บทที่ 954 ตำหนักใหม่

บทที่ 954 ตำหนักใหม่

เพียงแค่ไม่กี่วัน ข่าวที่กู้เฉิงโดนชางหลานซ่อนตัวนั้นดังไปทั่ว ทูตจากเย่นเจียงไปราชวังบ่อยครั้งเพื่อขอคำอธิบาย แต่กลับโดนฮ่องเต้ตอบกลับว่าเป็นแค่ข่าวลือ

และอีกทาง ที่อยู่เก่าของกู้เฉิงโดนขาย วันนี้ตอนเช้ารับเด็กขอทานไว้สิบกว่าคน แล้วยังจ้างสาวใช้และบ่าวเพิ่มอีกสิบกว่าคน ต่างก็เซ็นสัญญาขายตัว แล้วยังได้รับค่าจ้างรายเดือนอีกด้วย มีคนไม่น้อยที่ส่งลูกของตนเองไป เพียงแค่สักพัก หน้าบ้านจึงกลายเป็นตลาด

ในตอนที่กู้อ้าวเวยและจางเหยียงซานกลับมาจากร้านยาเหย้า ก็เห็นในห้องมีคนมากมายกำลังทำความสะอาด

ยืนอยู่ข้างประตู กู้อ้าวเวยยังคงเงยหน้าขึ้นมามองอย่างระมัดระวัง เพียงแต่ว่าคนตรงหน้านั้นมีมากมาย แล้วตนเองก็ยังสายตาไม่ค่อยดี ตอนนี้จึงมองอะไรได้ไม่ชัดเจน

“ทำไมถึงเป็นจวนฉู?” กู้อ้าวเวยเอียงหน้าด้วยความสงสัย

“พ่อของเจ้านามสกุลฉู” จางเหยียงซานมองนางด้วยความรู้สึกที่เอือม ราวกับคนโง่เขลา

อึ้งเล็กน้อย นางรู้ว่าพ่อของตนเองเป็นฮ่องเต้แห่งเอ่อตาน ปกติใครจะกล้าไปเรียกชื่อของฮ่องเต้ ก็สมควรแล้วที่นางจะไม่รู้ จับที่จมูกเล็กน้อย แล้วถามต่อ “คนพวกนี้เจ้าเป็นคนจัดเตรียมหรือ”

“เจ้าคิดข้าเก่งเกินไปหน่อย ข้าเป็นแค่คนจน” จางเหยียงซานไม่เข้าใจอีกเช่นเคย

ไม่ไกลนักก็เห็นมีชายใส่เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มเดินออกมาจากจวนฉู ข้างหลังมีสาวใช้สองคนและบ่าวสองคนเดินตาม เดินมาหยุดตรงหน้ากู้อ้าวเวย แล้วก้มหน้า “ขอต้อนรับคุณหนูใหญ่กลับจวนขอรับ ข้าน้อยชื่อหลี่ซิน เป็นญาติห่างๆ ของไต้เท้าเฉิงซาน ในอดีตเคยเป็นพ่อบ้านให้กับคนมีฐานะขอรับ”

“เป็นซ่านจิน....ฮืบ！” ยังไม่ทันพูดจบก็โดนปิดปาก

จางเหยียงซานปล่อยปากของนางแล้วพูด “อยู่ข้างนอกนั้นห้ามเรียกชื่อของเขา”

“อ๋องจิ้งเป็นคนส่งเจ้ามาหรือ?” กู้อ้าวเวยจึงเปลี่ยนคำพูด

“ขอรับ อ๋องจิ้งรับสั่งไว้ว่าท่านคือคุณหนูใหญ่ จึงห้ามเสียฐานะ ตอนนี้พวกสาวใช้และบ่าวไพร่พวกนี้ เงินทองที่ใช้นั้นก็เป็นของท่านขอรับ นอกจากตัวข้าน้อย ทั้งจวนนี้เป็นของท่านทุกอย่างขอรับ” หลี่ซินหลีกทางด้วยความเคารพ จากนั้นก็เดินไปข้างๆ กู้อ้าวเวย ยกแขนขึ้นให้นางจับ

จางเหยียงซานจึงถือโอกาสส่งตัวนางไป “เจ้าลองดู ข้าจะไปรับหยินซี่งกับเซียวเซียวมา แล้วยังมีตำราอีกไม่น้อยที่ยังไม่ได้ตรวจนับ”

“อย่าลืมให้เซียวเซียวใส่เสื้อเยอะหน่อยนะ เด็กผู้ชายถ้าไม่ดูแลดีๆ ตอนเด็ก แล้วไม่สบาย ไม่แน่ไม่สบายแล้วอาจจะไม่โตอีกเลย” กู้อ้าวเวยพูดจาเป็นห่วง คืนวันก่อนเห็นเขา ใส่เพียงเสื้อบางๆ เล็กๆ แล้วปีนต้นไม้ เมื่อวานก็ไม่สบายแล้ว ดีนะที่ซ่านจินจื๋อไม่เห็น ไม่เช่นนั้นคงโดนด่าแน่ ซ่านจินจื๋อนั้นถูกใจกับร่างกายที่สามารถฝึกวิชาของเขาเลยล่ะ

จางเหยียงซานโดนพูดจนหูด้านแล้ว เขาแคะหูเล็กน้อยแล้วเดินไปเลย

หลี่ซินยิ้มเบาๆ แล้วพูด “สาวใช้สองคนนี้ดูแลชีวิตประจำวันของท่าน ส่วนบ่าวสองคนนี้รู้เรื่องยาสมุนไพร แต่ว่ารู้หนังสือน้อย ปกติถ้าท่านอ่านหนังสือ สามารถให้พวกเขารับใช้ได้ขอรับ”

กู้อ้าวเวยพยักหน้า แล้วเดินไปรอบๆ จวนตามหลี่ซินอีกครั้ง สุดท้ายถึงมาถึงตำหนักหลัก มองดูพวกของด้านในต่างโดนแก้ไขแล้ว ของต่างๆ วางดูระเบียบและหยิบง่ายมากขึ้น นางอึ้งเล็กน้อย “เวลาผ่านไปแล้วฐานะเปลี่ยนจริง ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสักวันที่ข้าก็สามารถร่ำรวยราวกู้เฉิง”

พวกคนด้านหลังต่างหัวเราะกันคิกคัก