บทที่ 987 คำทำนายพันปี

บทที่ 987 คำทำนายพันปี

โพรงดินที่หลังจากถูกแช่ด้วยน้ำยากลายเป็นสีดำ

และโพรงดินที่ถูกขึ้นเจอนี้ มีกระดานชนวนที่ถูกไฟไหม้จนดำวางอยู่ ซ่านจินจื๋อก้มตัวลงปัดคลุกขี้เถ้าทั้งหมดบนนั้น เผยให้เห็นรูปร่างเดิม หลี่ซินพาคนมาช่วยกันปัดทำความสะอาด

“คุณหนู ท่านอ๋อง กระดานชนวนนี้น่าจะมีอายุถึงพันปี แต่ตัวอักษรที่สลักอยู่ด้านบนดูแล้วกลับไม่เหมือนสลักไว้ช่วงเวลาเดียวกัน” หลี่ซินมองดูอักษรที่ไม่เหมือนกันบนกระดานชนวนนี้อย่างละเอียด แต่เมื่อมองดูอักษรท้ายสุด หลี่ซินกลับมองเห็นไม่ชัด คิดไม่ว่าเป็นอักษรในยุคสมัยไหน

กู้อ้าวเวยก้มตัวลงไปจับดู ปลายนิ้วเคลื่อนผ่านร่องตัวอักษร

“บนนี้เขียนไว้ว่า ภัยพิบัติจากฟ้าตกลงมาสู่โลก คือเป็นลางร้าย พันปีมีครั้ง” หลี่ซินกลืนน้ำลาย หากสิ่งนี้เป็นสิ่งของเมื่อพันปีก่อนจริง นั่นก็แสดงว่าเป็นวันนี้

คนใช้ป่าวใช้รอบๆต่างก็แทบกลั้นหายใจ

กู้อ้าวเวยกลับเพียงแค่สัมผัสจารึกเล็กๆด้านล่างที่สลักในภายหลัง ส่ายหัวพร้อมพูดว่า “ด้านหลังมีอะไรเขียนสลักไว้ไหม?”

ซ่านจินจื๋อเดินอ้อมไปด้านหลังกระดานชนวน อ่านภาพพิมพ์เล็กๆ ที่เลือนรางนั่น แล้วขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า “บรรพบุรุษตระกูลหยุนที่พวกเรารู้ มีต้นกำเนิดมาจากหมู่บ้านประมง ที่นี่เขียนถึงบรรพบุรุษตระกูลหยุนเป็นเผ่านักเวทย์ก่อนภัยพิบัติจากฟ้า?”

“เห็นทีหมู่บ้านประมงเป็นเชื้อสายรุ่นหลังบรรพบุรุษตระกูลหยุน” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว ปลายนิ้ววางลงไปในเส้นเล็กๆเหล่านั้น นางรู้จักอักษรปัจจุบันที่เรียบง่ายเหล่านี้ดีอยู่แล้ว ทำให้นางรู้สึกแปลก ทำไมตอนนั้นบรรพบุรุษรู้ความจริงแล้ว แต่ทำไมถึงไม่ใช้ภาษาของยุคโบราณนี้ กลับเลือกใช้ภาษาปัจจุบันที่มีคนรู้น้อยมาก

ค่อยๆลุกขึ้นยืนพูดว่า “สัญลักษณ์เทพเจ้าเป็นเทพเจ้าที่ตระกูลหยุนเคารพนับถือก่อนเกิดภัยพิบัติจากฟ้าในตอนนั้น และเมื่อตอนที่เกิดภัยพิบัติจากฟ้าเมื่อพันปีก่อน ตระกูลหยุนมีนักไสยศาสตร์ชายผู้มีฝีมือคนหนึ่ง ผู้คนต่างก็คิดว่านักไสยศาสตร์ชายผู้นี้เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องเลวร้ายทั้งหมด จึงได้ฆ่าเขาตายเมื่อวันที่เกิดภัยพิบัติจากฟ้า แต่ภัยพิบัติจากฟ้าก็ไม่ได้หยุด”

หลี่ซินมองดูกระดานชนวนอย่างไม่เข้าใจ

ซ่านจินจื๋อกลับมีสีหน้าบึ้งตึง “เป็นภาษาอักษรของพวกเจ้า?”

“มีเพียงพวกเราที่รู้จัก ถึงแม้จะไม่รู้ว่าในตอนนั้นบรรพบุรุษได้ข้อมูลพวกนี้มาจากไหน แต่ประโยคสุดท้ายที่นางพูด หมายความว่าต่อให้ในแผ่นดินใหญ่มีภัยพิบัติบนจากสวรรค์ อย่างน้อยก็ต้องรออีกเป็นหมื่นพันปี การเปลี่ยนแปลงของโลกช้ากว่าคนอย่างมาก” กู้อ้าวเวยถอดถุงมือในมือ มองดูซ่านจินจื๋อ “นางแค่ให้อักษรภาษาของพวกเราเพื่อบันทึกเรื่องนี้ คงเพราะกลัวว่าจะมีใครมาทำลายสิ่งที่นางต้องการสื่อ แต่เสียดายเวลาที่ข้ารู้จากกระดานชนวนนี้ห่างไกลมาก”

“หากเป็นเช่นนี้ เดิมตระกูลหยุนก็คือเผ่านักเวทย์ ทำนายโหราศาสตร์?” ซ่านจินจื๋อเดินมาด้านข้างนาง

“บางทีเช่นนี้ ภาพในความฝันของข้า น่าจะเป็นตอนที่หญิงผู้เป็นที่รักของนักเวทชายคนนั้นตาย” กู้อ้าวเวยนวดขมับอย่างปวดหัว จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่กระดานชนวนที่ตั้งยืนอยู่ข้างๆพื้น โหนกหน้าผากนูน “แต่ทำไมนางไม่ทำลายกระดานชนวนนี้....”

“คุณหนู นี้ไม่ใช่ก้อนหิน” หลี่ซินส่ายหัว แล้วก็เช็ดฝุ่นบนนั้นจนสะอาดหมดจด

ด้านล่างนี้เป็นหินขนาดใหญ่ที่จัดเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ แข็งแรงอย่างมาก

กู้อ้าวเวยเบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ นางยังไม่เคยเห็นหินที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“เห็นทีนางอยากทำลาย แต่ก็คงไม่มีปัญญา” ซ่านจินจื๋อสีหน้าเคร่งเครียด ใครกันที่สามารถพบหินแข็งชิ้นใหญ่เช่นนี้ได้ในตอนนั้น และได้ทิ้งคำทำนายพันฟีไว้บนนั้น ยิ่งเป็นการทำให้ผู้คนหลงเชื่อคำทำนายเกี่ยวกับภัยพิบัติจากฟ้านี้มากยิ่งขึ้น

หากบรรพบุรุษของตระกูลหยุนสามารถทำนายอนาคตได้จริง แล้วทำไมยังทิ้งคำนายนี้ไว้

กู้อ้าวเวยคิดอยู่อย่างไม่เข้าใจ แต่ยังคิดได้ไม่ถึงไหน ก็เห็นองครักษ์ลับที่อยู่บนชายคามุ่งหน้าไปยังเรือนที่พวกเด็กๆอยู่ กู้อ้าวเวยอึ้ง “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“รออยู่ที่นี่” ซ่านจินจื๋อตบบ่าของนางเบาๆ กระโดดขึ้นไปบนหลังคา แล้วก็รีบก้าวเดินไปภายในเรือน