านหลังพวกทูต ภายใต้สายตาจ้องมองเตือนของซ่านเชียนหยวน แต่ซ่านเซิ่งหานกับซ่านเชียนหยวนกลับรู้ว่า พูดพวกนี้เพียงแค่ต้องการผลตอบแทนที่ดีเท่านั้น

ซ่านเชียนหยวนนวดขมับอยู่อย่างปวดหัว “พวกเราจะส่งคนไปตามหาแม่นางยู่ชีง พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ กลับไปยังเมืองเทียนเหยียนพร้อมกับท่านพี่สามข้าเถอะ วันอื่นพวกเราจะพาแม่นางยู่ชีงกลับไปตรงหน้าท่านอย่างปลอดภัย”

ซ่านเซิ่งหานสีหน้าเคร่งเครียด ไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่เริ่มแรก

รอจนหลังจากทูตเย่นเจียงพวกนั้นไปกันหมดแล้ว ซ่านเชียนหยวน คิดว่าเมื่อทูตพวกนี้กลับไปถึงเมืองเทียนเหยียนจะต้องเรียกความต้องการแน่ ส่วนทางด้านซ่านเซิ่งหาน หลังจากที่ลังเลอยู่สักพักแล้วก็พยักหัวพูดขึ้นว่า “เจ้าจะต้องตามหานางให้เจอ”

“เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซ่านเชียนหยวนมองดูเขาอย่างมุ่งมั่น

“ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ที่จากไป การกระทำกับความเคยชินไม่สามารถหลอกคนได้” ซ่านเซิ่งหานลุกขึ้นยืน แล้วก็ตกบ่าซ่านเชียนหยวนอย่างมุ่งมั่นเช่นเดียวกัน บอกกับเขาว่า “ได้เรื่องอะไรยังไงก็บอกข้าด้วย”

ซ่านเชียนหยวนพยักหัวอย่างละอายใจ คิดว่าเขาจะต้องเป็นคนแรกที่เอาข่าวไปบอกให้กลับเสด็จอา

ทูตเย่นเจียงไม่ได้ลังเลเกี่ยวกับเรื่องของยู่ชีงเลยจริงๆ ในใจยู่จือเป็นห่วงแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนที่จะจากไป นางได้เอาแม่ลูกหนอนของตนมอบให้กับซ่านเชียนหยวน ยังให้หนังสือเล่มหนึ่งกับเขา “บางทีอาจมีประโยชน์”

“เอาอันนี้มอบให้กับเสด็จอา” ซ่านเชียนหยวนยื่นถุงหอมอันหนึ่งให้กับยู่จือ

ในมีสายเชือกสีแดงที่ขาดแล้ว กับจี้ทองที่ยังไม่ได้รับความเสียหายใดๆ

ยู่จือพยักหัว เดินขึ้นไปบนรถม้า สบตากับตงฟางซวนเอ๋อที่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองคนต่างก็หลบสายตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย ตงฟางซวนเอ๋อถึงขั้นคิดว่าที่ยู่ชีงทำแบบนี้ก็เพื่อเพิ่มผลประโยชน์ให้กับเย่นเจียง

ทั้งสองคนต่างก็มีความคิดอยู่ในใจ ส่วนซ่านเซิ่งหานกลับมองดูทุกอากัปกิริยาอยู่ รวมถึงตอนที่มองดูถุงหอมนั่น เขากำหมัดแน่น ถามคนด้านข้างว่า “นางสบายดีไหม?”

“ถึงเรือนเล็กกลางป่าเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนต่างก็ปลอดภัย ไม่มีใครพบร่องรอย”

ซ่านเซิ่งหานยกมือแสดงให้รู้ว่าพวกเขาไม่ต้องเข้ามาใกล้อีกแล้ว เดินกลับมาพูดกับซ่านเชียนหยวนอย่างอย่างละเอียด ด้วยความวางใจแล้วค่อยจากไป เผชิญหน้ากับพวกผู้หญิงที่มีนิสัยเหมือนกันภายในรถม้า เขาทำเพียงเงียบครึ้มไม่พูดอะไร

ส่วนพวกทูตของเย่นเจียงต่างคนต่างก็แสดงสีหน้าอึมครึมมืดมัว ก่อนที่จะไปยังไม่ลืมที่จะพูดขึ้นว่า “ท่านอ๋อวงจงผิง ขอยินยอมให้คนของอยู่ตามหายู่ชีงบ้างเถอะ”

“ไม่มีความจำเป็น ทหารชางหลานของเรามีอยู่อย่างเพียงพอ” ตอนนี้หากยังมีคนเหลืออยู่ จะไม่เป็นที่ขบขันของคนอื่นหรือ เช่นนี้แล้ว ยังไงซ่านเชียนหยวนก็ไม่มีทางรับปาก ยิ่งไปกว่านั้นคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นคนชางหลาน หรือเย่นเจียงที่สร้างเรื่องขึ้นมาเองเพื่อผลประโยชน์ ตอนนี้ยังไม่เป็นที่ชัดเจน

แต่ดูจากการที่กู้อ้าวเวยถูกลักพาตัวไป อีกฝ่ายไม่ได้ต้องการชีวิตของนาง หากไม่เช่นนั้น ในวันนั้นตอนที่เขาเข้าไปในห้อง สิ่งที่เห็นควรที่จะเป็นรอยเลือด ยังไงกู้อ้าวเวยก็จะต้องอยู่ในสถานที่ใดสักแห่ง

……

ซ่านเชียนหยวนไม่ได้อาศัยอยู่ภายในว่าง ฉีหรัวก็จะไม่อยู่ภายในวังนาน