บทที่ 940 ล้อมคอก

บทที่ 940 ล้อมคอก

พออิ่มหนำสำราญแล้ว ซ่านจินจื๋อก็นำเรื่องของตงฟางซวนเอ๋อเล่าออกไปให้ฟังทั้งหมด

กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้พันผ้าแผลให้ตัวเอง แล้วนำชุดยาวที่ใกล้จะตกเก็บกลับมาวางไว้บนตัก พลางพูดขึ้นมาว่า“ประเด็นคือเจ้าเตรียมการไปถึงไหนแล้ว อีกทั้งคำพูดของนางจะเชื่อได้มากน้อยแค่ไหนกัน”

“เชื่อได้หรือไม่ได้ พอลงจากเขาก็รู้ได้แล้วล่ะ”ซ่านจินจื๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่บนเตียง ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม เขาก็จะไม่บอกเรื่องที่ตัวเองบาดเจ็บกับใครทั้งนั้น

“มีเหตุผล แต่ข้ารู้สึกแปลกใจ เหตุใดนางถึงต้องคุยกับท่านดึกขนาดนี้？”กู้อ้าวเวยจัดระเบียบผ้าพันแผลของตัวเอง แล้วเอี้ยวตัวหันไปทางซ่านจินจื๋อ มือข้างหนึ่งเท้าคางไว้ แล้วเอียงศีรษะพูด“นี่มันเห็นได้ชัดว่านางมีใจให้ท่าน นางอาจจะอิจฉาตำแหน่งของจี้ซูในตอนนี้ก็เป็นได้ จับเจ้า……นึกเสียว่าข้าไม่ได้พูดละกัน”

ยังพูดไม่ทันจบ กู้อ้าวเวยก็รู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองมีอะไรบางอย่างเย็นเฉียบปีนป่ายขึ้นมา

“เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้พูดอย่างนี้นะ”

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าไม่ต้องทำตามกฎระเบียบก็ได้นิ่ ข้าแค่พูดความจริงก็ไม่ได้เลยหรอ？”กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นขยี้ไปที่ใบหน้าอย่างเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก“เจ้ามักจะบอกว่าผู้หญิงเหล่านั้นเข้าใกล้เจ้าเพื่อผลประโยชน์ ทำไมเจ้าไม่เคยคิดว่าครั้งนี้อาจจะเป็นคำแก้ตัวก็ได้ ความจริงอาจจะอยากมีลูกกับเจ้าก็ได้”

ซ่านจินจื๋อฟังจนปวดหัว“ถ้าหากข้าไม่ใช่ท่านอ๋องก็ไม่มีเรื่องวุ่นๆมากมายขนาดนี้แล้ว”

“ความจริงเจ้าหน้าตาน่าเกลียดหน่อยน่ะค่อยยังชั่ว”กู้อ้าวเวยเอามือสองข้างยกขึ้นมาทำท่าช่วยไม่ได้

“ถ้าหากข้าหน้าตาอัปลักษณ์ เจ้ายังจะเอาข้าอีกหรอ？”ซ่านจินจื๋อเดินไปข้างหน้า ช่วยนางดึงจัดระเบียบเสื้อส่วนที่อยู่บนอกให้เข้าที่เข้าทาง แม้แต่ที่คาดเอวยังดึงลงมา

กู้อ้าวเวยรีบยกสองมือขึ้นมา กลัวว่าจะไปโดนแผลของเขา

“พูดสิ”ซ่านจินจื๋อดึงที่คาดเอวอย่างแรง

“หน้าตาอัปลักษณ์ ข้าไม่เอาจริงๆนั่นแหละ”กู้อ้าวเวยพูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย เป็นไปตามคาดที่คาดเอวถูกดึงลงมาอย่างแรง แต่ซ่านจินจื๋อก็ยังคงสวมเสื้อผ้ากลับไปให้นางใหม่ แล้วพูดเสียงขรึม“ถ้าอย่างนั้นควรจะซื่อสัตย์ต่อข้าใช่ไหม”

“ถ้าเจ้าไม่ได้พบเจอข้าเสียก่อน ตอนนี้เจ้าก็คงไม่สนใจใคร แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ ”กู้อ้าวเวยอมยิ้มเอียงพลางศีรษะไปด้วย แล้วนวดคลึงไปตรงเอวที่ปวดเมื่อย หัวเราะพลางพูดไปด้วยว่า“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว คืนนี้ถ้าเจ้าไปพบตงฟางซวนเอ๋อต้องเอาข้าไปด้วย”

“เจ้ากลัวตงฟางซวนเอ๋อจะขืนใจข้าอย่างงั้นหรอ？”ซ่านจินจื๋อยกมืขึ้นเพื่อช่วยนาง

“ข้ากลัวว่านางจะวางยา”กู้อ้าวเวยคลำไปที่คางของซ่านจินจื๋อ แล้วจิ้มเบาๆ มุมปากค่อยๆยกขึ้นมา“เจ้าหน้าตาไม่น่าไว้ใจน่ะ”

ซ่านจินจื๋อตกไปที่ศีรษะของนางเบาๆ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าเหตุใดกุ่ยเม่ยที่นิสัยดีขนาดนี้ยังกล้าลงมือกับนางได้

เจ้าไม่มีทางรู้ว่านางจะพูดอะไรเป็นคำต่อไป

พอลูบไปที่ศีรษะบ่อยๆแล้ว กู้อ้าวเวยก็หัวเราะแห้งๆหลายครั้งแล้วไม่กล้าพูดอะไรต่อไปอีก เพียงแต่พูดอย่างหน่ายใจว่า“ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่รักษาศีลธรรมนิ่？”

“ข้าเผลอใจหรือไม่ เจ้าไม่รู้อย่างนั้นเหรอ？”ซ่านจินจื๋อจับไปที่มือที่อยู่ข้างหลังของนาง บีบไปหนึ่งครั้ง กู้อ้าวเวยตกใจจนยืนตัวตั้งตรงแล้วถอยหลังไปหลายก้าว“ไอ้บ้ากาม！”

ซ่านจินจื๋อหัวเราะพลางมองท่าทางที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ลุกขึ้นยืนตรงหน้าของนางแล้วรวบตัวเข้ามาในอ้อมกอด“เอาล่ะ พูดเรื่องสำคัญกันดีกว่า”

กู้อ้าวเวยมองหน้าเขาอย่างเหลือเชื่อ เหตุใดเขาถึงเหมือนซ่านเชียนหยวนเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก

ทั้งสองทะเลาะกันในห้องไม่หยุด ซ่านจินจื๋อจึงหน้าด้านอาศัยจังหวะที่นางเผลอ รังแกคนตัวเล็กไปรอบหนึ่ง แกล้งจนนางนางแดงก่ำและยังไม่ลืมที่จะระวังแผลที่อยู่บนแขนของตัวเอง หน้าตาท่าทางเหมือนโดนบังคับทำให้ซ่านจินจื๋อรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเยอะ

สุดท้าย กู้อ้าวเวยก็หยัดยาเข้าไปในมือของนางขวดหนึ่ง“คืนนี้ข้าจะค้างกับฉีหรัว เจ้าพักผ่อนดีๆเถอะ”

นางไม่อยากถูกตรึงกดไว้กับเตียงโดนรังแกหรอกนะ

พูดจบนางก็เหมือนจะหนีเตลิดเปิดเปิงลากแขนเสื้อขององครักษ์วิ่งออกไป เฉิงซานยืนอยู่ข้างๆซ่านจินจื๋ออย่างเขินๆ“ท่านอ๋องขอรับมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือไม่？”

“อย่าให้นางหนีไปแม้แต่ก้าวเดียว”ใบหน้าของซ่านจืนจื๋อขรึมลง