บทที่ 985 หุบเขาโจรสลัด

บทที่ 985 หุบเขาโจรสลัด

ห้องที่มืดมนไม่มีแสงเทียน ทำให้กู้อ้าวเวยขนลุกไปทั้งตัว

ภายในห้องมีเตียงสองเตียงวางเคียงข้างกัน ชั้นวางหนังสือภายในห้องถูกทั้งสองคนใช้เป็นที่วางเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว แม้แต่โต๊ะก็ไม่มีลิ้นชักใดๆ มุ้งม่านก็ไม่มี คงเพื่อจับตาดูทั้งสองคนจึงไม่กล้าทำอะไรมาก

กู้อ้าวเวยค้นหาเจอเศษกากยาที่เน่าเสียแล้วภายในห้อง ดูไม่ออกแล้วว่ารูปร่างหน้าตาเดิมของยาพวกนี้เป็นอย่างไร

หลิงเอ๋อร์นั่งอยู่ในอีกห้องหนึ่งอย่างว่าง่าย และพูดกับนางว่า “เสด็จอามีอารมณ์นิสัยไม่ดี เจ้าชอบเขาได้อย่างไร?”

“อย่างน้อยเขาก็เป็นเสด็จอาของเจ้า พูดเช่นนี้ไม่กลัวเขาน้อยใจหรือ” กู้อ้าวเวยอดที่จะหัวเราะไม่ได้ ในมือโยนเล่นกล่องไม้หลายอันที่มีอยู่ในห้อง ผงภายในยังสามารถได้กลิ่นอยู่บ้าง

“เสด็จพ่อของข้าหรือพ่อของข้า ถึงจะทำกับข้าเช่นนี้ ข้าก็อย่าเห็นแก่ความยุติธรรม” หลิงเอ๋อร์พูดขึ้นด้วยเสียงเบา แม้แต่ตอนที่หัวเราะก็ยังเม้นปากเล็กน้อย แลดูมีสง่า

“แต่เขาก็ยังเป็นห่วงพวกเจ้าอยู่ ตอนนั้นเขายังอายุน้อยไม่รู้เรื่อง ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ได้มีอารมณ์ดุร้ายเหมือนดั่งเมื่อก่อนแบบนั้นแล้ว และการตายของเจ้า เขายังจดจำอยู่ในใจมาตลอดไม่เคยลืม” กู้อ้าวเวยวางกล่องไม้พวกนั้นลง ค่อยๆเดินไปด้านข้างนาง ยกมือปัดเส้นผมของนาง “ครั้งนี้สิ่งที่เขาต้องการคือเจ้า เพื่ออยากรู้ถึงความคิดของฮ่องเต้ แต่ก็ยังคงคิดถึงการที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่”

ดวงตาที่ไร้ความรู้สึกของหลิงเอ๋อร์กะพริบ จมูกคันๆ “แต่ข้าถูกขังอยู่ที่นี่ ช่วยอะไรไม่ได้เลย...”

“แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ช่วงเวลานี้เจ้าจะติดตามข้าอยู่อย่างเดียวไม่ได้ ลองไปใกล้ชิดสนิทกับเสด็จอาของเจ้า เขาจะต้องดีใจแน่” กู้อ้าวเวยจับแก้มของนาง ล้วงเอาผลไม้กวนครึ่งถุงออกมาวางบนมือของนาง “เจ้าเหลือไว้ให้เขาบ้าง แล้วเอาให้เขาด้วยตัวเองดูสิว่าเขาจะพูดอย่างไร”

พยักหัวอย่างว่าง่าย แล้วหลิงเอ๋อร์ก็กินเองหนึ่งอัน ฟังกู้อ้าวเวยรื้อค้นหาอะไรบางอย่าง

“ไอ้ชั่ว ทุกคนลงมือ”

ด้านนอกเรือนมีเสียงของผู้ชายแปลกหน้าดังขึ้น กู้อ้าวเวยรีบเดินมาหาหลิงเอ๋อร์แล้วให้นางนั่งอยู่ด้านข้างเตียง ในมือถือมีดเล่มเล็กที่ซ่านจินจื๋อให้ไว้ และเสียงของคนพวกนั้นก็ค่อยๆเข้ามาใกล้

“เกิดอะไรขึ้น?” หลิงเอ๋อร์หดตัวอยู่บนเตียง แล้วถามขึ้นด้วยเสียงเบา

“อย่าขยับ” กู้อ้าวเวยเอาผงยาในถึงหอมมากำไว้ในมือ

“ชิ้ว...” เสียงลูกธนูแทงทะลุหน้าต่างเข้ามาปักบนกำแพง

กู้อ้าวเวยตกใจมาก หันตัวไปแนบชิดติดกำแพง ในใจกำลังคิดอยู่ว่าโชคไม่ดี

“เจ้าโจรชั่ว ห้ามเดินก้าวไปข้างหน้าอีก” นี่เป็นเสียงของทหารองครักษ์

กู้อ้าวเวยมองดูด้านนอกผ่านหน้าต่างผ้าที่ทะลุอย่างระมัดระวัง ชายที่สวมเสื้อผ้าขาดทะลุหลายคนได้รับบาดเจ็บ ถูกพวกทหารองครักษ์ล้อมรอบอยู่ตรงมุม หนึ่งในคนหัวล้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า “ใครอยากได้ทอง ก็ให้หนีออกไป”

ด้านหลังหลายคนก็พูดตามขึ้นมา พวกทหารองครักษ์ถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว

สีหน้ากู้อ้าวเวยเยือกเย็น กำผงยาไว้ในมือแล้วกำลังจะออกไป กลับมองเห็นเงาของคนคนหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านตรงหน้า ใบมีดภายใต้แสงเทียนเป็นเหมือนดั่งเปลวไฟ กู้อ้าวเวย ยังไม่ทันได้เปิดประตู คนหัวล้านคนนั้นก็ถูกตัดแขนแล้ว และซ่านจินจื๋อก็กำลังสะบัดเลือดบนดาบในมือ สีดวงตาคู่นั้นก็ดูจางลง บนใบหน้าเปื้อนไปด้วยเลือด เหมือนดั่งยมบาลในนรก

มองดูภาพคนนั้นที่เปื้อนไปด้วยเลือด พวกองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังรีบเข้ามาจับคนพวกนั้นอย่างเห็นไม่ชัด

ซ่านจินจื๋อหันกลับมา มองเห็นในมือของนางกำมีดเล็กกับผงยา ความโหดร้ายภายในสายตาค่อยคลายลง ค่อยๆเดินก้าวไปข้างหน้า ยกมือจับปลายคางของนาง “ตกใจหรือ?”