บทที่ 911 พิสูจน์ความจริง

บทที่ 911 พิสูจน์ความจริง

หากต้องพาซ่านจินจื๋อไปที่ตำหนักองค์ชายสามด้วย นางยอมไม่ไปดีกว่า

กู้อ้าวเวยก้มหน้าแล้วขยี้หางตา “ไม่ต้อง”

ซ่านจินจื๋อยิ้มที่มุมปาก แล้วอุ้มนางขึ้นมาจากเก้าอี้ ปัดพวกพู่กันหมึกและกระดาษออก จากนั้นก็นั่งอยู่ด้านบนโต๊ะ มือทั้งสองข้างจับที่เอวของนาง

กู้อ้าวเวยใช้มืออีกข้างจับที่ไหล่ของเขา หยีตาเล็กน้อย “เจ้าจะทำอะไรหรือ?”

“ไม่อยากทำอะไร เพียงแต่ว่าวันนี้ฝนตกหนักไม่เหมาะแก่การออกนอกสถานที่” ซ่านจินจื๋อก้มลงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากทื่อแข็งของนาง ในตอนที่นางพยายามดิ้นรนนั้น ขยับเข้าไปใกล้ที่คอของนาง จมูกที่สูงโด่งซุกอยู่ในผม กลิ่นยาสมุนไพรอ่อนช่างคุ้นชินนัก พิงอยู่ที่คอของนาง อดไม่ได้จึงพูดว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นจริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าจริงหรือปลอม ข้าก็จะปกป้องตัวเจ้า”

ร่างกายของกู้อ้าวเวยแข็งเล็กน้อย สีหน้าซีดขาว “ถึงใครคนใดคนหนึ่งจะเป็นไส้ศึก ก็ไม่เป็นไรหรือ?”

“ไม่เป็นไร เป็นเพราะว่าเวยเอ๋อของข้านั้นรู้หนักเบา ถึงปกติจะเอาแต่ใจจนไม่สนใจชีวิต แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องที่เห็นแก่ตัว” ซ่านจินจื๋อทนไม่ได้จึงยิ้มอ่อน “แต่ว่าข้าชอบนางมากกว่า ใบหน้าที่เอาแต่ใจ รอให้ฝนหยุดตก ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

“เจ้าจะปฏิบัติกับนางแบบเดียวกับปฏิบัติกับข้าหรือไม่?” กู้อ้าวเวยก้มตัวเล็กน้อย ใช้นิ้วเสยคางของซ่านจินจื๋อขึ้น แล้วพูดเสียงต่ำ “มีคนอย่างเจ้ามารัก ข้าหวังว่าข้าจะเป็นแค่ตัวปลอมมากกว่า”

ซ่านจินจื๋อตกใจเล็กน้อย หญิงสาวตรงหน้ากลับค่อยๆลุกหงายหลัง พิงไว้ตรงหน้าต่าง “เจ้าไม่เข้าใจนางเลยแม้แต่น้อย”

พูดจบ กู้อ้าวเวยก็คลานจากโต๊ะแล้วออกไปทางหน้าต่าง โดนทหารจับได้ ก็แค่พูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำว่าอยากหาที่อยู่ธรรมดา ซ่านจินจื๋อจึงสั่งให้คนไปทำความสะอาดห้องข้างๆ ด้วยความไม่เข้าใจ

ซ่านเชียนหยวนใช้โอกาสนี้เข้ามา “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“ตอนนี้ข้าเองก็บอกไม่ถูกแล้ว” ซ่านจินจื๋อขยี้ศีรษะด้วยความเจ็บปวด กลิ่นน้ำยาสมุนไพรบนร่างกายของกู้อ้าวเวยทั้งสองคนเหมือนกันทุกอย่าง การกระทำในชีวิตประจำวันก็เหมือนกัน แต่ในเรื่องวันนี้ ทั้งสองตัดสินใจดูเหมือนจะตามเหตุผลส่วนตัว

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งดูไม่ออกว่าคนไหนคือคนที่แท้จริง

ในตอนที่กลับหลังหันนั้น กลับเห็นซ่านเชียนหยวนมองเขาด้วยแววตาที่ดูถูก “ข้อเสนอของพี่สามฟังดูไม่เลวเลยขอรับ”

“เจ้ารู้สึกว่าข้าง่ายๆ ขนาดนี้เลยหรือ?” ซ่านจินจื๋อปวดหัวเล็กน้อย แค่อยากจะสั่งสอนหลานคนนี้สักครั้งอย่างโหดร้อย

“แต่ก่อนกู้อ้าวเวย เจ้าก็เคยมีภรรยาสองท่านไม่ใช่หรือ?” ซ่านเชียนหยวนถอยออกไปสองก้าว แล้วใช้มือปิดใบหน้าของตนเอง “เจ้าเองยังพูดเลยว่ากู้อ้าวเวยเป็นคนมีเหตุผล ใช่ว่าให้เจ้า......กับนางจริงๆ สักหน่อย โอ๊ย!”

ซ่านจินจื๋อเตะไปที่ขาของเขา แต่กลับทำสีหน้าเย็นชา ไม่พูดไม่จา

คนทุกคนคงจะรู้สึกว่ากู้อ้าวเวยนั้นเป็นคนมีเหตุผลสินะ

พอนึกถึงจุดนี้ เขาจึงรีบเดินไปยังห้องข้างๆ พวกสาวใช้พึ่งจัดของเสร็จ แต่กู้อ้าวเวยที่อยู่ในห้องกำลังทานยาอยู่ พอได้ยินเสียงฝีเท้า จึงรีบหันกลับไป จากนั้นก็รีบเก็บขวดยา แล้วมองเขาด้วยความแข็งทื่อ

ซ่านจินจื๋อเดินเข้าไป “เจ้าทานยาอะไรหรือ”

“ไม่มีอะไร” กู้อ้าวเวยซ่อนยาเข้าไปในแขนเสื้อ จากนั้นก็กอดขาแล้วขยับเข้าไปในเตียง ซุกศีรษะเข้าไปในหัวเข่า

เดินไปนั่งลงที่ข้างเตียงของนาง ซ่านจินจื๋อเสียงอ่อนโยนมากขึ้น “เจ้ากลัวอะไรข้าหรือ?”

“เจ้าฆ่าชิงต้าย ข้านึกออกตั้งแต่ที่เดินผ่านศาลาแล้ว” กู้อ้าวเวยตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาสีเทาคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาอยู่ แต่ในแววตานั้นมีเพียงเงารางๆ ที่จางๆ ไม่ชัดเจน นางพูดเสียงต่ำ “ทุกก้าวที่เดินเข้ามาที่นี่ ต่างก็ย้ำเตือนข้าว่าข้าตัดสินใจผิด ข้าไม่ควรกลับ”