บทที่ 934 ข้าจะเฝ้ายามแทนเอง

บทที่ 934 ข้าจะเฝ้ายามแทนเอง

ภายในเซียงฝาง(ห้องที่อยู่ด้านข้างห้องโถงใหญ่และห้องสำคัญ)ทั้งห้องเต็มไปด้วยล่องลอยความยุ่งเหยิง ด้านหลังของม่านไม้ไผ่ถูกกระแทกจนพังทะลุเตียงไปเหลือเพียงเลือดที่ทำให้คนรู้สึกชวนอาเจียน

หากไม่ใช่ท่านอ๋องเอามือเข้ามาขวางไว้ เกรงว่าชายหนุ่มที่นำลูกระเบิดมา จะตกลงไปทับร่างของกู้อ้าวเวย ระเบิดทั้งห้องจนแหลกเป็นผุยผง

ข้ารับใช้ที่อยู่ด้านนอกรีบวิ่งเข้ามา“ทางลงเขาตอนนี้ถูกทำลายจนไม่เหลือซาก แม้แต่คนร้ายยังคายเลยขอรับ”

“แผลของท่านอ๋องทำเสร็จแล้วหรือขอรับ？”เฉิงซานหันหน้ามาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ข้าใส่ยาแล้ว พันแผลเรียบร้อยแล้ว แต่ท่านอ๋องจะไปนำตัวคุณหนูที่อยู่ในห้องเก็บฟืนไปไว้ในสถานที่ปลอดภัย ตอนนี้……เหมือนกับคุณหนูท่านนั้นจะไม่ยอมปล่อยไปไหนเสียแล้ว”สีหน้าของข้ารับใช้ดูลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่ยิ่งกังวลนั่นก็คือแผลที่จะไปโผล่ตรงหน้าของกู้อ้าวเวย

เฉิงซานยกมือขึ้นมา“เจ้าส่งคนไปตามคุณหนูฉี เรื่องนี้มอบให้คุณหนูเป็นคนจัดการก็พอ”

……

พอนั่งลงในห้องของนักบวช เนื้อที่ไหม้เกรียมที่ถูกกำจัดทิ้งยังมีความรู้สึกเจ็บแสบอยู่ สีหน้าของซ่านจินจื๋อขาวซีดมองดูกู้อ้าวเวยที่สวมชุดผ้าขี้ริ้ว หลังจากที่นางถูกไฟไหม้ ก็เอียงศีรษะผูกที่คาดเอวแล้ว พูดขึ้นมาว่า“ตอนนี้สถานการณ์ด้านหน้าเป็นอย่างไรบ้าง？”

“กำลังให้คนไปจัดการอยู่……”

“ข้าอยู่คนเดียวรู้สึกกลัวจัง เจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่？”กู้อ้าวเวยรีบพูดตัดบทเขาอย่างรีบร้อน แล้วเดินไปทางเขาอย่างช้าๆ ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นพยุงแขนของนางไว้อย่างตะลึง กู้อ้าวเวยดึงข้อมือของเขาเบาๆไปด้วย เรี่ยวแรงก็น้อยมาก

ถ้าหากไม่รู้ว่านางอยู่ในห้องเก็บฟืน ซ่านจินจื๋อรู้สึกตกใจกับเรี่ยวแรงของนางมาก

“เจ้าต้องไปแน่ๆใช่ไหม？”ปลายนิ้วของกู้อ้าวเวยลากผ่านมือของซ่านจินจื๋อไป ในตอนที่ซ่านจินจื๋อตะลึงเล็กน้อย ปลายนิ้วก็ไปตกอยู่บนมือใหญ่ของเขาพอดี

ปลายจมูกของทั้งสองชนเข้าหากัน กู้อ้าวเวยถึงได้หยุดลงแล้วยกมือขึ้นมาขยี้จมูก ซ่านจินจื๋อดึงมือของนางขึ้นมา ไม่เห็นสองนิ้วที่อยู่ในมือ เขาพูดขึ้นมาว่า“เหตุใดถึงคิดอยากจะอ้อนขึ้นมาล่ะ”

แก้มของกู้อ้าวเวยแดงระเรื่อ อีกด้านหนึ่งก็รู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

นางออดอ้อนไม่เป็นเสียหน่อย！

ชีพจรบนนิ้วเต้นไปมาอย่างรุนแรง ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยเขาไปยุ่งเรือนในจวนต่อหน้าต่อตาเถอะ นางก็ทนไม่ได้ นางใช้แรงที่มีเหลืออยู่อันน้อยนิดนั่งบนตักของเขา ซ่านจินจื่อเกือบจะถูกนางทำให้ก้นกระแทกกับพื้น เขารีบจับรัดตรงเอวบางคอดของนางไว้แน่น

“ระวังหน่อย”

“ข้า……”กู้อ้าวเวยหน้าแดงก่ำ จึงทำได้เพียงแค่ซุกหน้าไปที่กระดูกไหปลาร้าแล้วไม่พูดไม่จา

สองนิ้วของซ่านจินจื๋อผละออกจากมือของซ่านจินจื๋ออย่างไร้สุ้มเสียง แล้วค่อยๆเอามือเข้ารัดเอวของเขาอย่างระมัดระวัง ถึงจะนั่งอยู่ตักของซ่านจินจื๋อ มองดูนางจะเตี้ยกว่าซ่านจินจื๋อไปหนึ่งคืบ ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นแล้วเข้าไปกอดนาง“หยวนเอ๋อกับฉีหรัวจัดการเรื่องพวกนี้ได้ไม่ดี……”

“ถ้าอย่างนั้นซ่านเชียนหยวนอย่างไรเสียเขาก็เป็นท่านอ๋อง เจ้าสามารถปกป้องเขาไปได้ตลอดชีวิตหรือไม่？”กู้อ้าวเวยพิงอยู่กับกระดูกไหปลาร้าของเขาแสร้งทำเป็นไม่พอใจ หลีกเลี่ยงการสบตากับเขาไม่ให้เขามองเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของเขา แล้วพูดด้วยเสียงอู้ๆอี้ๆ“ข้ากลัว……”

กู้อ้าวเวยรู้สึกว่าท้องเริ่มร้องประท้วงขึ้นมาแล้ว