บทที่ 932 กอดกันและกันทำให้อุ่นใจ

บทที่ 932 กอดกันและกันทำให้อุ่นใจ

ในเวลาเช้าตรู่ ในตอนที่ซ่านเชียนหยวนออกไปยังสั่งนางไว้

“จี้ซูคนนี้ไม่เป็นมิตร ฐานะของพวกเรามันดูอึดอัดไม่เหมาะที่จะต้อนรับ อาศัยวันเวลาที่ข้าไม่อยู่ เจ้าไปดูนางหน่อย”ซ่านเชียนหยวนพูดเช่นนี้ แล้วก็ให้ข้ารับใช้คอยดูแลนางสองคน

แต่วันนี้จางเหยียงซานมาที่วัดเพื่อทำการรักษาจี้ซู แต่ถูกไล่ออกมา

ฉีหรัวเปลี่ยนเสื้อตัวนอก แล้วทำท่าทำทางของว่าที่พระชายาเดินไปยังข้างหน้าห้องของจี้ซู สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังเคาะประตูเบาๆ ได้ยินเสียงของจี้ซูลอดมาจากด้านในด้วยเสียงต่ำ“ใคร？”

“ข้าเอง”ฉีหรัวพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย

จี้ซูชะงักเล็กน้อย รีบลุกขึ้นมาผัดแป้งแต่งหน้าบนเตียงอย่างเร่งรีบ แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ ถึงได้ให้คนไปเปิดประตู

ฉีหรัวมองไปรอบๆ ไม่ยอมก้าวเข้าไปในห้องอยู่นาน แต่ยกมุมปากขึ้น“คุณหนูจี้ ท่านหมอจางเป็นคนที่อ๋องจิ้งสั่งให้มาดูแลท่านด้วยเฉพาะ มาวันนี้เจ้าไม่ยอมให้จับชีพจร ทำให้ข้าลำบากใจยิ่งนัก”

นัยน์ตาของจี้ซูมีความวุ่นวายสับสนแวบผ่านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบี้จมูกไปมากอย่างเร่งรีบ“เขาคือผู้ชายคนไหน……”

นี่เป็นเหตุผลที่ดีจริงๆ

พอพูดถึงจุดนี้แล้ว นางที่เป็นชายาอ๋องจงผิงจึงเอ่ยถามต่อไปยาก ทำให้เพียงแค่ให้คนรอบข้างคอยดูแลนางให้ดี สั่งการองครักษ์อย่างลับๆ“ไปเศษยามา แล้วส่งผ้านวมสะอาดพื้นหนึ่งเข้าไป”

“ขอรับ”องครักษ์ต่างพากันเดินจากไป

ขอเพียงแค่นางเดินจากไป แล้วค่อยไปหาองครักษ์ จี้ซูคนนั้นต้องคอยระมัดระวังไม่กล้าเหลือล่องลอยอะไรไว้ หลังจากที่จัดการเศษยาพวกนั้นแล้ว พวกเขาก็จะรีบไปหามาอีก

กลับไปยังโรงเก็บยาที่อยู่ด้านหลังจวนอีกครั้ง จางเหยียงซานกำลังต้มยาอยู่ข้างๆ ส่วนกู้อ้าวเวยก็ฟุบนอนงีบอยู่บนโต๊ะข้างๆ

ฉีหรัวถูกทำให้ตกใจ“ทำไมนอนอีกแล้วล่ะ？”

“ไม่นิ่ ข้าแค่ดื่มยาแล้วรู้สึกปวดหัวน่ะ”กู้อ้าวเวยพึมพำแล้วซุกหน้าเข้าไปในแขน“ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่รู้สึกปวดเท่าไหร่”

“ลุกขึ้น บนดวงตาก็ต้องใส่ยา”จางเหยียงซานหยิบครีมที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา

กู้อ้าวเวยทำได้เพียงแค่ลุกขึ้นนั่ง รอให้จางเหยียงซานนำยาขี้ผึ้งสีเขียวเข้มถูไปบนผ้าพันแผลหลังจากนั้น ก็นำมามัดให้นาง แล้วดึงให้แน่นเล็กน้อย“อย่าลืมตาเด็ดขาดนะ”

“วิธีนี้ไปหามาจากไหนน่ะ？”กู้อ้าวเวยลูบผ้าพันแผลที่อยู่บนดวงตาไปมา แล้วถอนหายใจยังหนักดังเห้อ แต่ไหนแต่ไรมา นางมองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

“เป็นวิธีที่เจ้าเก็บไว้ก่อนหน้านี้ ข้าใช้เวลาหลายวันนำมาบวกเพิ่มกับสมุนไพรชนิดอื่น”จางเหยียงซานก้มตัวลงส่ายไปมาที่ข้างหน้าของนาง แล้วก็มองไปยังฉีหรัวที่อยู่ข้างๆ“คืนนี้ข้าจะไปในเมืองเทียนเหยียน ข้าขอรบกวนคุณหนูฉีด้วยนะ”

“พรุ่งนี้ทุกคนจะต้องอยู่ในวัด อยู่ในห้องของนางก็พอแล้ว”ฉีหรัวพยักหน้า รู้ว่าจางเหยียงซานทำแบบนี้เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงคำติฉินนินทา ยังได้สั่งให้คนส่งเขาลงเขาด้วย

จางเหยียงซานพยักหน้า นำยาขี้ผึ้งกับวิธีใช้เขียนลงไป“หลายวันมานี้นางจะปวดหัวอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ยาขี้ผึ้งต้องเปลี่ยนเช้าเย็นวันละสองครั้ง”

“อืม”ฉีหรัวพยักหน้า ก่อนที่จะฝนตกต้องไปนำเศษยาของจี้ซูมา แล้วส่งมอบให้จางเหยียงซานให้คนส่งเขาลงเขา

ในตอนที่มานั้น กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนพื้น สาวใช้กำลังเก็บกวาดพวกถ้วยชามกระเบื้องบนพื้นอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของนางถูกบาดเป็นทางยาวเลือดไหลซิบ แต่ไม่รู้ว่าทำให้ไม่ยอมขยับไปไหน

“เป็นอะไรไป？”ฉีหรัวเดินไปข้างหน้าแล้วดึงนางลุกขึ้นมา

“เมื่อก่อนตอนข้ามองไม่เห็น ก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นน้อยมาก”กู้อ้าวเวยลูบไปที่แขนของตัวเอง ก้าวขยับไปข้างกายของฉีหรัวอย่างรู้ตัว