บทที่ 936 โทษการมอบของขวัญ

บทที่ 936 โทษการมอบของขวัญ

ทางบนภูเขาน้ำไหลเชี่ยวกราก แม้แต่ใช้คนที่กำลังภายในหลายคนลงไปส่งเขายังลงไปได้ยากเลย

ใช้เหยี่ยวหรือนกพิราบส่งสารยิ่งเดินทางไปถึงจุดหมายได้ยากในหน้าฝน

ซ่านเชียนหยวนกับฉีหรัวพาคนยุ่งพลวันอยู่หน้าจวนไม่หยุด นักบวชส่วนมากต่างมักอยู่อาศัยในวัดเพื่อสวดมนต์แผ่เมตตาบำเพ็ญเพียรน้อยมากที่จะกลับเซียงฝางที่อยู่ด้านหลังสวน เห็นได้ชัดว่าตงฟางซวนเอ๋อสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่จี้ซูที่เกือบแทง ถ้าหากไม่ใช่เฉิงซานเป็นผู้มีความรู้ทางการรักษาช่วยไว้ เกรงว่าเด็กในครรภ์คงจะไม่อยู่แล้ว

มีเพียงกู้อ้าวเวยคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างๆที่สวมชุดสีขาวทั้งตัว ชวนซ่านเชียนหยวนจัดการเรื่องเยอะมาก วางแผนการทุกอย่าง อย่างเป็นขั้นเป็นตอน แม้แต่ตงฟางซวนเอ๋อยังรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก นางที่เป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่เหตุใดถึงถูกกักขังอยู่ภายในห้องเช่นนี้ เก็บกวาดดินปืนรวมถึงส่งคนไปคอยดูแลเสบียงที่วางกองอยู่

ซ่านเชียนหยวนที่ตัวเปียกปอนก้าวเข้ามาในห้องโถง หญิงสาวที่อยู่ในตำหนักอ๋องจิ้งอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ต่างพากันหันกลับมามองเป็นสายตาเดียว

“อ๋องจิ้งไม่ปรากฏตัวมาหนึ่งวันเต็มๆแล้วนะ เกิดอะไรขึ้นรึป่าว?”จี้ซูพิงกับเพียงที่เดียวที่นุ่มนิ่มบนเตียง ดวงตาแดงก่ำ

“เสด็จอาไม่ได้เป็นอะไรหรอก เพียงแค่วรยุทธเขาเก่งกาจ กำลังพาคนไปตามหาทาง เมื่อคืนงีบหลับอยู่ในสวนหลังวัด แต่อีกสองชั่วยามก็จะออกเดินทางแล้วล่ะ เมื่อครู่ส่งข่าวมาบอกแล้วล่ะว่า เกรงว่าจะต้องใช้เวลาอีกหนึ่งวันในการตามหา ”ซ่านเชียนหยวนได้นำคำพูดที่คิดว่านานแล้วรายงานออกไปทั้งหมด พวกผู้หญิงในตระกูลต่างพากันกวาดสายตามองไปที่คนตรงหน้า แล้วพูดเสียงต่ำไปว่า“ตอนนี้ไม่รู้ว่าคนร้ายยังอยู่บนเขาหรือไม่ คุณหนูทั้งหลายพักผ่อนอยู่ที่นี่ ง่ายต่อการที่ข้าจะส่งคนมาดูแล”

หญิงสาวหลายคนต่างพากันมองตากันปริบๆ คุณหนูหลายคนจะยอมให้คนหลายคนพักอยู่ในที่เดียวกันได้อย่างไร

ฉีหรัวที่อยู่ด้านหลังนำผ้าขนหนูยัดไปให้ซ่านเชียนหยวน แล้วนำผ้าเช็ดหน้าแห้งมาเช็ดผมให้เขา แล้วมองไปที่พวกผู้หญิงในครอบครัวแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาไปว่า“ตอนนี้กำลังคนมีไม่เพียงพอ ข้าเชื่อว่าคุณหนูทุกคนจะสามารถอดทนอยู่ที่นี่หลายวัน”

จี้ซูลูบตรงท้องอย่างไม่พอใจ“แต่คุณหนูฉีเจ้า……”

“ข้าไม่ได้มียศศักดิ์สูงไปกว่าทุกท่านหรอก ข้าทำเพื่อลดภาระของอ๋องจงผิงเท่านั้น”ฉีหรัวยิ้มบางๆ แล้วสวมหมวกสานกันฝนกับเสื้อกันฝนให้กับซ่านเชียนหยวน ล้วงแผนที่แผ่นหนึ่งออกมาจากอก “นี่เป็นสิ่งที่ข้าหาได้มาจากในวัด ด้านหลังเหมือนจะมีทางที่เคยใช้ส่งเสบียง เพียงแต่ไม่ได้ซ่อมแซมมาหลายปี ไม่รู้ว่ายังอยู่หรือไม่”

“ข้าจะลองไปดู เจ้ารออยู่ที่นี่แหละ”ซ่านเชียนหยวนก้มหน้าจดจำรายละเอียดในแผนที่ ก่อนจะจากไปยังขยี้ศีรษะของฉีหรัวอย่างเอ็นดู สั่งโย่วหลีที่อยู่ด้านหลังไปว่า“ดูแลให้ดีนะ วันละสามมื้ออย่าได้ขาด”

“ขอรับ”โย่วหลียกมือขึ้นทำท่าคารวะ แล้วเดินเข้าไปในห้องโถงกับฉีหรัว

แต่เหมือนกับไม่ได้สนใจกับความกังวลของพวกนาง พูดเพียงแค่ว่าพอรับกู้อ้าวเวยที่เป็นเจ้าของเรื่องทั้งหมด ต้องระมัดระวังมากขึ้น

แต่สิ่งเดียวที่ฉีหรัวรู้นั่นก็คือ ถ้าหากถูกกักไว้ที่นี่เป็นเวลานาน ถ้าอย่างนั้นคนที่อยู่ในเมืองเทียนเหยียนจะมีเรื่องให้ทำเยอะขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นสมุนไพรที่นี่มีจำกัด คนที่ได้รับบาดเจ็บจริงๆไม่ได้มีแค่ซ่านจินจื๋อ รวมถึงคนที่ไล่ล่าก่อนหน้านี้บวกกับข้ารับใช้ที่ได้รับบาดเจ็บตอนสืบเสาะหาหนทาง

แต่สมุนไพรที่กู้อ้าวเวยนำมาก่อนหน้านี้ได้ละลายหายไปแล้ว เหลือเพียงเล็กน้อยที่อยู่ในรถม้าบวกกับพวกยาสมุนไพรธรรมดาที่อยู่ในวัด แม้แต่หมอสักคนยังไม่มีเลย

คิ้วขมวดเป็นปมแน่น ในขณะที่นางกำลังคิดไม่ตกอยู่นั้น โย่วหลีที่อยู่ข้างๆก็ยื่นกระดาษเล็กๆใบหนึ่งอย่างลับๆล่อๆให้นาง

“เจอกันที่หลังจวน มีเรื่องต้องคุยกัน”

นี่เป็นตัวหนังสือของโย่วหลี แต่ประโยคนี้ต้องเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของกู้อ้าวเวยเป็นแน่

“ข้าจะไปดูสักหน่อย”ฉีหรัวลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง เดินตามโย่วหลีออกไปข้างนอก

พวกผูหญิงในครอบครัวต่างไม่พบพิรุธอะไร พอรอจนฉีหรัวเดินไปที่เฉลียง กู้อ้าวเวยกำลังนั่งอยู่ในเฉลียง มือข้างหนึ่งจับอยู่ที่แขนเสื้อของเฉิงซาน นางเดินไปข้างหน้า อดที่จะถามไม่ได้“เจ้าออกมาได้อย่างไร ไม่กลัวว่าซ่านจินจื๋อจะจับได้หรอ？”