บทที่ 988 ตัวแทนยู่จุน

บทที่ 988 ตัวแทนยู่จุน

ฮองไทเฮาจะเอาเด็กคนนั้น มีทำประโยชน์อะไร?

ตอนที่กู้อ้าวเวยยุ่งอยู่กับการปรุงยา ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องนี้ เด็กคนนั้นไม่ว่ายังไงสิ่งที่เห็นก็คือความลับของฮ่องเต้ ทำไมฮองไทเฮาถึงยังต้องสร้างเรื่องลอบฆ่าเพื่อพาเด็กคนนั้นไป ยากที่จะเอามาคิดรวมกัน

หลิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง เอาผลไม้กวนที่เหลือเก็บห่อไว้อีกครั้ง แล้วถามขึ้นว่า “เสด็จอา ไม่มีเรื่องอะไรอย่างอื่นที่ต้องถามแล้วหรือ?”

“ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ?” กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจ

“อย่างเช่น ผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเจ้า” หลิงเอ๋อร์ไอด้วยเสียงเบา

กู้ซวง?

กู้อ้าวเวยยังคงไม่เข้าใจ แต่เห็นหลิงเอ๋อร์พูดอ้ำๆอึ้งๆ จึงสั่งคนไปพาหลิงกู้ซวงมาที่นี่ บ่าวใช้เพิ่งออกไป หมิ่นเอ๋อก็ถูกกุ่ยเม่ยหิ้วกลับมา ร่างกายเต็มไปด้วยขี้ดิน แม้แต่กุ่ยเม่ยเองก็สภาพย่ำแย่มาก “แล้วนางก็อารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาทันใด เจ้าดูสิ”

พูดเสร็จ แล้วก็พาหมิ่นเอ๋อมานั่งที่เก้าอี้ แล้วก็ให้กู้อ้าวเวยตรวจชีพจรของนางดู

กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็หยิบยาลูกกอนให้นางทาน พูดอย่างเหนื่อยหน่ายว่า “เมื่อกี้นางไปจับกล่องยาที่หมู่ตึกนั่นใช่ไหม?”

กุ่ยเม่ยพยักหัว “เหมือนนางให้ความสนใจมาก หลี่ซินก็บอกว่าพิษด้านในถูกจัดการหมดแล้ว ข้าจึงวางใจให้นางไปดู”

“ไม่เป็นไร แค่สูดดมยาสมุนไพรเข้าไปบ้างแล้วแค่นั้นเอง” กู้อ้าวเวยนวดหัวของนาง แล้วก็ไปปรุงยาด้านข้าง

กุ่ยเม่ยจึงต้องยืนคุมนางไว้ อย่าคิดว่าหมิ่นเอ๋อร่างตัวเล็ก แต่มีแรงเยอะมาก ใกล้ๆนี้นอกจากพวกเฉิงซานแล้ว ก็คงมีเขาคนเดียวที่สามารถควบคุมไว้ได้อย่างง่ายดาย

แต่เพียงสักพัก กู้ซวงก็ถูกคนพาตัวมา นางฟื้นขึ้นมา หลายวันนี้หลังจากที่ทานยาแล้วก็ทำให้ขาทั้งสองข้างของนางรู้สึกอ่อนแรง แววตาที่มองดูกู้อ้าวเวยก็ดูโกรธแค้นขึ้นมาก “เจ้า...”

“ไม่ใช่ข้าที่ต้องการหาเจ้า” กู้อ้าวเวยสั่งคนพาหลิงเอ๋อร์เดินเข้ามา

แต่หลิงเอ๋อร์ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็เห็นหมิ่นเอ๋อดิ้นรนออกมาจากการควบคุมของกุ่ยเม่ย แรงเยอะจนทำให้กุ่ยเม่ยรีบลุกขึ้นมาคิดอยากดึงนางไว้ ปากก็พูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “อย่าเข้ามา ระวังข้าวางยาพิษเจ้าตาย”

“วางยาพิษตาย” หมิ่นเอ๋อกระโดดไปเกาะกู้ซวงอย่างดีใจ

นางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแค่มองดูกู้อ้าวเวยอย่างโหดเหี้ยมแล้วพูดว่า “เจ้าอยากรู้อะไร?”

ดวงตาใสแป๋วประกายแววคิดไม่ถึง กู้อ้าวเวยได้ยินหลิงเอ๋อร์ไปเบาๆอยู่หลายที แล้วค่อยพูดขึ้นว่า “บอกมาว่าเจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วก็เล่ามาว่าระหว่างเจ้ากับพวกนางเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าสามคนไป”

แววตากู้ซวงประกายแววลังเล หมิ่นเอ๋อกอดนางไว้แน่น ด้วยในหน้ายิ้มเบิกบาน

หลิงเอ๋อร์ก็พูดเพิ่มขึ้นอีกว่า “เสด็จอาไม่เคยมาเจอพวกเราเลย.....”

กู้ซวงกัดฟัน ยกมือกอดหมิ่นเอ๋อที่ซบอกอยู่ไว้แน่น “การที่มีใครอยู่ ก็เพื่อปิดบังเรื่องที่ยู่จุนอยู่ในจวนเฉิงเสี้ยง และก็เพื่ออยากรู้ความจริงในตอนนั้นจากปากกู้เฉิง... เรื่องการมีอายุยืน แต่เมื่อถึงสิบปีก็ไม่สามารถปิดบังการที่มีข้าอยู่ ฮ่องเต้จึงคิดที่จะฆ่าข้า แต่ข้าได้อ่านตำราแพทย์ของเจ้าแล้ว จึงพอมีความรู้อยู่บ้าง ทำให้สามารถรักษาชีวิตไว้ได้”

พูดเสร็จอย่างเร่งรัด แล้วกู้ซวงก็ไม่มีท่าทีดื้อรั้นเหมือนก่อนหน้านี้ เพียงกอดหมิ่นเอ๋อไว้อย่างแน่น

ปิดบังการเป็นอยู่ของยู่จุน?