บทที่ 939 หึงหวงอย่างเห็นแก่ตัว

บทที่ 939 หึงหวงอย่างเห็นแก่ตัว

“ท่านอ๋องจิ้งวันนี้ยังยุ่งอยู่อีกเหรอ？”

ตงฟางซวนเอ๋อร์ปล่อยมือจากตำราบทสวดในมือลง ในขณะที่กำลังนั่งลงบนเก้าอี้นั้น ยิ่งไม่ลืมมองดูฝนที่ตกไหลลงมาจากหลังคาเป็นสาย สายน้ำไหลเทลงเป็นวงกว้าง พวกหญิงในครอบครัวแทบจะไม่ได้ก้าวเท้าออกจากห้อง ผ่านการเดินเล่นอย่างไม่มีอะไรทำมาหนึ่งวัน

เฉิงยีกับเฉิงเอ้อที่ยืนเฝ้าเวรยามอยู่ด้านหน้าประตูก็โค้งตัวลงทำความเคารพ“ถ้าท่านอ๋องจิ้งอยากมา ก็จะมาเองขอรับ”

“ดังนั้น เพียงแค่เพราะว่าอ๋องจิ้งไม่อยากพบพวกเรา”จี้ซูขดตัวอยู่ตรงมุมหนึ่งของเตียงอย่างเศร้าสร้อย มีสาวใช้คอยบีบนวดขาและไหล่ให้นาง ดวงตาทั้งคู่มีน้ำตาลื่นขึ้นมารอบดวงตา

ตงฟางซวนเอ๋อหัวเราะอย่างเย้ยหยันขึ้นจมูก กำลังได้ยินกู้อ้าวเวยที่อยู่ตรงข้ามเปิดปากพูดขึ้นมาว่า“อ๋องจิ้งไม่ให้ข้าจัดการเรื่องอะไรเลย มีแค่อ๋องจงผิงคอยรับมือคนเดียวน่าจะไม่ไหวนะ”

“คุณหนูกู้กังวลมากเกินไปขอรับ เขาไม่ใช่คนที่ไร้ความสามารถนะขอรับ”ฉีหรัวที่อุ้มยาเดินผ่านไปเอ่ยปากขึ้นอย่างไม่พอใจ หน้านิ่วคิ้วขมวดมองไปที่กู้อ้าวเวยที่อยู่ภายในห้อง“ก่อนหน้าที่ทั้งๆที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเขา ยังจะกล้าพูดอย่างนี้อีกหรอ？”

“เป็นเพราะว่าเราเป็นเพื่อนกัน ถึงได้เป็นห่วงยังไงล่ะ”กู้อ้าวเวยพูดอย่างเรียบเฉย

ฉีหรัวหัวเราะแล้วส่ายหน้า นำยาห่อใหญ่ยัดให้เฉิงเอ้อ แล้วตบเบาๆสองที“เอาไปมอบให้นักบวชที่อยู่ด้านหลังสวน นำยาสมุนไพรพวกนี้จัดแบ่งให้ดี”

“ขอรับ”เฉิงเอ้ออุ้มของเดินผ่านเฉลียงไป

“คุณหนูฉี น้ำท่วมขังในสวนเยอะมากเลยขอรับ ข้าน้อยได้ให้คนไปดูมาแล้ว คุณหนูได้โปรดรอสักครู่นะขอรับ”เหล่าองครักษ์ที่วิ่งจนหลังเปียกปอนไปหมด ในมือยังถือถังไม้

“พวกเจ้าต้องระวังหน่อยนะ ถึงน้ำไหลจะไหลเร็วมาก แต่ฝนก็ไม่ได้ตกหนัก ไม่ต้องรีบก็ได้”เอ่ยเสียงเบา ฉีหรัวให้เฉิงยีส่งคนสองคนตามประกบ ตนเองเข้าไปหลับในห้องงีบหนึ่ง

น้ำตาของตงฟางซวนเอ๋อลื่นขึ้นรอบดวงตา นางลุกขึ้นไปยืนอยู่ต่อหน้าเฉิงเอ้อ“ฝากไปบอกกับท่านอ๋องด้วยว่า ได้ไหม？”

เฉิงเอ้อพยักหน้า ก้มตัวลงเพื่อฟังสิ่งที่ตงฟางซวนเอ๋อพูด

“ข้ามีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ คืนนี้เจอกัน”

พอหลังจากที่พูดจบ ตงฟางซวนเอ๋อก็ยกมือขึ้นมาลูบขมับ“ข้าร่างกายไม่แข็งแรงไม่ทราบว่าข้าจะเข้าไปพักผ่อนภายในห้องได้หรือไม่？”

“เชิญคุณหนูตามสบายเลยขอรับ”เฉิงยีแสร้งทำเป็นรีบหลีกทางให้ แล้วพาตงฟางซวนเอ๋อเข้ามาในห้องของฉีหรัว หาเตียงให้นางนอนพักผ่อน

ฉีหรัวไม่เข้าใจ แต่ก็สั่งการด้วยเสียงเบา

ถึงนางจะไม่ชอบหน้าตงฟางซวนเอ๋อ แต่ถ้าคุณหนูต้องมีไม่สบายในช่วงเวลาสำคัญขนาดนี้ เกรงว่าแม้แต่ยาสมุนไพรก็จะไม่เหลือ

เฉิงเอ้อรับคำสั่งอย่างเชื่อฟัง แต่กลับยังยืนอยู่หน้าประตู

กู้อ้าวเวยนอนหลับอย่างเคลิบเคลิ้ม แขนสองข้ามแนบสนิทชิดติดอยู่บนตัวของซ่านจินจื๋อเหมือนปลาหมึกไม่มีพิษ ร่างกายแข็งแรงของชายหนุ่มกล้ามเนื้อแน่นตึง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย พอได้ยินสิ่งที่เฉิงเอ้อพูดแล้ว จึงทำได้เพียงแค่พูดเสียงเบา“คืนนี้ข้าจะไป อย่าได้กระโตกกระตาก”

“ข้าน้อยจะนำไปรายงานคุณหนูฉีขอรับ ให้นางเป็นคนจัดการ”เฉิงเอ้อพยักหน้าแล้วเดินจากไป

ซ่านจินจื๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ่งแปลกใจว่าตงฟางซวนเอ๋อรู้เรื่องที่ทางบนภูเขาถูกระเบิดทิ้ง ถ้าหากไม่เป็นการยอมรับความจริงอย่างไม่ทันกาล？

ในขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย คนที่นอนอยู่ข้างๆก็สะอื้นไปสองครั้งในความฝัน แล้วนำศีรษะซุกเข้าไปในอกกว้างของเขา ปลายนิ้วก็ไม่วายคว้าจับอย่างอยู่ไม่นิ่ง

ซ่านจินจื๋อรู้สึกแค่ว่าขนลุกไปทั้งตัว แล้วพยายามดึงมือที่จุดประกายไฟทั่ว ใบหน้าของเขาคล้ำลงทันที เส้นเลือดปูดนูนขึ้นเต็มหน้าผาก