บทที่ 955 ลำดับขั้น

บทที่ 955 ลำดับขั้น

ฉีหลินมองดวงตาคู่สีเทา ยังไงก็คิดไม่ถึงยู่ชีงที่ตกกรรมลำบากในวันนั้นกลับเป็นกู้อ้าวเวยเอง

กู้อ้าวเวยลืมเรื่องที่ไม่สำคัญในวันนั้นไปแล้ว จึงปรึกษาสูตรของสำนักเยียนหยู่เก๋อกับฉีหลิน แล้วพูดว่า “คิดใหม่มาเพิ่มอีก ข้าเองยังคิดไม่ออกในตอนนี้ แต่ว่าปัจจุบันสำนักเยียนหยู่เก๋อขายเครื่องสำอาง หรือจะลองการค้าด้านอื่นๆ เครื่องสำอางพวกนี้ยังต้องทำดีๆ สักหน่อย”

“มีความคิดนี้เช่นกัน” ฉีหลินทานอาหารแล้วพยักหน้าพราง สองสามวันนี้นางเองก็ยุ่งเหลือเกิน จึงมองนางด้วยความหมดหนทาง “ดีนะที่เจ้ามาทำแผนพัง ณ ตอนนี้ประตูสำนักเยียนหยู่เก๋อของข้านั้นโดนเหยียบจนพังแล้ว มีคนไม่น้อยที่อยากรับข่าวสารจากซ่านเชียนหยวน”

คนในเมืองเทียนเหยียน กล้าเรียกชื่อขององค์ชายโดยตรงนั้น นอกจากนางคงไม่มีคนที่สองแล้วล่ะ

ฉีหลินคิดเช่นนี้อยู่ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่กระโปรงสีขาวของกู้อ้าวเวย ด้ายทองที่ผลุบผลุบโผล่โผล่นั้นซ่อนอยู่ในผ้าบางๆ มองลงไปเห็นลายนกสีเขียว ลายไม้ไผ่สีเขียว ตรงเอวมีหยกครึ่งชิ้น จากนั้นก็ดูที่เอวของซ่านจินจื๋อ มีหยกขาดหายไป

เหมือนสังเกตเห็นสายตาของนาง ซ่านจินจื๋อเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาตักเตือน

ฉีหลินจึงรีบพยักหน้า แต่ในใจกลับกำลังคิด ลายนกเขียวนี้ตำหนักอ๋องจิ้งใช้เป็นประจำ และฝีมือการทอผ้าสีขาวนั้น เกรงว่าแค่ส่วนหนึ่งในผ้านี้คงราคานับพันตำลึง กู้อ้าวเวยใส่ผ้าปิดหน้า เกรงว่าคนในเมืองเทียนเหยียนนี้เพียงแค่มีแวว ก็สามารถดูออกว่านางเป็นคนของใคร

“เจ้าอยากปล่อยเขาไว้ที่นี่หรือ?” เสียงของกู้อ้าวเวยเรียกสติของฉีหลินกลับมา

“แน่นอน ปกติคนเช่นนี้ถ้าปล่อยไปอยู่กับเจ้ามักจะกลับตัวกลับใจ อีกอย่างเขาเหมือนโดนยาพิษ ครั้งก่อนเห็นเขาไอเป็นเลือดแล้วไม่หยุด ข้าเองก็ไม่กล้าไปจ้างหมอมาดู เลยต้องมาพึ่งเจ้า” ฉีหรัวโบกมือไปมา สายตาหยุดอยู่ที่หนุ่มที่โดนกักขังอยู่ในมุมห้อง

ถึงหนุ่มผู้นี้จะบอกข่าวบ้าง แต่สำหรับเรื่องตนเองนั้นกลับมีถูกมีผิด ชื่อที่พวกเขาสองพี่น้องถามนั้นเป็นปลอมด้วยซ้ำ และตอนนี้กำลังดี จึงส่งตัวปัญหานี้ออกไปซะเลย

กู้อ้าวเวยยิ้มที่มุมปาก เมื่อเทียบกับการที่โดนชอบนั้น นางโดนเกลียดซะมากกว่า

มองหน้าตาที่ดุดันของหนุ่มนั้น ก็ได้ยินฉีหลินพูดว่า “อย่างน้อยพวกข้าก็คุยกันมาตั้งหลายวัน เหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อพวกข้าเล่า”

“พวกเจ้าเคยฆ่าคน” หนุ่มคนนั้นพูดออกมาหนึ่งประโยคด้วยเสียงที่แหบ

กู้อ้าวเวยยักคิ้วเล็กน้อย “งั้นข้าจะหาคนที่ไม่เคยฆ่าคนให้เจ้าแล้วกัน หลี่ซิน”

“ขอรับ คุณหนูใหญ่มีการใดรับสั่งขอรับ?” หลี่ซินรีบเดินเข้ามาจากนอกประตูด้วยความเร็ว

“ส่งเขาไปที่ตำหนักของเด็กๆ ให้ตื่นเช้าและทำความสะอาดกับพวกเขาทุกวัน กลางวันเรียนหนังสือ กลางคืนเล่นตามใจอิสระ หากเขากล้าแตะต้องเด็กพวกนั้น มือข้างไหนไปแตะก็ฟันมือข้างนั้นทิ้งเสีย” กู้อ้าวเวยแอบหยิบขนมใส่ปาก แล้วได้ยินหนุ่มนั้นถอนหายใจเล็กน้อย “เจ้าอายุเพียงสิบกว่าขวบ จะรู้เรื่องอันใดหรือ ไปจวนตระกูลตงฟางก็แค่ไปเป็นหมากให้ผู้อื่น เกรงว่าข่าวที่ได้รับนั้นก็คงเป็นข่าวที่ผู้อื่นตั้งใจจะให้เจ้าได้ยิน เด็กที่ไม่ฉลาดอย่างเจ้า ก็สมควรที่จะโดนจับไปเกลาในหมู่เด็กเสียหน่อย”

“เจ้า!”

“เด็กก็ต้องมีบุคลิกของเด็กสิ ไม่งั้นตีก้นลายแน่” กู้อ้าวเวยตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น เดินไปข้างๆ เขายกมือขึ้นแสดงให้คนข้างๆ เขาทั้งสองคนออกไป แล้วตนจึงดึงข้อมือของเขา ก้มตัวลงมองเขา “ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีก็ไม่สาย เหตุผลนี้ยังไม่เข้าใจเลย เจ้าไม่ใช่เด็กแล้วคืออะไร?”

หนุ่มน้อยทำท่าจะลงมือ แต่กู้อ้าวเวยกลับชี้ที่ตนเอง “ข้าเป็นหมอ คนที่ข้าช่วยเหลือนั้นไม่ต่ำกว่าร้อยคน หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า ไม่กลัวหรือว่าบิดามารดาของเจ้าที่เสียไปแล้ว จะโดนรังแกอยู่ในนรก?”