บทที่ 894 เบาะแสขาดแล้ว

บทที่ 894 เบาะแสขาดแล้ว

บนต้นไม้ในป่าทึบ ซ่านเชียนหยวนดีดตัวลอยขึ้น หินในมือโยนไปที่หัวไหล่ของคนชุดดำ

คนด้านหน้าคนนั้นร้องตกใจจนเกือบปล่อยผู้หญิงที่อุ้มไว้ตกลงไป ซ่านเชียนหยวนอาศัยจังหวะนี้พุ่งไปข้างหน้า ชักดาบออกมาแทงทะลุขาของเขา ในขณะที่มือข้างหนึ่งคว้าจับผู้หญิงคนนั้นไว้ มืออีกข้างก็คว้าจับคอของเขาแล้วโยนลงพื้น คนที่อุ้มไว้ร้องตกใจ แววตาของซ่านเชียนหยวนที่แดงก่ำเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืนก็โศกเศร้าลง

ด้านหลังมีเสียงลูกนางที่ไล่ติดตามมาอย่างทำอะไรไม่ถูก ซ่านเชียนหยวนยื่นผู้หญิงคนนั้นให้กับคนด้านหลัง แล้วถามว่า “ยังมีร่องรอยคนอื่นอีกไหม”

“ไม่มีแล้ว”ลูกนางพาผู้หญิงคนนั้นไปนั่งลงใต้ต้นไม้ด้านข้าง

ซ่านเชียนหยวนกำหมัดแน่น นวดขมับแล้วพูดว่า “กลับเมืองเทียนซิง”

“แต่แม่นางยู่ชีง……”

“พวกเจ้าแบ่งคนไว้ครึ่งหนึ่งอยู่ตามหาต่อ”ซ่านเชียนหยวนค่อยๆโบกมือ พลิกตัวขึ้นขี่ม้าแล้วจากไป แทนที่จะมาตามหาอย่างไร้จุดหมาย เขากลับไปสืบหาว่าคนอยู่เบื้องหลังต้องการอะไรกันแน่ดีกว่า จากจำนวนคนร้ายที่พวกเขาวางแผนไว้ในเมืองเทียนซิง ก็รู้แล้วว่า พวกเขาต้องเป็นคนแคว้นชางหลานแน่

และการมาในครั้งนี้ตงฟางซวนเอ๋อกับท่านพี่สามเป็นคนจัดการทั้งหมด สองคนนี้มีความน่าสงสัยอยู่ไม่น้อย

เขารีบกลับมายังโรงเตี๊ยมเมืองเทียนซิง แล้วก็เห็นบนหัวยู่จือสวมผ้าโปร่งทอง ในมือถือตะกร้าจิ้งหรีดเดินออกมา ลูกน้องที่ตามอยู่ด้านหลังกำลังจะเดินเข้ามาขวางทางตงฟางซวนเอ๋อไว้ นางจึงพูดว่า “หนอนพิษกู่ตัวนี้ไม่มีพิษ ก่อนหน้านี้ตอนที่ชีวิตของแม่นางยู่ชีงตกอยู่ในอันตราย ได้ใช้หนอนพิษกู่ตัวนี้เข้าไปในร่างกายถึงได้รักษาชีวิตไว้ได้ ตอนนี้ถึงแม้หนอนพิษกู่จะนอนหลับไปแล้ว แต่ก็เอามาลองดูได้”

“ผู้หญิงตระกูลยู่ชำนาญการใช้ยาพิษหนอนแมลง แต่เมืองเทียนซิงนี้มีเพียงคนมีหน้ามีตาเท่านั้นที่จะสามารถมาได้ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ต่อให้พวกเจ้าเป็นทูตเย่นเจียงก็ชดใช้ไม่ไหว” พูดอยู่เช่นนี้ สายตาของตงฟางซวนเอ๋อมองไปยังทูตเย่นเจียงคนอื่นๆ แล้วพวกเขาต่างก็ยืดอกตรง “แคว้นชางหลานดูถูกชีวิตคนเย่นเจียงของเราถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

ทั้งงสองฝ่ายต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมกัน ยู่จือจึงขมวดคิ้วเดินไปอยู่หลายก้าว แล้วก็ใช้นิ้วมือสะกิดภายในกรงอยู่หลายที “นี่ก็ฤดูใบไม้ผลิแล้วเจ้ารีบตื่นขึ้นมาสิ”

ซ่านเชียนหยวนเดินก้าวยาวๆเข้าไปถามว่า “สามารถหาได้ไหม?”

พูดไปด้วย พร้อมยกมือสั่งให้ทหารอารักขาตงฟางซวนเอ๋อที่ตามอยู่ด้านหลังหยุดรออยู่กับที่ แล้วสายตาก็จ้องเพ่งมองดูตงฟางซวนเอ๋อ “ผู้หญิงตระกูลยู่สองคนนี้ อนาคตอาจจะได้เป็นคนของชินเทียนเจียน(แผนกดูดาว) คุณหนูใหญ่ตงฟางเข้าใจความตั้งใจของฮ่องเต้ไหม”

ตงฟางซวนเอ๋อเอามือกุมบาดแผลไว้แล้วก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ถอนหายใจพูดขึ้นว่า “เช่นนี้ จะต้องล่วงเกินคนมีอำนาจในที่นี้เพื่อคนเย่นเจียงคนหนึ่งหรือ? เจ้ารู้ไหมว่าในมือพวกเขามี....”

“คุณหนูใหญ่ตงฟางเจ็บแผลจนพูดจาเลอะเลือนแล้ว” ในตอนนี้ซ่านเซิ่งหานได้พาคนมาเป็นจำนวนมากมาในอีกด้านหนึ่ง ยกมือ “รีบพาคุณหนูใหญ่ตงฟางกลับไปพักผ่อน ส่วนคนอื่นๆช่วยกันค้นหาให้ทั่วเมือง ไม่ต้องคำนึงถึงความเสียหาย”

ตงฟางซวนเอ๋อถูกพาตัวไป ด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจ

ไม่มีนางมาขัดขวางแล้ว ยู่จือค่อยพูดกับซ่านเชียนหยวนด้วยเสียงเบาว่า “ตอนนั้นนางแทบเอาชีวิตไม่รอด ข้าจึงใช้พิษหนอน แต่พิษหนอนนี้ค่อนข้างขี้เกียจ มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ตอนนี้จะตามหาให้เจอก็ค่อนข้างยาก”

ซ่านเชียนหยวนยืนปกป้องนางอยู่ด้านข้าง แล้วก็มองดูกรงนั้นอย่างละเอียด “ทำไมก่อนหน้านี้เจ้าไม่ใช้?”

“เจ้าคิดว่าพิษหนอนนี้สามารถดมกลิ่นอีกตัวได้ง่ายๆขนาดนั้นหรือ เช้าวันนี้เพิ่งมีปฏิกิริยา ไม่น่าอยู่ไกล” ยู่จือกลอกตามองบน