บทที่ 960 กลไกใต้ดิน

บทที่ 960 กลไกใต้ดิน

มาถึงห้องที่ฉีหรัวอยู่ชั่วคราว

พื้นดินที่เรีบในตอนแรก ขณะนี้ได้ถูกหลี่ซินพาคนอื่นมาขุดดินออกแล้ว ข้างล่างคือแผ่นหินรูปโค้งชิ้นหนึ่ง ถ้าหากว่าใหญ่มาก หลี่ซินว่าใต้ดินนี้คือโลงหิน

จะคิด

คนที่ตามหลังหลี่ซินมาส่วนใหญ่จะเป็นองครักษ์ของตำหนักอ๋องจิ้ง ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แผ่นหินข้างล่างนี้กลับไม่มีร่องรอยการถูกย้าย รอบๆ ข้างถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา หลี่ซินได้แต่ให้คนขุดดินรอบๆข้างออกให้หมด ดูว่ามีช่องว่างอะไรหรือเปล่า

“คุณหนูใหญ่” ใบหน้าของหลี่ซินถูกถูไปด้วยฝุ่น

กู้อ้าวเวยมองสำรวจแผ่นดินข้างหน้า ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ฝังไว้ลึกขนาดนี้ เจ้าเห็นได้อย่างไร”

“เห็นตอนที่อยากจะเปลี่ยนกระเบื้อง” ฉีหรัวพานางค่อยๆ เดินออกห่าง ฟังเสียงการขุดข้างใน แล้วพูดว่า “น่าจะเป็นเพราะว่าช่วงเวลาเหล่านี้ฝนตกหนัก ดินจึงหลวมอ่อนไปเล็กน้อย หินกระเบื้องนี้จึงแข็งแรงขึ้น หลี่ซินจึงอยากจะถมทับสองชั้น ในตอนที่ขุดดินออกเล็กน้อย ถึงได้เห็น”

“ของชิ้นนี้ลึกลับถึงขั้นไม่มีช่องลมเข้า ถ้าหากไม่ใช่โลงหินจริงๆ ละก็ จะต้องมีคนอื่นเข้ามาแน่นอน” กู้อ้าวเวยดึงมือนางแล้วมองไปรอบๆ

ถ้าหากว่าดินตรงใต้พื้นนี้หลวมอ่อนเพียงนี้ ฉะนั้นทางเดินเล็กๆ ก็คงไม่ขุดอยู่ที่ไกล

ทั้งสองสบตากัน ต่างก็เริ่มหาขึ้นมา

อาจจะบาดเจ็บอย่างหนัก อาจจะมีหนังสือโบราณที่สมบูรณ์เต็มทั่วห้อง

พอซ่านจินจื๋อกลับถึงตำหนักอ๋องจิ้ง แล้วให้ทุกคนหาหนังสือโบราณที่มีความเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติไฟจากฟ้าในตอนนั้นออกมา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของผีสาง ถ้าหากว่ายังตามสืบต่อ ก็ยังมีหนังสือมากมายที่พูดถึงว่า ฝนที่ตกติดต่อกันก่อนที่จะเกิดภัยพิบัติไฟจากฟ้า แต่น่าเสียดายที่น้ำท่วมกลับเป็นเรื่องปกติทั่วไป ไม่รู้ว่าน้ำพวกนี้ไปที่ไหนแล้ว

ส่วนฝนในเมืองเทียนเหยียนนั้น ก็เหมือนกับการบันทึกที่อยู่ในหนังสือ วันเวลาที่ฝนตกค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น แต่ว่าอุปกรณ์ที่ใช้ป้องกันน้ำท่วมในก่อนหน้านี้กลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“ใต้เท้าโม่มาเยือนแล้ว” เฉิงซานเปิดปากพูดด้วยเสียงที่ต่ำ

โม่อีสวมเสื้อคลุมนักต่อสู้สั้นๆ ยังคงเป็นสภาพเร่งรีบเหมือนเมื่อกี้ที่กลับมาจากโรงเรียน

“อ๋องจิ้งมาหาข้ามีเรื่องอะไร?” โม่อีเช็ดเหงื่อบนหน้าปาก แล้วมองไปทางนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่หม่นหมอง เหงื่อที่ฝึกฝนการต่อสู้มาติดอยู่บนร่างกาย รู้สึกไม่สบายตัว

“สองสามปีนี้ชางหลานมีฝนมาก มีสภาวะน้ำท่วมเพิ่มขึ้นไหม?”

ถูกถามคำถามที่กำกวมคลุมเครือไปคำหนึ่ง โม่อีคิดไปคิดมา “เหมือนว่าไม่ได้มีเพิ่มขึ้น ไม่ว่ายังไงแล้วราชสำนักไม่ได้ส่งเงินลงมา แน่นอนว่าไม่มีเรื่องอยู่แล้ว”

สีหน้าของซ่านจินจื๋อแย่ลงเล็กน้อย

ถึงว่าล่ะเสด็จพี่กับซ่านเซิ่งหานทุกวันนี้ถึงได้เชื่อเรื่องนี้แล้ว แต่แม้แต่เขาก็ไม่คิดว่าทั้งหมดนี้เป็นความบังเอิญ หรือว่าเพราะอย่างอื่น

“ส่งคนไปสืบเรื่องภัยพิบัติไฟจากฟ้ารอบๆ ” ซ่านจินจื๋อออกคำสั่งด้วยเสียงที่เย็นชา

เฉิงซานรีบพาคนสืบค้นข่าวสารที่มีความเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติไฟจากฟ้าทันที โม่อีกำลังรู้สึกแปลกๆ ก็ได้ยินซ่านจินจื๋อเปิดปากพูดต่อว่า “ช่วงนี้สายสืบที่เจ้าใส่ไว้ในวังได้กลับไปส่งข่าวสารบ้างไหม”

“ยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร แต่ว่าวังมีสาวสวยสองคนที่เข้าไปใหม่แย่งชิงทะเลาะกัน

ทำเอาวังยุ่งวุ่นวายไปหมด ฮองเฮาตงฟางก็ไม่ได้สนใจ เหมือนว่าร่างกายจะไม่ค่อยสบาย ฮ่องเต้กลับประทับอยู่ในห้องของนางทุกวัน” โม่อีกอดอก “พูดแล้วก็แปลก ตอนนี้ตระกูลจี้กำลังพูดบางอย่างกับฮ่องเต้ ตำหนิตระกูลตงฟางทั้งหมด มีเพียงแต่ฮองเฮาที่พิเศษ”

ตระกูลจี้และตระกูลตงฟางทะเลาะกัน เป็นผลที่ซ่านจินจื๋อต้องการอยู่แล้ว