บทที่ 912 คนที่ฉลาดมักโดนคนที่ฉลาดกว่าหลอก

บทที่ 912 คนที่ฉลาดมักโดนคนที่ฉลาดกว่าหลอก

กู้อ้าวเวยพิงอยู่บนเตียง แต่กลับนอนไม่หลับ

ข้างหน้าต่างเหมือนจะเห็นเงาของทหาร และต้นไม้ที่โดนลมพัดและฝนตกสะบัดไปมา ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก รีบลุกขึ้นแล้วเปิดประตู ก็เห็นชายชุดดำยืนขวางไว้

สูดอากาศลึกเพื่อผลักคนตรงหน้าออก ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย “เจ้าจะไปไหนหรือ?”

“แค่ไม่อยากอยู่ในห้อง”

“ศาลานอกห้องก็ไม่เลวนะ” กุ่ยเม่ยขยี้จมูก แล้วถอยหลบทาง

กู้อ้าวเวยคิดสักพัก จึงเดินตามเขาไป เดินไปถึงศาลาพร้อมกับเสื้อที่เบาบาง รอบๆ ต่างโดนล้อมด้วยต้นไผ่เพื่อกันฝนและลม บนโต๊ะมีเทียนสองเล่ม นางก็แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วจึงนั่งลง

กุ่ยเม่ยรู้สึกผิดเล็กน้อย มองซ่านจินจื๋อที่อยู่อีกด้าน ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เอ่ยปากพูด “มีช่วงหนึ่ง พวกข้าสองคนอยู่ด้วยกันมาตลอด”

“ข้าก็แค่เหนื่อย ยากพักสักหน่อย” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นมาจับศีรษะที่ปวด แววตาที่ทนไม่ไหว ราวกับว่าการคุยกับผู้อื่นนั้นเป็นภาระอย่างหนึ่ง

มีลางผ่านแววตาของกุ่ยเม่ย จากนั้นก็หยิบผลไม้แช่อิ่มออกมาจากอ้อมให้นาง “ทานของเล็กน้อย เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น ไม่ก็ประเดี๋ยวข้าจับแมวสองตัวมาให้เจ้า?”

กู้อ้าวเวยมองดูผลไม้แช่อิ่มที่อุ่นบนมือ แล้วพยักหน้าเบาๆ

“รอก่อนนะ” กุ่ยเม่ยตีเบาๆ ที่หน้าผากของนาง แล้วหายไปเลย

กู้อ้าวเวยทานผลไม้แช่อิ่มไปหนึ่งคำ จากนั้นก็ลุกขึ้นเก็บผ้าม่าน เห็นเพียงเงาสีฟ้ารางๆ ตรงหน้า แต่ไม่เคยเห็นมีผู้คน จึงหันหลังนั่งลงข้างเสา ขาทั้งสองข้างปล่อยออกไปด้านนอก แต่กลับรู้สึกเสียวๆ จึงหดกลับแล้วทานผลไม้แช่อิ่มต่อ

ราวกับว่าเป็นเด็ก

ซ่านจินจื๋อมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ และยื่นผ้าหนาให้ในขณะที่กุ่ยเม่ยอุ้มแมวผ่าน แล้วพูดเบาๆ “อย่าให้นางต้องไม่สบาย หากนางยังคงไม่สบายใจ เจ้าก็พานางไปอยู่ที่ร้านยาเหย้าสักพักเถอะ”

กุ่ยเม่ยอุ้มผ้าด้วยความแปลกใจ “ท่านอ๋อง ท่านยอมให้ข้ากับนาง ตามลำพัง....”

“โม่ซานจะคอยจับตาดูพวกเจ้าเอง” ซ่านจินจื๋อมองเขา ในแววตามีความย้ำเตือน “อย่าลืมฐานะของเจ้าในตอนนี้สิ ท่านพี่”

กุ่ยเม่ยขนลุกที่หลัง เขาจับที่หลังคอเล็กน้อยจากนั้นก็อุ้มของแล้วตรงไปทางศาลาเลย

โม่อีที่อยู่ในห้องเปิดประตูออก แล้วมองไปทางซ่านจินจื๋อ “กลางวันบังคับนาง กลางคืนกลับให้ชายอื่นพานางออกไป คิดดีแล้วหรือ?”

“หากนางอยู่ข้างกายข้าแล้วไม่มีความสุข ข้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องผูกมัดนางไว้ข้างกายทุกวัน” ซ่านจินจื๋อเห็นกุ่ยเม่ยลากนางเข้าไปในศาลา มีผ้าม่านคอยกั้นเพื่อกันฝน เขายังสามารถเห็นนาง แค่นี้ก็เพียงพอ

และกู้อ้าวเว่ยรับผ้ามาจากกุ่ยเม่ย ในอ้อมมีแมวสองตัว แล้วมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “ถึงเจ้าจะมั่นใจว่าข้าเป็นตัวจริง แต่เจ้าแอบพาข้าหนีมาเช่นนี้ ไม่กลัวว่าจะโดนคนอื่นเห็นหรือ?”

“หากเจ้าเป็นคนปลอม จะเป็นห่วงข้าทำไมหรือ?” กุ่ยเม่ยไม่โกรธแต่กลับยิ้ม แย่งผลไม้แช่อิ่มที่เหลือกลับมาแล้วเก็บเข้าอ้อม จากนั้นก็มองฝนที่ตกอยู่นอกศาลา เขาถอดเสื้อนอกออกแล้วคลุมที่ศีรษะของกู้อ้าวเวย ปัดผมของนางจนยุ่ง “กอดดีๆ หน่อย”