บทที่ 914 ข้อแลกเปลี่ยน

บทที่ 914 ข้อแลกเปลี่ยน

“ถ้าเช่นนั้นอ้อมมาไกลขนาดนี้ ก็เพื่อให้นางหึงหวง?”

ซ่านเชียนหยวนเหลือตาขาว กุ่ยเม่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ นั้นกลับนึกถึงกู้อ้าวเวยปลอมคนนั้นกับตงฟางซวนเอ๋อ สีหน้าแย่ไปหมดเลย หน้าเทาจนสามารถหยดน้ำออกมา แล้วจ้องซ่านจินจื๋อด้วยสายตาที่แหลมคม

หากเป็นเมื่อก่อน กุ่ยเม่ยไม่มีทางเป็นเช่นนี้แน่

แต่วันนี้ นางทำเช่นนี้ด้วยนามของพี่ชาย กลับทำให้ซ่านจินจื๋ออดยิ้มไม่ได้ “เรื่องพวกนั้นล้วนเป็นข่าวลือ ข้าสามารถจัดการได้อยู่”

สายตาที่อาฆาตของกุ่ยเม่ยค่อยๆ จางหายไป แต่ตอนเอ่ยปากพูดนั้นกลับพูดเสียงแข็ง “หากนางไม่อยากอยู่ตำหนักอ๋องจิ้ง ข้าจะดูแลนางอย่างดีที่ร้านยาเหย้าเอง เหมือนเมื่อก่อน”

“เจ้าจะแย่งคนกับข้าหรือ?” ซ่านจินจื๋อรอยยิ้มค่อยๆ จางหาย แล้วหางคิ้วชี้ขึ้น

“แต่ว่าก็แค่ไม่คุ้มก็เท่านั้น หลังจากที่นางตื่นก็จะจมอยู่ในข่าวต่างๆ นาๆ หากตอนนี้รู้ว่าเจ้ามีบางอย่างกับหญิงอื่น นางต้องเป็นบ้าแน่” กุ่ยเม่ยจับที่ศีรษะด้วยความเป็นห่วง หลับตาแล้วพูดเสียงต่ำ “ถึงนางจะใจกว้างแค่ไหน ก็เป็นคนนะ”

ซ่านเชียนหยวนตบเบาๆ ที่ไหล่ของเขา “เสด็จอาย่อมรู้หนักรู้เบาเองอยู่แล้ว”

“หากเขารู้หนักเบา วันนั้นก็คงไม่ให้ข้าไปเจอนางที่เย่นเจียง ถึงข้าจะรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อแผนใหญ่ แต่ตอนนี้นางไม่สงบขนาดนี้ ข้าคิดว่านางอยู่กับข้าจะดีกว่า รอให้ผ่านไปสักพัก แคว้นเอ่อตานก็จะส่งข่าวมา ดูพวกจดหมายแล้วอาจจะทำให้นางสบายใจขึ้นมาบ้าง” กุ่ยเม่ยเปลี่ยนพฤติกรรม ถึงขั้นก้มหน้าพูดเบาๆ “ข้าไม่เคยคิดว่าหลังจากที่ช่วยท่านอ๋องแล้ว นางไม่เชื่อใจแม้แต่ข้าอีกเลย หากนางไม่เชื่อใจใครอีกเลยจะทำอย่างไรดี”

เป็นห่วงนั้นธรรมดา ในสมองของซ่านเชียนหยวนมีคำพูดนี้ลอยผ่าน

ซ่านจินจื๋อที่อยู่ตรงข้ามก้มลงพิงที่โต๊ะเบาๆ “เช่นนั้นพวกเจ้าก็อยู่ที่ร้านยาเหย้าแล้วกัน”

“เพราะเหตุใด?” กุ่ยเม่ยขมวดคิ้ว

“ฐานะของเจ้าในตอนนี้ การอยู่ที่เมืองเทียนเหยียนถาวรนั้นเป็นการต่อรอง ของในมือของเวยเอ๋อนั้นเป็นของที่เสด็จพี่ต้องการพอดี” ซ่านจินจื๋อพยักหน้า แล้วสายตาสว่าง “ศพของหยูนซีและหลินเออร์นั้นว่างเปล่า ไม่เพียงแต่เป็นเช่นนี้ คนที่ตำบลเหยสุ่ยตอนนี้อาจจะภักดีต่อเสด็จพี่”

“แล้ว?” ซ่านเชียนหยวนไม่เข้าใจ

“เวยเอ๋อให้คนในตำบลเหยสุ่ยจัดการกู้เฉิง อยากเก็บเขาไว้เพื่อแก้แค้นให้ฮูหยินหยุนหว่าน แต่หลังจากที่นางจากไป คนของกู้เฉิงกลับโดนขวางไว้โดยบังเอิญ เป็นคนขององค์ชายสาม ดูแล้วเขาอยากรู้บางอย่างจากกู้เฉิง” ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นแล้วมองไปทางกุ่ยเม่ย “บางทีร่องรอยของเจ้าอาจถูกบอกกับเสด็จพี่ บางทีอาจจะลงมือกับเจ้าและเวยเอ๋อก็เป็นไปได้”

“ถ้าเช่นนั้นพวกข้าสองคนอยู่ที่ร้านยาเหย้าก็ไม่ปลอดภัยสิ?” กุ่ยเม่ยเริ่มรู้สึกดีที่ในตอนนั้นตนอยู่ที่เย่นเจียงได้เจอกับกู้อ้าวเวย แต่ตอนนี้ดูท่าทางแล้ว ในมือของกู้เฉิงอาจจะมีอะไรบางอย่าง

ทั้งสามคนเงียบอยู่นาน ซ่านเชียนหยวนจึงเอ่ยปากพูด “แต่เสด็จพ่อดูสนับสนุนให้ข้าสมรสนะ เบื้องหลังนี้.......”

“อาหารในวันที่เจ้าสมรสนั้นตระกูลตงฟางเป็นผู้รับไว้เอง แต่ฝ่ายทางแม่ของพระชายาองค์ชายสามตระกูลฉางร้านชาซ่านนั้นไปถวายน้ำชาและของขวัญอันมีมูลค่า” ซ่านจินจื๋อรับเอกสารมาจากเฉิงซาน แล้วโยนไปตรงหน้าเขา พร้อมกับพูดว่า “ร่างกายของเสด็จพี่ดูแปลกๆ แต่อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องประชุมเข้าเฝ้าด้วยตนเอง พวกขุนนางเบื้องหลังนั้น พวกข้าไปทำอะไรเขาไม่ได้ พวกเจ้าต้องระวังไว้”

ซ่านเชียนหยวนเปิดอ่าน เห็นข้อมูลพวกร้านค้าไม่น้อยต่างเป็นบ่าวขององค์ชายสาม เรื่องนี้ยิ่งอยู่ก็ยิ่งน่าแปลกยิ่งขึ้น

“รอสักครู่ ช่วงนี้น้องหกเหตุใดจึงไม่มีข่าวเลย?” ซ่านเชียนหยวนเงยหน้าขึ้น

“หากไม่มีอะไรผิดพลาด เขาจะโดนเนรเทศเร็วๆ นี้” ซ่านจินจื๋อพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกปวดหัวจนต้องจับที่หน้าผากเบาๆ “ก่อนหน้านี้พวกข้าเล่นละครต่อหน้าเขา เขาก็คิดได้เลยว่าเสด็จพี่แปลก พอส่งคนแอบไปสืบและโดนจับได้ สาวปักผ้าที่อยู่ข้างกายเขาก็โดนจับไปในวังไปเป็นนางใน เสด็จพี่ไม่มีทางปล่อยเขาแน่”