บทที่ 916 ความจริงใจ

บทที่ 916 ความจริงใจ

เก็บร่มกระดาษวางไว้ด้านข้าง ในดวงตาสองคู่ที่ต่างกันนั้นกลับมองเห็นเป็นภาพที่เหมือนกันทุกอย่าง

แม้กระทั่งการกระทำเพียงเล็กๆ ก็เหมือนกันไปหมด แต่เสี่ยวฮัวและเสี่ยวป๋ายนั้นกลับวิ่งเล่นรอบๆ กู้อ้าวเวย แล้วร้องเหมียวๆ ดวงตาสีเทาของกู้อ้าวเวยเผยให้เห็นความอ่อนโยนเล็กน้อย นางถอยเพียงครึ่งก้าวแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ยาวตรงทางเดิน มองดูภาพที่ไม่ค่อยชัดตรงหน้า แล้วถาม “หากเจ้าไม่ยอมเอ่ยปาก งั้นข้ามาถามเองดีกว่า”

“ที่แท้ เจ้าเองก็เริ่มก่อนเป็นหรือ” กู้อ้าวเวยอีกคนยืนอยู่ด้านข้าง แล้วมองกู้อ้าวเวยที่พิการสาหัสที่อยู่ตรงหน้าจากที่สูง เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าบนร่างกายของนางเต็มไปด้วยบาดแผล

“หากไม่ใช่เพราะเจ้าเดินเข้ามาเอง ข้าเองก็คงไม่เริ่มก่อน” ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองเล่นกระโปรงของนางไปมา ส่วนแขนทั้งสองนั้นจับที่แก้มสองเข้าแล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาง “เจ้าเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมกันแน่?”

“เจ้าไม่รู้หรือว่าตนเองเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม?” คนนั้นหัวเราะเสียงดัง “หากเจ้าไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองคือใคร แล้วเหตุใดจึงจมปลักอยู่ที่นี่เล่า”

“พูดเรื่องพวกนี้ช่างไม่น่าสนใจยิ่งนัก ข้ารู้เพียงว่ายิ่งพวกข้าเหมือนมากแค่ไหน งั้นข่าวของคนเบื้องหลังก็คงจะมากพอ และมากพอที่จะมาติดตามทุกการกระทำของข้า ถ้าเป็นเช่นนี้ ในใจของข้าคาดเดาได้ก็เพียงพอ” กู้อ้าวเวยพิงที่เสาข้างๆ ดวงตาสีเทาไม่มีอารมณ์แม้แต่น้อย ทำให้คนแยกแยะความจริงไม่ได้

ส่วนกู้อ้าวเวยอีกคนนั้นขมวดคิ้ว “เจ้าคิดว่าตนเองสามารถควบคุมทุกอย่างได้หรือ?”

“ในตอนที่เจ้าถามคำถามนี้ ก็แยกแยะความจริงได้แล้ว” กู้อ้าวเวยค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเดินมาข้างนางสบตากับนาง จับมือของนาง แล้วลูบมือของนาง ยิ้มอ่อน “ถึงเจ้าจะเป็นหมอ แต่ก็ไม่ได้ใช้ดาบบ่อย กระดูกนี้ยังไม่ได้เปลี่ยน”

“ข้ายังคงเป็นคุณหนูใหญ่จวนเฉิงเสี้ยน เหตุใดเล่าข้าจึงต้องใช้ดาบ” นางยังคงกัดฟันไม่ยอมรับ

กู้อ้าวเวยวางมือของนางไว้ในมือของตน แล้วกดเบาๆ จะเห็นได้ว่าปกติตรงที่ถือดาบนั้นกระดูกจะโผล่ออกมาเล็กน้อย และนิ้วโป้งกับนิ้วนางเบี้ยวเล็กน้อยเพราะท่าจับดาบของนาง รู้สึกได้ว่านิ้วของนางเกรงเล็กน้อย ถึงยอมปล่อยมือไป

นางถอยหลังไปนั่งที่เก้าอี้อีกครั้งด้วยความเงียบ กู้อ้าวเวยเงยหน้ามองนาง “น้อยมากที่จะมีคนเห็นข้าถือดาบ แต่หากข้าถือดาบก็จะต้องเสียเวลาประมาณหลายชั่วยาม และทุกอย่างก็อยู่ใต้การควบคุมของข้า”

“ยโสโอหัง” ในที่สุดนางก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

“เป็นเพราะว่าข้ามีสิทธินี้ ในตอนที่เรื่องทุกอย่างหมุนรอบตัวข้านั้น ทำไมข้าถึงควบคุมทุกอย่างไม่ได้ ข้าเพียงแค่เสียสละและผจญภัยเล็กน้อย เจ้าและตระกูลตงฟางหรือแม้กระทั่งองค์ชายอื่นๆ ก็จะไร้ความหมาย เจ้าเชื่อหรือไม่?” กู้อ้าวเวยพูดด้วยความมั่นใจ ดวงตาสีเทาคู่นั้นมีแววตาที่แปลก ทำให้คนรู้สึกกลัวเล็กน้อย

การเจอกันครั้งนี้จบลงโดยไม่มีความสุข ฟังเสียงฝีเท้าของนางไกลมากขึ้นเรื่อยๆ และเงาก็จางหายในฝน กู้อ้าวเวยกลับเก็บความรู้สึกทั้งหมด จัดเสื้อผ้าตรงคอเสื้อด้วยสีหน้าที่เฉยเมย แล้วอยู่ที่เดิมโดยไม่ออกเสียงใดๆ ก้มหน้ามองเงาสองตัวที่อยู่ตรงพื้น

ถึงคนปลอมคนนี้จะเลียนแบบได้เหมือนมาก แต่ที่จริงนั้นไม่ใช่คนที่ฉลาดเฉลียว

แต่เวลาที่นางพูดจาปกตินั้น กลับเหมือนกับจน คนฉลาดกับคนโง่เขลานั้นอยู่เส้นด้ายเดียวกัน บางทีอาจจะเป็นเพราะว่านางคิดมากไปหน่อย

ในขณะที่คิดอยู่นั้น นางก็ก้มตัวเพื่อที่จะอุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัว แต่กลับได้ยินเสียงของซ่านจินจื๋อ “ฝนตกหนักเช่นนี้ ก็ไม่รู้จักกลับห้องให้เร็วหน่อย”

มีเสื้อคลุมที่ใหญ่คลุมลงมาที่ไหล่ กู้อ้าวเวยแค่ชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็อุ้มเจ้าสองตัวนั้นเข้าอ้อม เสื้อคลุมแทบจะหลุด ซ่านจินจื๋อจึงจัดเสื้อให้นาง แล้วเดินตามไป “ในเมื่อข้ารับปากแล้วว่าจะส่งเจ้ากลับร้านยาเหย้า ข้าก็ย่อมไม่คืนคำ”

“คืนคำหรือไม่นั้น การกระทำของเจ้าจะบ่งบอกเอง” กู้อ้าวเวยกดเสี่ยวฮัวที่อยากกระโดดลงมานั้นกลับไปยังอ้อมอีกครั้ง และมืออีกข้างนั้นจับหางของเสี่ยวป๋ายที่แกว่งไปมา แล้วพูดต่อ “หญิงสาวข้างกายเจ้านั้นดูไม่น้อยเลยนะ”