บทที่ 986 เผาจนหมดสิ้น

บทที่ 986 เผาจนหมดสิ้น

นั่งรออยู่ในห้องพระอักษรคนเดียว ซ่านเซิ่งหานรออยู่ที่นี่นานมากแล้ว

เขาไม่เคยปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายมานานมากแล้ว ขุนนางในราชสำนักต่างก็จำได้แต่ท่านอ๋องจิ้งที่ฮ่องเต้โปรดปรานอย่างที่สุด แม้แต่อ๋องจงผิงที่สนิทสนมกับท่านอ๋องจิ้ง มีเพียงไม่กี่คนที่ยังจำได้ว่าเขาที่เป็นองค์ชายสามคนนี้ก็มีฝีมือศิลปะการต่อสู้ และก็ไม่หยิ่งยโส กังวลเพียงว่าเมื่อไหร่เขาจะสู้ไม่ถอย

จนถึงตอนนี้ คนที่ยังจำเขาได้ยิ่งมีน้อยมาก

หวางกงกงเอาน้ำชากับขนมมาให้อย่างนอบน้อม วางไว้ด้านข้างมือซ่านเซิ่งหาน “ฮ่องเต้กำลังเปลี่ยนผ้าอยู่ พระองค์ทานอะไรรองท้องก่อนเถอะ”

“ขอบใจหวางกงกง” ซ่านเซิ่งหานฝืนยิ้มพร้อมพูดขอบคุณ ยกชาขึ้นมาดื่มสองคำ แล้วก็ถามว่า “วันนี้เสด็จพ่อเรียกข้าเข้าวังมาอย่างลับๆ ด้วยเรื่องอะไรหรือ?”

“มีหูตาคนมากมาย บ่าวไม่ควรพูดมาก” หวางกงกงยิ้มพูดแล้วก็ออกไป

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูแล้วโทรหากลับไปมองประตูด้านข้างห้องพระอักษร วาสนาขององค์ชายสามหมดสิ้นแล้ว เขารอท่านอ๋องจิ้งกลับมาแล้วค่อยหาโอกาสไปตีสนิทดีกว่า

ซ่านต้วนโฉงมาอย่างเชื่องช้า เมื่อก้าวเดินเข้ามาภายในห้องพระอักษรก็มองเห็นซ่านเซิ่งหาน ยกมือบ่งบอกเขาว่าไม่ต้องทำความเคารพ แล้วพูดขึ้นว่า “วันนี้ที่ข้าเรียกเจ้ามา ก็เพราะเรื่องหมู่ตึก”

“ลูกรู้เรื่องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่โจรสลัดพวกนั้นไปไม่ถูกจังหวะ ไม่เช่นนั้นทองคำพวกนั้นก็จะไม่ตกอยู่ในมือของเสด็จอา” ซ่านเซิ่งหานลุกขึ้นโค้งคำนับ แล้วก็ไม่ยอมเงยหัวขึ้น

ซ่านต้วนโฉงสะบัดแขนเสื้อแล้วนั่งลง สายตามองดูลูกชายที่สง่าที่สุดคนนี้ของเขา นิ้วมือลูบแหวนหยกเล่นไปมา พร้อมถามขึ้นว่า “เจ้าไม่กลัวข้าเห็นเจ้าเป็นหมากที่ถูกทิ้งหรือ”

“เป็นศัตรูกับเสด็จพ่อต่างหากที่ไม่สมควร” ซ่านเซิ่งหานพูดขึ้น ภายในคำที่พูดฟังไม่รู้ถึงความทรยศที่มีในใจ

ดวงตาหรี่ลง ซ่านต้วนโฉงเคยมองดูลูกชายคนนี้ใหม่ แล้วก็อมยิ้มที่มุมปาก พร้อมพูดว่า “ตอนนี้อ๋องจิ้งมีผลงานเกินตัว ข้ากลัวว่าเขาจะมีใจคิดกบฏ น้องหกของเจ้าก็ไม่ได้เรื่อง หลงเชื่อคำร่ำลือ ตอนนี้ข้าจึงต้องเอาอำนาจการสั่งการทหารไว้ในมือเจ้า”

อำนาจการสั่งการทหาร

ในใจซ่านเซิ่งหานตกตะลึง แต่สีหน้ากลับไม่แสดงท่าทีตกใจใดๆ ลุกขึ้นมาส่ายหัว “ลูกช่วยคิดวางแผนการได้ แต่อำนาจการสั่งการทหารนี้รับไว้ไม่ได้”

“ข้าชอบองค์ชายที่มีความซื่อสัตย์” แหวนหยกบนนิ้วโป้งของซ่านต้วนโฉงถูกวางอยู่บนโต๊ะ

กับเรื่องนี้ซ่านเซิ่งหานทำได้เพียงเงียบอย่างละอายใจ รอจนเมื่อซ่านต้วนโฉงร่างราชโองการเสร็จแล้วยื่นให้หวางกงกงแล้ว เขาถึงค่อยมองดูประตูห้องพระอักษรที่ถูกปิดสนิท แล้วถามซ่านต้วนโฉงว่า “เสด็จพ่อ ไฟจากฟ้าสวรรค์จะตกลงมาเมื่อไหร่?”

ซ่านต้วนโฉงล่ะสายตาจากแหวนหยกนั่น แล้วมองดูเขาอย่างจริงจัง “รอเมื่อบนฟ้าถูกเผาจนสะอาดแล้ว ก็จะถึงคิวบนพื้นดิน”

ซ่านเซิ่งหานขมวดคิ้ว ส่วนซ่านต้วนโฉงกลับหยักยิ้มที่มุมปาก แล้วพูดขึ้นว่า “ข้าจะจัดการเอกสารราชการแล้ว”

“ลูกขอถวายบังคมลา” ซ่านเซิ่งหานโค้งคำนับแล้วถอยออกไปจากห้องพระอักษร แล้วก็มองเห็นซ่านต้วนโฉงอมยิ้มที่มุมปาก แป๊บเดียวก็หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงประตูที่ปิดสนิท

ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อภายในห้องพระอักษรไม่มีคนประตูจะถูกปิดสนิท

แม้แต่ขันทีนางกำนัลในวัง ก็รับใช้อยู่ข้างกายน้อยมาก

ซ่านเซิ่งหานแทบไม่สามารถลงมือกับกำหนดการของซ่านต้วนโฉง เหมือนทั่วทั้งวังถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ทำให้ยากที่จะสืบรู้ถึงความจริงที่อยู่เบื้องหลัง

……

รถม้าค่อยๆขับเคลื่อนเข้าไปในเมืองเทียนเหยียน กู้อ้าวเวยตบหลังซ่านจินจื๋อ “ให้พวกนางทั้งสองอยู่รักษาตัวอยู่ที่จวนของข้า ข้าจะดูแลเป็นอย่างดี"