บทที่ 952 ความรัก

บทที่ 952 ความรัก

“ขอบพระคุณท่านนะเจ้าคะ ที่รักษาความลับมานานเช่นนี้”

กู้อ้าวเวยยื่นจดหมายและกระบอกไม้ไผ่นั้นกลับไปให้เขาด้วยรอยยิ้ม แล้วพูด “ตอนนั้นท่านขายมันให้กับกู้เฉิงนั้น เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุจริงหรือเจ้าคะ”

“ก็ย่อมไม่ใช่ ไม่เช่นนั้นวันนี้ข้าก็คงไม่เรียกเจ้ามาแล้วล่ะ”

เขาอายุมากแล้ว จึงไม่ได้สนใจเรื่องในอดีตอะไรมากนัก ในเมื่อกู้อ้าวเวยบอกว่าเรื่องนี้ไม่โทษเขา เขาจึงพูดความจริง ตามด้วยหยิบโฉนดที่ดินของจวนเก่ามาจากชั้นวางแล้วยื่นให้นาง แล้วพูดต่อ “ในอดีตกู้เฉิงโดนไล่ออกจากที่นี่ หลังจากที่จวนใหญ่โตนี้โดนสั่งปิด ข้าจึงจ่ายไปหลายพันตำลึงเพื่อซื้อกลับมา ในตอนที่ทำความสะอาดนั้น เจอของไม่น้อย”

“ท่านนำตนเองมาเสี่ยงเกินไปเจ้าค่ะ” ไม่ว่ายังไงคนตรงหน้านั้นเป็นเพื่อนของท่านตา หากตกอยู่ในอันตราย นางคงรู้สึกผิดจนตาย

“หากเพื่อนของแม่เจ้าไม่เกิดเรื่องขึ้น ข้าเองก็คงไม่มายุ่งเรื่องพวกนี้หรอก ข้ารู้สึกผิดมาครึ่งชีวิต ตอนนี้ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ข้าถึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง” เขายิ้มอ่อนๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “ใต้จวนนี้ยังมีทางลับ แต่ข้าไม่ได้ส่งคนลงไป เจ้าสามารถลงไปดูได้ นี่คือกุญแจ”

ระหว่างที่พูดนั้น เขาก็ยื่นกุญแจให้นาง

“อย่าลืมช่วยข้าถามไถ่ท่านตาของเจ้าด้วย บอกว่าชีวิตนี้ข้าพึงพอใจแล้ว แต่ตระกูลหยุนนั้นยังคงติดค้างข้า หากในอนาคตหลานชายของข้าเจอเคราะห์ พวกเจ้าจะไม่ช่วยไม่ได้นะ” เขายิ้มเล็กน้อย แล้วถือไม้เท้าเดินออกไปเลย

กู้อ้าวเวยเดินตามเขาไปด้วยความระวัง แล้วถือกุญแจไว้เป็นพวง “ขอบพระคุณทานนะเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ ยังไงข้าก็จะรีบค่าตอบแทน” หลังจากที่เขาพูดจบ ก็พูดเพิ่มอีกประโยคในตอนที่กำลังเดินไปด้านหน้า “เจ้ากับแม่ของเจ้านั้น คล้ายยายของเจ้ามาก”

อึ้งอยู่ที่เดิม กู้อ้าวเวยมองรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขาไม่ชัด แต่สามารถฟังออกว่าเขามีความสุขเล็กน้อย ในใจมีความรู้สึกซับซ้อน แต่พอมาถึงปาก กลับพูดแค่ว่า “นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าได้ยินเรื่องของท่านยาย”

“ชิงหยางยังคงเห็นแก่ตัวเหมือนเดิม” เขาขยี้ศีรษะแล้วหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นจึงพูด “หากมีโอกาส ไปถามดูว่าศพของท่านยายเจ้าอยู่ที่ใด เอาดอกไม้ไปไหว้นางแทนข้าด้วยแล้วกัน”

“ท่านมีคำพูดอะไรจะฝากถึงท่านยายของข้าหรือไม่เจ้าคะ?”

“บอกว่า ไม่มีนาง ชีวิตของข้าก็มีความสุขดี ฮูหยินเป็นคนอ่อนโยน ไม่แพ้เขาเลย” เขายิ้ม แล้วผลักนางเบาๆ “ตอนนี้ ก็เป็นเวลาของหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าแล้วล่ะ”

เดินไปด้านหน้าเล็กน้อย กู้อ้าวเวยเบิกตาโต รู้สึกคัดจมูก แล้วไม่สบายตัว กอดกุญแจแล้วเดินไปหาจางเหยียงซาน

หลังจากที่กลับแล้ว นางจำคำพูดของผู้สูงอายุไว้อย่างดี

ราวกับว่าความรักของเขาและท่านตาในอดีตนั้นก็เคยเร่าร้อน ทุกคำพูดล้วนพูดถึงเรื่องในอดีต แล้วจำเรื่องในอดีตจนฝังใจ แต่กลับปล่อยวางได้นานแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงความทรงจำที่หมักไว้ราวกับสุราชั้นยอด

แต่ว่าผู้สูงอายุท่านนี้ คงจะเก็บท่านยายไว้ในความทรงจำตลอดไปสินะ

จางเหยียงซานเห็นนางคิดเรื่องราวอย่างจริงจัง จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “ตั้งแต่ที่จากกันเมื่อครู่นี้ เจ้าก็เริ่มตัวแปลกๆ”