บทที่ 929 หยินเชี่ยวท้อง

บทที่ 929 หยินเชี่ยวท้อง

รถม้าสามสี่คันจอดอยู่หน้าจวนอ๋องจิ้ง

เพื่อไม่ให้ใครเจอกู้อ้าวเวย ก่อนหน้านี้หนึ่งวันก็ปีนขึ้นไปนอนบนรถแล้ว ตอนที่ตื่นมาหัวของนางกับผ้าห่มก็สั่นไปตามการเคลื่อนไหวของรถม้า นางเช็ดปาก บนหน้าผากก็มีมือแปะอยู่

“เป็นหวัดหายนานแล้ว” กู้อ้าวเวยซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม ที่ขมับเหมือนจะปวด ๆ

“ตื่นมากินอะไรหน่อยแล้วค่อยนอนต่อนะ”

“อีกเดี๋ยวตื่นมาแล้วค่อยกิน” จากนั้นก็ซุกใต้ผ้าห่มแล้วไม่รู้สึกตัวอีก นางคดขาขึ้นมา กินพื้นที่ในรถน้อยมาก

ซ่านจินจื๋อนั่งยืดขาอยู่ข้าง ๆ หากไม่ใช่เพราะอยากให้นางหลับดีดี เขาก็ไม่มีทางมานั่งรถม้าแบบนี้ รถม้ามันเรียบมาก ไม่เพียงทำให้เขาทรมาน แม้แต่ซ่านเชียนหยวนเองก็ถูกบังคับให้หดตัวไปด้วย มีเพียงฉีหรัวที่นั่งพิงอยู่ข้าง ๆ นางมองไปที่กู้อ้าวเวย “นางไม่รู้เลยว่าเราก็อยู่ด้วย”

“ข้าถูกเบียดจนตายอยู่แล้ว” ซ่านเชียนหยวนถูกผู้หญิงสองคนเบียดจนไปอยู่ตรงกลาง

ฉีหรัวอดจ้องไปที่เขาไม่ได้ “บอกให้เจ้าไปนั่งรถม้าอีกคันก็ไม่ยอม เจ้ากลับไปรับปากกุ่ยเม่ยว่าจะมาดูแลนาง”

ซ่านเชียนหยวนจับไปที่ปลายจมูกแบบหวั่น ๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจออกไปขี่ม้าข้างนอก แล้วถามซ่านจินจื๋อว่า “เสด็จอา เราสองคนไปแข่งม้ากันมะ ตรงนี้มีหรัวเอ๋อร์อยู่น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”

“รอให้นางกินอะไรก่อนข้าค่อยไป” ซ่านจินจื๋อหยิบของที่กู้อ้าวเวยเขียนในหลายวันที่ผ่านขึ้นมาอ่าน

ซ่านเชียนหยวนมองไปที่เขา แล้วก็ออกไปขี่ม้าแบบจนใจ เขาขี่ม้าข้างเฉิงซาน แล้วก็ถามคุยกันไปมาว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้น

ฉีหรัวเองยืดตัวให้สบาย แล้วถามซ่านจินจื๋อว่า “นางก่อเรื่องจนสภาพแบบนี้ ท่านยังยอมนางอีกเหรอ?”

“คนเราก็มีชีวิตแค่สั้น ๆ ข้าไม่ขอให้นางมีชีวิตที่ยืนยาว แต่ขอแค่นางไม่ต้องเสียใจก็พอแล้ว” ซ่านจินจื๋อยิ้มแล้วส่ายหน้า แล้วหยิบร่างที่เขียนขึ้นมา แล้วถามว่า “ฉีหลินถามอะไรเจ้าเด็กนั่นได้ไหม?”

“เจ้าเด็กนั่นไม่พูดอะไรเลย แต่เหมือนจะถูกคนบังคับ เพียงแต่ยังไม่เชื่อใจเรา” ฉีหรัวถอนหายใจ นางลังเลแล้วพูดว่า “เรื่องที่หยินเชี่ยวท้อง จะไม่บอกนางจริง ๆ เหรอ?”

พอพูดถึงตรงนี้ นางก็หันไปมองกู้อ้าวเวย

ก็เพราะหยินเชี่ยวต้องท้องไม่เหมาะกับการเดินทางไกล ขอแค่ฉีหลินกลับมาก่อน ส่วนหยินเชี่ยวตอนนี้พักอยู่ในเรือนรับรองที่เมืองหลวงเอ่อตัน หากรู้ว่ากู้อ้าวเวยทำให้ใครหลายคนไม่เชื่อใจ อีกทั้งตอนนี้มันยังวุ่นวายอยู่ คิดว่าต่อให้นางท้องก็คงจะมา

“ยังไงก็ต้องบอก นางเห็นหยินเชี่ยวเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง” ซ่านจินจื๋อพยักหน้า เขานวดไปคิ้ว “เพียงแต่ยังหาโอกาสบอกไม่ได้ อีกอย่างข้ากลัวว่านางคิดว่าเราไม่ยอมให้นางไปเจอกับหยินเชี่ยว ดังนั้นถึงได้แต่งเรื่องหาเหตุผลแบบนี้ไป แล้วให้นางไม่ต้องไปคิดให้นางเข้าใจว่านางไม่รู้จักฉีหลิน”

“แล้วทำไมนางถึงได้จำข้าได้?” ฉีหรัวจนปัญญา

“เรื่องนี้คงต้องไปตามสูตรยาอมตะนั่นแล้วล่ะ” ซ่านจินจื๋อรู้สึกปวดหัว

หลังจากเงียบไปนาน ฉีหรัวก็จับแขนของเขา “ท่านควรจะบอกเรื่องนี้กับนางนะ ไม่ว่านางจะสงสัยหรือเปล่า”

ซ่านจินจื๋อสีหน้าเปลี่ยนไปแย่มาก หากว่าเขาไม่ได้ตามมาด้วย คิดว่านางเอาสูตรยาให้ไปแล้วก็คงออกจากเมืองเทียนเหยียน หากเพราะเรื่องเล็ก ๆ แล้ว ……

“ระหว่างพวกท่านก่อนหน้านี้ไม่เชื่อใจกัน ก็ไม่ใช่เพราะแบบนี้เหรอ?” ฉีหรัวพูดถึงตรงนี้ ก็ไปตบหน้าของกู้อ้าวเวยเบา ๆ ซ่านจินจื๋ยังไม่ทันได้ห้าม

กู้อ้าวเวยลืมตาขึ้นมา ดวงตาขาว ๆ ของนางเลือนราง นางยกมือจับไปที่มือของฉีหรัว หันหน้ากลับมามองนาง “มี ...... มีอะไรเหรอ?”