บทที่ 942 ดีร้ายอย่างละครึ่ง

บทที่ 942 ดีร้ายอย่างละครึ่ง

กู้อ้าวเวยถูกปลุกขึ้นมาจากเสียงปิดประตู

นางยกตัวขึ้นมาเรียกฉีหรัว แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงของซ่านจินจื๋อ“ข้าพึ่งไปพบตงฟางซวนเอ๋อมา เจอเรื่องไม่น้อยเลยล่ะ”

“เป็นอะไรไป？”กู้อ้าวเวยกลับไปในผ้าห่มอีกครั้ง พอคิดแล้วตงฟางซวนเอ๋อคงไม่พูดสาระสำคัญอะไรหรอก หรือนางอาจจะหวังแค่อยากจะมีลูกกับซ่านจินจื๋อจริงๆ？

รอจนซ่านจินจื๋อเล่าเรื่องของฝ่ายตรงข้ามออกไปทั้งหมด นางก็อดที่จะตบหัวตัวเองไม่ได้ ทำให้นึกประโยคหนึ่งขึ้นมาได้ คนที่อยู่ในห้วงความรักล้วนเป็นคนโง่

มองไปยังนางที่บนศีรษะของตัวเองอย่างแปลกใจ ซ่านจินจื๋อถามขึ้นมาว่า“เจ้าคิดอย่างไร？”

“พิษที่ออกฤทธิ์ช้าไม่สามารถทำให้เจ้าตายได้หรอก ฮ่องเต้ไม่มีทางล่วงรู้เรื่องทุกอย่างราวกับเทพได้หรอก แม้แต่ตงฟางซวนเอ๋อยังคายทุกอย่างออกมาให้เจ้าเลย แต่คำพูดของตงฟางซวนเอ๋อจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง แต่กลับมีเรื่องหนึ่งที่เป็นเรื่องจริง”กู้อ้าวเวยลุกขึ้นมาจากเตียง“นั่นก็คือองค์หญิงหลิงเอ๋อร์ยังไม่ตาย”

“ยังมีอีกเรื่องที่สามารถมั่นใจได้”ซ่านจินจื๋อนั่งอยู่หัวเตียง พิงศีรษะกับหัวเตียงเหมือนกับกู้อ้าวเวย พลางเอ่ยเสียงต่ำ“ตระกูลตงฟางเป็นหมากของฮ่องเต้ อีกทั้งฮ่องเต้ไม่อยากให้ข้าเป็นฮ่องเต้จริงๆ”

“ดูออกจากตรงไหน？”กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจ

ถึงแม้ว่าฮ่องเต้จะส่งคนมาปิดทางที่ไว้ ในขณะเดียวกันยังอยากจะทดสอบว่านางอยู่ที่นี่หรือไม่ แต่นอกเหนือจากนั้น จะบอกได้อย่างไรว่ฮ่องเต้ไม่นึกถึงเรื่องของซ่านจินจื๋อ？

“มองออกตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้วล่ะ เพียงแต่เจ้าไม่ได้สังเกตเห็นเท่านั้นเอง”ซ่านจินจื๋อยกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยัน ก่อนที่กู้อ้าวเวยจะพูดเขาได้ยกปลายนิ้วขึ้นไปแตะระหว่างคิ้วที่ขมวดขึ้นมาของกู้อ้าวเวย พลางเปิดปากพูดขึ้นมาว่า“เจ้ารู้ไหมว่าตอนนั้นข้ากลับไปที่เมืองเทียนเหยียนตั้งหลายปี และยังไม่เชื่อในเหตุผลของเขาเลยหรอ？”

“เพราะว่าเขาอยากกำจัดให้ซูพ่านเอ๋อตาย？”กู้อ้าวเวยนวดคลึงไปที่หว่างคิ้วที่ถูกจิ้มจนเจ็บ

“เพราะว่าเขาไม่เคยโทษเรื่องการตายของหยูนซีเป็นความผิดของใครเลย อีกทั้งตอนนั้นข้าไม่ได้กระทำการข่มขืนสตรีเพื่อชิงทรัพย์จริงๆหรอกนะ เหตุใดราชสำนัก ในเมืองเทียนเหยียนต่างลือกันว่าข้าเป็นคนโหดเหี้ยม ทำอะไรด้วยไม่สนใจกฎของบ้านเมือง”น้ำเสียงของซ่านจินจื๋อเบาลง มาวันนี้เขารู้สึกว่าตัวเองในตอนนั้นคาดการณ์ไม่ผิด

แต่พออยู่ในห้วงความคิดอยู่นาน กู้อ้าวเวยถึงรู้รู้สึกว่าเรื่องนี้มันผิดปกติ

องค์ชายสามซ่านเซิ่งหานรวบรวมกำลังคนอย่างลับๆ เพื่อที่ตนเองจะได้ไม่เป็นนกจ่าฝูงและถูกเหล่าขุนนางเพ่งเล็ง องค์ชายหกในตอนนั้นพอหลังจากที่ได้รับชัยชนะกลับมาก็ถูกทำให้จมอยู่ในเหวลึก แม้แต่องค์ชายสี่ซ่านเชียนหยวนถึงแม้จะเที่ยวเตร็ดเตร่ แต่ก็ไม่เคยกล้าจองหองกับฮ่องเต้ พอมาถึงเมืองเทียนเหยียนก็สำรวมทันที

แต่ซ่านจินจื๋อก็ไม่ได้ทำอะไรเกินไป แต่กลับมีชื่อเสียงเช่นนี้

นางใช้ไหล่กระทุ้งซ่านจินจื๋อเบาๆ แล้วพูดเสียงเบา“เขามักจะปล่อยเจ้าอยู่ท่ามกลางการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนอันโหดร้ายเสมอ”

“มาวันนี้ก็เช่นกัน”ซ่านจินจื๋อมองดูมือเล็กๆของกู้อ้าวเวยวางอยู่ในฝ่ามือของเขา ความปวดร้าวใจในใจก็เหมือนหายไป“แต่ตอนนี้ เขายังไม่ได้สั่งให้คนกำจัดข้าเพราะอะไรบางอย่าง ถึงบนหยกมันจะมีพิษ แต่ก็เป็นสิ่งที่เขาบอกให้คนวางยาพิษ”

“เหตุใดเจ้าถึงคาดการณ์ว่าเขาจะลงมือกับไทเฮา？”กู้อ้าวเวยขยี้ผมที่รกรุงรัง

“เพราะว่าตอนนี้คนที่สามารถจูงจมูกข้าได้ นอกจากเจ้า ก็มีแค่เสด็จแม่แล้ว”ซ่านจินจื๋อพลิกตัวขึ้นเตียง นอนในท่าที่สบาย นอนอยู่บนตักของกู้อ้าวเวยพลางพูดขึ้นมาว่า“อีกทั้งเขาต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าตระกูลตงฟางกับองค์ชายสามเคยร่วมมือกันมาก่อน นี่ก็คือเหตุผลที่ทำไมตงฟางซวนเอ๋อถึงเอ่ยถึงไทเฮา ในความทรงจำของท่านพี่ หุ่นเชิดจะต้องไม่รู้เรื่องอย่างอื่น”