บทที่ 982 ยั่วยุหวาดกลัว

บทที่ 982 ยั่วยุหวาดกลัว

เสียงร้องนี้ของหมิ่นเอ๋อ ทำให้กุ่ยเม่ยที่กำลังนอนอยู่ในห้องด้านข้างตกใจตื่นขึ้น

พวกเขาจึงต้องพากันไปยังห้องของกู้อ้าวเวย ไปในห้องที่ใหญ่เพียงไม่กี่วันก็มีกล่องไม้ต่างๆวางเต็มไปหมด มีเพียงโต๊ะด้านตรงข้างทางเข้าประตูนี้ที่ค่อนข้างดีหน่อย

กู้ก้าวเวยเอาลูกอมโยนให้เด็กนั่นแต่แรกแล้ว หมิ่นเอ๋อค่อยยอมนั่งลง

ทุกคนนั่งล้อมรอบ กุ่ยเม่ยดึงเสื้อตัวนอกไว้แน่น พูดอย่างเบื่อหน่ายว่า “ข้าก็นึกว่ามีคนร้าย”

“ตอนที่เจ้าชักดาบวิ่งออกมา แม้แต่ข้าเองก็ตกใจ” กู้อ้าวเวยเอามือทาบอกอย่างหวาดกลัว เดิมนางก็ถูกหมิ่นเอ๋อทำให้ตกใจอยู่ก่อนแล้ว ต่อมายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นแสงดาบแวววาวสั่นไหวอยู่ตรงหน้า หมิ่นเอ๋อกับหลิงเอ๋อยิ่งร้องดังกว่าเดิม ทำให้นางสั่นเทาไปทั้งตัว ตกใจอย่างมาก

ซ่านจินจื๋อนวดหลังปลอบนางเบาๆ ยื่นแก้วน้ำผึ้งร้อนๆวางข้างมือนาง

กู้อ้าวเวยดื่มหนึ่งคำก่อน แล้วค่อยตรวจชีพจรให้กับหมิ่นเอ๋อ ไม่พบความผิดปกติอะไร จึงล้วงเอาไปหยกออกมาใส่ในมือนาง เห็นนางมองอยู่ตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมกำไว้ จึงพูดขึ้นว่า “ขอเลือดหน่อยได้ไหม?”

“เลือด?” หมิ่นเอ๋อเอียงหัวพูดตามนาง

กู้อ้าวเวยอึ้งไปนิดหนึ่งก่อน แล้วหยิบมีดเล่มเล็กของตนกับซ่านจินจื๋อออกมา แล้วยื่นให้กับหมิ่นเอ๋อ ส่วนอีกเล่มหนึ่งก็ถือไว้เองในมือ เหมือนกำลังเตรียมที่จะกรีดนิ้วมือตัวเอง หมิ่นเอ๋อก็ทำตาม

ซ่านจินจื๋อคว้ามีดเล่มนั้นมา แล้วก็ใช้มีดกรีดนิ้วมือตัวเอง

หมิ่นเอ๋ออึ้งไปแปบหนึ่ง เลียนแบบยกมือใช้มีดกรีดนิ้วมือ แล้วก็เลียนแบบการกระทำของซ่านจินจื๋อ เอาเลือดหยดลงไปในแก้ว

กู้อ้าวเวยมองดูผู้ชายด้านข้างด้วยท่าทีแปลกใจ รอเมื่อพอแล้วก็รีบดึงเอามือของเขากลับมาทายา

“ข้า...” หมิ่นเอ๋อลูบอยู่ตั้งนานก็หาขวดหยกไม่เจอ กุ่ยเม่ยจึงหยิบขวดยาหยกของตัวเองออกมาทาให้นาง หมิ่นเอ๋อถึงค่อยนั่งบิดไปมาอยู่บนเก้าอี้อย่างดีใจ

“แม่นางหลิงเอ๋อร๋ เจ้าก็ควรเอาเลือดมาให้ข้าด้วย” กู้อ้าวเวยเอามือของซ่านจินจื๋อวางกลับไปที่เดิม แล้วพูดขึ้น

หลิงเอ๋อร์ยื่นเลือดของตัวเองให้กับกู้อ้าวเวยอย่างเข้าใจ มองดูเลือดในแก้ว แล้วกู้อ้าวเวยก็หยิบเข็มเงินลองจุ่มลงไป แล้วก็ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไร แต่คนที่เป็นโรคจิตไม่ปกติไม่ได้ที่จะว่าง่ายและยังพูดเลียนแบบอยู่ตลอด กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว หยิบแก้วเลือดสองใบขึ้นมาแล้วก็ลุกขึ้นยืน

ซ่านจินจื๋อดึงนางไว้ “จะไปไหน?”

“ไปเรียกจางเหยียงซานกลับมา มียาบางอย่างข้าดูไม่ค่อยออก หยิบผิดทดลองผิดจะไม่ดี” กู้อ้าวเวยรีบพูดขึ้น

ซ่านจินจื๋อดึงคนลงมา เรียกหลี่ซิน “ไปตามจางเหยียงซานมา เร็วเข้า”

กู้อ้าวเวยอึ้งไปแปบหนึ่ง แล้วก็นั่งลงอย่างว่าง่าย หยิบตะเกียบคู่หนึ่งขึ้นมาคนเลือด กลัวว่าเลือดจะแข็งตัวอยู่ในแก้ว คนไปมาเคลื่อนไหวอยู่แบบนั้น หมิ่นเอ๋อกับกุ่ยเม่ยหัวเราะขึ้นมายังไม่รู้เรื่องอะไรเลย มีเพียงซ่านจินจื๋อเอาแก้วใส่เลือดสองใบยื่นให้กับสาวใช้ด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วพูดกับนางว่า “ปกติก็รู้จักใช้คนอื่นเป็นอย่างดี เจอเรื่องเล็กน้อยแบบนี้กลับไม่รู้จะเรียกคนใช้”

“ลืมไป” กู้อ้าวเวยพูดขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วก็โบกมือ “พวกเจ้า ไปเอาของกินที่ห้องครัวมา”

เพิ่งพูดเสร็จ หมิ่นเอ๋อที่เมื่อกี้ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็กระโดดลุกขึ้นมาเกาะอยู่ตรงไหล่ของนาง แล้วก็เลียนแบบยกมือขึ้นพูดขึ้นว่า “เอาของกินมา”

กู้อ้าวเวยต้องออกแรงบ้างถึงค่อยแบกรับนางไว้ได้ เห็นหลิงเอ๋อร์รีบลุกขึ้นมา นางจึงยิ้มพูดขึ้นว่า “ดึกขนาดนี้แล้วนางยังดูร่าเริงดีขนาดนี้”

“ดีขนาดนี้”

“ไปนอน?” กู้อ้าวเวยมองดูนาง

“นอนหลับ?” หมิ่นเอ๋อก็เอียงหัวมองดูนาง เห็นกู้อ้าวเวยทำท่าทีนอนหลับ หมิ่นเอ๋อก็กะพริบตาแล้ววิ่งไปหาหลิงเอ๋อร์ กระซิบพูดอะไรบางอย่างข้างหู สีหน้าหลิงเอ๋อร์เข้าใจ ดึงนางไว้แล้วพูดว่า “ข้าพานางไปนอนก่อน เดี๋ยวค่อยมาเล่าให้ทุกคน...”