บทที่ 951 ความลับเรื่องการพบกันโดยบังเอิญ

บทที่ 951 ความลับเรื่องการพบกันโดยบังเอิญ

จวนเฉิงเสี้ยงนั้นไม่รุ่งเรืองเหมือนอดีต ตอนนี้จวนเฉิงเสี้ยงใหม่นั้นอยู่ห่างกันเพียงแค่สองซอย เพียงแค่เดินผ่านก็สามารถมองเห็นมีผู้คนบางส่วนทูลของเข้าเฝ้า หน้าประตูราวกับตลาดสด ในยุคที่วุ่นวายเช่นนี้ไม่แม้แต่จะปกปิด

มาถึงจวนเก่า ป้ายนั้นโดนเอาออกแล้ว และป้ายที่แขวนอยู่นั้นเขียนไว้ว่าจวนโจวตัวใหญ่ๆ และรอบๆ กำแพงต่างก็เต็มไปด้วยหญ้า

จางเหยียงซานพานางมาเจอกับเจ้าของจวนนี้ เป็นคนสูงอายุที่อายุครึ่งร้อย มีอาชีพขายสุรา พอได้ยินเหตุผลการมาของกู้อ้าวเวย จึงหันไปมองนาง “เจ้าเด็กน้อย จวนนี้แม้แต่ข้ายังไม่อยากอยู่ แล้วเหตุใดเจ้าจึงยอมซื้อด้วยราคาแพงเล่า?”

“จวนที่ราคาถูกและคุ้มที่สุดคงในเมืองเทียนเหยียนก็คงเป็นแค่ที่แห่งนี้แล้วล่ะ” กู้อ้าวเวยยื่นถุงเงินของตนให้ผู้สูงอายุนั้น ไม่มองลูกชายและลูกสาวด้านหลังของผู้สูงอายุคนนี้มีหน้าตาที่ตกใจ

แต่ผู้สูงอายุกลับระมัดระวัง “เจ้าเด็กน้อยไม่รู้ที่ต่ำที่สูง”

“ข้ารู้ว่าจวนนี้คืออะไร ขอบพระคุณท่านที่ห้ามเจ้าค่ะ” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นมาเบาๆ ให้ผู้สูงอายุเห็นดวงตาสีเทาโดยบังเอิญ จางเหยียงซานช่วยดึงหมวกของนางลง แล้วยักคิ้ว “ท่านให้ราคามาเถอะขอรับ”

“หากเกิดเรื่องใดขึ้นนั้น ไม่เกี่ยวกับข้า” ผู้สูงอายุเปิดถุงเงินออก แล้วเลือกไปมา ดูว่าในถุงมีเงินเท่าไหร่ จากนั้นก็ยื่นถุงคืน “ข้าไม่รับเงินแบบกระดาษ ข้าต้องการทองและเงิน”

“ยกเข้ามา” กู้อ้าวเวยเตรียมไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ให้คนยกเงินและทองเข้ามาหลายกล่อง

ลูกของผู้สูงอายุต่างอ้าปากค้าง แต่ผู้สูงอายุกลับสังเกตนางอย่างละเอียด แล้วพูดเสียงต่ำ “เจ้าเด็กน้อย ตามข้ามา”

“ข้านั้นตาบอด หากไม่มีคนตามมา เกรงว่า.....”

“ในจวนนี้มีความลับ ข้าเองก็ต้องดูก่อนว่าบอกเจ้าได้หรือไม่” ผู้สูงอายุยันไม้เท้าแล้วลุกขึ้นมาอย่างเอียงไปเอียงมา กู้อ้าวเวยลังเลสักพัก จึงปล่อยแขนของจางเหยียงซานออก แล้วเดินไปทางด้านหน้า จับที่ชายเสื้อของผู้สูงอายุเบาๆ แล้วมองเขา “ท่านเจ้าคะ ก่อนหน้านี้พวกข้าเคยพบกันหรือไม่?”

“ถึงเจ้าจะไม่เคยเห็นข้า แต่ในเมืองเทียนเหยียนนี้ ข้าถือเป็นคนเดียวที่เป็นเพื่อนเก่าของตาเจ้าเลยล่ะ” ผู้สูงอายุคนนี้พูดเสียงเบา ตาดวงนั้นมองคนที่อยู่ใต้เสื้อคลุมสีดำ “เจ้าในอดีต คนทั้งเมืองเทียนเหยียนนี้ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก เดี๋ยวนี้มาถึงจุดจุดนี้ แล้วยังนึกถึงเรื่องในอดีตอีกหรือ?”

อ้าปากเบาๆ กู้อ้าวเวยหนักใจเล็กน้อย

นางไม่เคยคิดว่าท่านตานั้นจะมีเพื่อนเก่าอยู่ในเมืองเทียนเหยียน นางไม่เคยได้ยิน

ในตอนแรกนั้นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่กลับเดินตามเขามาที่ห้องหนังสือ เหมือนกับการตกแต่งห้องของท่านตาไม่มีผิด ถึงภาพแขวนและอุปกรณ์พู่กันจะไม่เหมือน แต่ที่วางนั้นเหมือน ในชั้นวางหนังสือนั้นตั้งใจเหลือไว้หนึ่งช่อง วางเถ่หลิงตังของตระกูลหยุน

กู้อ้าวเวยค่อยๆ เดินผ่านห้องนี้ แล้วถอดหมวกออก “ในอดีตท่านตามาที่เมืองเทียนเหยียนได้อย่างไร?”

“เจ้าควรถามว่าข้ากับตาของเจ้ามาตอนไหน” ผู้สูงอายุนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยท่าทางเซไปเซมา ไม่เหมือนโครงสร้างความแข็งแรงของร่างกายหยุนชิงหยาง หากมองดูผู้สูงอายุตรงหน้าอย่างละเอียด ก็ดูออกไม่ยากว่าที่ขาของเขานั้นมีแผลไม่น้อย ในขณะที่เดินอยู่นั้นเซไปมา และแก่มากกว่าอายุ

“ที่ข้ามาในวันนี้เป็นเพราะความบังเอิญล้วนๆ ไม่ได้มาทำอันตรายแก่ท่านหรอกเจ้าค่ะ” กู้อ้าวเวยนึกถึงผู้คนที่เจอในห้องรับรองหลัก

ผู้สูงอายุมองนางด้วยแววตาที่แปลกประหลาด แล้วโบกมือไปมา “ข้าจะมีอันตรายอะไรได้ เพียงแค่เล่าเรื่องราวในอดีตให้เจ้าฟัง หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่เห็นหน้าตาของเจ้า เรื่องบางเรื่องคาดว่าเขาและแม่คงเจ้าคงจะอยากฝังมันไว้ในดิน”

“ท่านแม่กับท่านตา มีเรื่องปิดบังข้าหรือ?” กู้อ้าวเวยชี้ตนเองด้วยความไม่เข้าใจ

“ในอดีต ตอนที่ข้าและตาของเจ้ามาถึงชางหลานเมืองเทียนเหยียน ตอนนั้นหนุ่มๆ และต่างก็ชื่นชอบนางงิ้วอันดับหนึ่งในตอนนั้น เสียดายที่นางนั้นไม่มีใจให้ข้า ทำให้ตาของเจ้านั้นแย่งไปก่อน จากนั้นจึงทำอาชีพค้าขายที่เมืองเทียนเหยียนนี้ ในตอนนี้อายุราวสามสิบ จึงขายจวนที่ซื้อมาอย่างยากลำบากนี้ให้กับกู้เฉิง” ผู้สูงอายุพูดอย่างตรงไปตรงมา พูดถึงเรื่องในอดีตแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจ แล้วจึงพูดต่อ “จากนั้นจึงแต่งงานสมรสกับหญิงสาวผู้ดี จริงๆ แล้วไม่ควรยุ่งเรื่องของตาเจ้าและแม่ของเจ้า แต่ตอนนั้น แม่ของเจ้าไปชอบพอกับหนุ่มอายุน้อยในชนเผ่า จึงส่งนางมาอยู่กับข้าชั่วคราว”