บทที่ 943 ลางบอกเหตุ

บทที่ 943 ลางบอกเหตุ

ก่อนที่จะนอน หลังจากที่กู้อ้าวเวยได้ทำแผลแล้วนำผ้ามาพันแผลให้เขาแล้ว นางก็ได้เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ข้าเอาพันแผลผืนนี้ไปให้เฉิงซานก่อนนะ เจ้านอนก่อนเถอะ”

“เรียกเฉิงซานเข้ามาก็ได้นิ่”หลังจากที่ซ่านจินจื๋อได้ทำแผลแล้วก็นอนหลับไปด้วยความเพลีย

“กว่าเขาจะได้งีบมันไม่ง่ายเลยนะ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้กำลังคนก็มีไม่พอ ข้าแค่อยากนำผ้าพันแผลไปวางไว้ที่ข้างๆห้องเอง”กู้อ้าวเวยยิ้มบางแล้วตบบ่าของซ่านจินจื๋อ หยิบผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดออกไปจากหัวเตียง

ก่อนที่จะไป นางยังนำห่อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะไปด้วย

ดวงตาสว่างสุกใสของซ่านจินจื๋อในท่ามกลางความมืด เขาไม่ได้เห็นกู้อ้าวเวยนำห่อผ้าติดตัวไปด้วยแค่เพียงครั้งแรกนะ นำออกไปเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

วันนี้เฉิงซานนอนไปไม่กี่ชั่วยาม คนที่เหลือจึงต้องคุ้มภัยในที่ซ่อนตัว ข้ารับใช้ที่อยู่ในที่สว่างส่วนมากแทบจะไปช่วยขุดหลังสวนเพราะน้ำท่วมขังในวัดที่ต้องหาที่ระบาย กู้อ้าวเวยเดินออกไปคนเดียวเขาก็ไม่วางใจ

จึงลุกขึ้นจะเดินตามไป

เดินไปตามกำแพงภายใต้หลังคาข้างๆห้อง ซ่านจินจื๋อตอนแรกไม่ได้ตามเข้าไป แต่กลับได้ยินเสียงไอเล็กๆดังลอดมา เขาตะลึงไปชั่วครู่ พอรอสักครู่ก็เห็นกู้อ้าวเวยเดินออกมาจากด้านใน ในมือยังถือผ้าเช็ดหน้าไว้

เดินไปเรื่อยๆจนถึงใต้หลังคา ซ่านจินจื๋อก็อาศัยแสงจากฟ้าแลบมองเห็นจุดที่เป็นสีแดงทั่ว

“เจ้าไอเป็นเลือดแล้ว”ซ่านจินจื๋อเอ่ยเสียงเบา

กู้อ้าวเวยร่างสั่นไหว ผ้าเช็ดหน้าที่ถืออยู่ในมือเกือบตกลงไปในน้ำ ด้านหลังเอวถูกชายหนุ่มพยุงไว้อย่างรวดเร็ว ใช้แรงเล็กน้อย ผ้าเช็ดหน้าอันเปียกโชกในมือถูกแย่งไป

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”น้ำเสียงของซ่านจินจื๋อมีความโกรธอยู่เล็กน้อย

“แค่เรื่องเล็กน้อยเอง เดี๋ยวไปดื่มยา……”

“ข้าจะไม่รักษา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าชำนาญการโกหกในเรื่องแบบนี้”ซ่านจินจื๋อโยนผ้าเช็ดหน้าโยนไปไว้ที่เท้า เข้าบีบคาของนางจากด้านหลัง แล้วพูดด้วยเสียงขรึม“ถ้าหากเป็นปัญหาเล็กจริงๆ เจ้ายังต้องปิดบังข้าอยู่อีกหรือ？”

คางถูกบีบจนเจ็บ กู้อ้าวเวยดึงมือของเขาไว้ด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด“แขนของเจ้ามีแผลนะ”

“เป็นห่วงข้า แต่ไม่เป็นห่วงตัวเองใช่ไหม？ถ้าชิงจือรู้ว่าข้าไม่ดูแลแม่ผู้บังเกิดเกล้าของเขาให้ดีจะเป็นอย่างไร？”ซ่านจินจื๋อโกรธจนแทบอยากจะบีบหัวของนางให้เละ แม้แต่เสียงหายใจยังรวมอยู่ในนั้น“เจ้ายังกลัวที่จะถูกเปิดเผยจุดอ่อน เพราะฉะนั้นจะบอกข้าไม่ได้เลยรึไง？”

สีหน้าของกู้อ้าวเวยซีดลงไปเล็กน้อย นางรีบคว้ามืออันสั่นเทาของซ่านจินจื๋อ“ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ไอเป็นเลือด”

เสียงของนางเบามาก หยาดฝนที่เทลงมากระเด็นโดนเท้าทำให้ชายกระโปรงกับรองเท้าของนางเปียกไปหมด มือที่จับข้อมือของซ่านจินจื๋ออยู่นั้นเบาลงเรื่อยๆจนกระทั่งตกลงไป

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังชะงักไป แล้วรีบคลายมือออกจากนางอย่างร้อนใจ เสียงอันอ่อนโยนเอ่ยขึ้นมาว่า“ข้าไม่ได้……”

“โทษข้าที่มอบความทรงจำที่ไม่ดีให้เจ้า ตอนแรกข้าอยากจะบอกวิธีแก้ไขให้พวกเจ้า”กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นเพื่อขยี้ผมอันปรกรกหน้า ก้มตัวลงไปเก็บผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา ซ่านจินจื๋อคว้าแขนของนางไว้“เดี๋ยวข้าจะให้คนเตรียมผืนใหม่ให้เจ้า ไปพักผ่อนก่อนเถอะนะ”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังเจ้านะ”

“ข้าไม่ได้โทษเจ้าหรอก เพียงแต่……โทษตัวเองที่ทำให้เจ้าไม่ไว้ใจ”ซ่านจินจื๋อเอ่ยปากขึ้นอย่างอึดอัด เขาคิดว่ากู้อ้าวเวยยังคงเป็นนางในตอนนั้น คิดว่านางแข็งแกร่งมาก แต่กลับคิดไม่ถึงว่านางเองยังกังวลเรื่องไอเป็นเลือด

กู้อ้าวเวยถึงเขาดึงตัวขึ้นมา แล้วจูงมือไปขึ้นเตียง