บทที่ 930 ตระกูลตงฟาง

บทที่ 930 ตระกูลตงฟาง

บอกว่าเป็นวัดที่นอกเมือง แต่มันกลับเป็นวัดใหญ่บนเขาข้าง ๆ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง

เจ้าอาวาสวัดที่นี่เคยทำพิธีให้กับอดีตฮ่องเต้มากก่อน ตอนนี้ถือศีลภาวนาอยู่ในป่าไม่ออกไปไหน ทั่วทั้งวัดมีแต่เขาว่าโบราณ มีห้องไม่เกินสี่ห้าห้อง จัดให้คนท้องอย่างจี้ซูหนึ่งห้องแล้วก็ตงฟางซวนเอ๋ออีกหนึ่งห้อง ส่วนบ่าวไพร่ที่ตามมาก็ไปอยู่รวมกับหลวงจีนด้านหลัง

กู้อ้าวเวยทำได้แค่อาศัยอยู่บนรถม้า แล้วค่อยไปที่ห้องพักตอนที่พวกนางไปจุดธูปไหว้พระ

ฉีหรัวจูงมือของนาง อีกมือก็ถือห่อยา เห็นว่าห่อผ้าด้านหลังของนางมีกล่องไม้ตั้งเรียงกันอยู่เยอะมาก นางเลยแอบถามว่า “เอาของมาตั้งเยอะแบบนี้ไม่กลัวใครมาเห็นเหรอ”

“งั้นก็ต้องใจกล้ามากพอที่จะมาค้นรถม้าของอ๋องจิ้งนะ” กล่องไม้ด้านหลังของกู้อ้าวเวยทับกันเป็นชั้น ๆ อาศัยฉีหรัวหลบสายตาของหลวงจีน แล้วมุดเข้าไปในห้องของซ่านจินจื๋อ ในห้องมีเตียงอยู่สองหลัง เพื่อเลี้ยงแขกที่มาทำอะไรน่าอายกัน เลยมีผ้าม่านอย่างหนากั้นเอาไว้ด้วย

นางเอาของกองไปที่เตียงทางด้านขวา ขอแค่ไม่มีใครมาเปิดผ้าม่านไม้ไผ่ก็จะไม่มีใครเห็นนาง

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยาม ซ่านจินจื๋อก็กลับมาแล้วก็มองไปที่ผ้าม่านไม้ไผ่ด้านขวา ด้านหลังของเขายังมีตงฟางซวนเอ๋อที่ตามมาคุยเรื่องสำคัญ

“พูดมา” ซ่านจินจื๋อเก็บสายตากลับมา จากนั้นก็นั่งลงบนโต๊ะ

“ปิ่นหยกเป็นของของท่านปู่ ตอนที่ข้ายังเล็กข้าเคยเห็นภาพขององค์หญิงหลิงเอ๋อร์ ปิ่นนี้มันอยู่บนหัวของนาง ดังนั้นข้าหวังว่าท่านอ๋องจะช่วยข้าสักเรื่อง” ตงฟางซวนเอ๋อถอนสายบัว ดวงตาของนางแดงก่ำ “หวังว่าท่านอ๋องจะช่วยข้าปิดเรื่องนี้เอาไว้ แล้วเกลี่ยกล่อมให้ท่านปู่อย่าได้ทำผิดอีก”

ซ่านจินจื๋อสีหน้าไม่เปลี่ยน กู้อ้าวเวยที่อยู่ด้านข้างนั่นแทบจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้

หากหลายวันก่อนซ่านจินจื๋อไม่ได้ส่งคนไปจับตาความเคลื่อนไหวของนาง ก็คงไม่รู้ว่าวันนี้นางกับตระกูลตงฟางจะขีดเส้นแยกจากกัน วันนี้สิ่งที่นางจะพูด ก็แค่การเอาตัวรอด

“ท่านปู่กับพ่อของเจ้ายังมีอะไรปิดบังอีก?”

“รายละเอียดซวนเอ๋อไม่ทราบ แต่เหมือนจะรู้ว่าองค์หญิงหลิงเอ๋ออยู่ที่ไหน” เมื่อพูดถึงตรงนี้ ตงฟางซวนเอ๋อเหมือนจะยกกระโปรงขึ้นแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าซ่านจินจื๋อ แล้วพูดว่า “ไม่เพียงเท่านี้ สิ่งที่ตระกูลตงฟางทำ ก็ทำเพื่อฝ่าบาท ซวนเอ๋อหวังว่าท่านจะเห็นแกข้าละเว้นคนของตระกูลตงฟาง”

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้ว “เจ้ามาพูดจาให้ร้ายเสด็จพี่ต่อหน้าข้า ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือยังไง?”

“เพราะซวนเอ๋ออยากมีชีวิตต่อไป ดังนั้นถึงได้ยินดีจะพูดทุกอย่างกับท่านอ๋อง” ตงฟางซวนเอ๋อคุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วขยับเข้าใกล้ซ่านจินจื๋อ “ลูกในท้องของจี้ซูไม่ใช่ของท่าน นอกจากนี้ ท่านปู่หวังว่าข้าจะสามารถแยกออกจากตระกูลตงฟาง วันหน้าเมื่อท่านขึ้นครองคราชย์จะได้รักษาตระกูลตงฟางไว้ได้ ไม่เพียงเท่านี้ ท่านรู้หรือเปล่าว่าองค์ชายเก้าถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว?”

สายตาของเขาเหมือนจะตกใจ มือซ่านจินจื๋อที่ไว้บนโต๊ะก็กำแน่น“ทำไมองค์ชายเก้าถึงได้สลับตัวไป?”

พิษขององค์ชายเก้าคือพิษตัวเดียวกับของกู้อ้าวเวย เบื้องหลังมีคนคิดอยากจะตามหาตัวกู้อ้าวเวยเพื่อเอาสูตรยาที่ทำให้เป็นอมตะ ดังนั้นเลยจับตัวเขาไป ตอนนี้คนที่อยู่ที่จวนเป็นตัวปลอม” ตงฟางซวนเอ๋อรีบร้อนขยับไปด้านหน้าอีก นางใช้สองมือจับไปที่ผ้าบนหัวเข่าของซ่านจินจื๋อ

“แล้วข้าจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เจ้าพูดมันจริงหรือว่าโกหก?” ซ่านจินจื๋อพูด

“หากท่านอ๋องไม่เชื่อ ให้คนไปสืบได้เลย” มือของตงฟางซวนเอ๋อที่จับไปที่เสื้อมันซีดขาว นางพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ซวนเอ๋อขอแค่ท่านอ๋องจะอนุญาตให้ข้าอยู่ในจวนอ๋องจิ้ง เมื่อเป็นอย่างนั้น ญาติพี่น้องของข้าก็จะไม่ถูกบีบจนหมดหนทาง”