บทที่ 989 เพื่อความรัก

บทที่ 989 เพื่อความรัก

ชั้นบนสุดของร้านอาหารป่ายเว่ย ซ่านเซิ่งหานที่เพิ่งออกไปจากวังเมื่อกี้มองดูด้านข้างประตู

องค์ชายหกซ่านจวนฮ่าวที่ไม่เคยปรากฏหน้าให้เห็นมานานเดินเข้าประตูมา ไร้วี่แววความไร้เดียงสากับความหุนหันพลันแล่นในตอนนั้นแล้ว แต่การถูกกดขี่ภายในไม่กี่เดือน ทำให้เขามองเห็นสิ่งที่เยือกเย็นและอบอุ่นในราชวงศ์นี้อย่างชัดเจน สะบัดแขนเสื้อขมวดคิ้วนั่งลง สีหน้าซ่านจวนฮ่าวเผยให้เห็นถึงความเบื่อหน่าย “วันนี้ท่านพี่สามเรียกข้ามาด้วยธุระอะไรหรือ?”

“แค่ไม่ได้เห็นนานแล้วแค่นั้นเอง” ซ่านเซิ่งหานยิ้มรินเหล้าให้เขาด้วยตนเอง แล้วก็พูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “เพียงแค่วันนี้เห็นแม่หญิงเย็บปักถักร้อยคนนั้นถูกส่งออกไปจากวัง จึงตั้งใจมาถามฮ่าวเอ๋อว่ารู้เรื่องนี้ไหม”

สีหน้าซ่านจวนฮ่าวแสดงอาการตกใจ ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนพูดว่า “เกิดเรื่องนี้ขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อวาน แม่หญิงเย็บปักถักร้อยกระทำผิดกฎในวัง จึงถูกนำตัวออกไปจากวังทันที” สีหน้าซ่านเซิ่งหานมองดูเขาอย่างเคร่งขรึม เห็นเขาโกรธและกำลังจะจากไป จึงเรียกเขาแล้วพูดว่า “ด้วยความสามารถของเจ้าตอนนี้ ต่อให้เข้าวังไป แล้วจะทำอะไรได้?”

ซ่านจวนฮ่าวหันหน้ากลับมา ดวงตาแดงก่ำ “ยังไงก็จะต้องช่วยนาง...”

“คนตายแล้วไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ ฟังคำพี่สามดีกว่า อย่าหุนหันพลันแล่น” ซ่านเซิ่งหานยกถ้วยชาตรงหน้า แล้วก็เอารายชื่อเล่มหนาวางตรงหน้าซ่านจวนฮ่าว พูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “เพื่อแม่หญิงเย็บปักถักร้อยคนหนึ่ง แล้วทอดทิ้งชีวิตของทหารมากมายพวกนี้หรือ?”

ซ่านเซิ่งหานก็ขมวดคิ้วแน่น

องค์ชายหกหันมามองดูเขาอย่างขอไปที แววตาแปลกประหลาด มือกลับชักดาบออกมาวางจ่อตรงคอของซ่านเซิ่งหานแล้ว แต่ไม่ลงมือ โหนกหน้าผากนูนจ้องมองดูเขา

หากซ่านเซิ่งหานคิดอยากที่จะเปิดเผยความทะเยอทะยานในใจของตนเองจริง รายชื่อเล่มนี้ก็ไม่ควรปรากฏอยู่ที่นี่ในวันนี้

“งั้นชีวิตของนาง ก็ไม่ใช่ชีวิตแล้วหรือ เสด็จพ่อทำเช่นนี้ เจ้ากลับยังทำทุกอย่างเพื่อเขา” ซ่านจวนฮ่าวพูดเล็ดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำ เหลือเพียงสติเล็กน้อยที่ทำให้เขาลดเสียงลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ต่อให้ไม่กบฏ ข้าก็จะต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเพื่อขอคำอธิบาย”

“คำอธิบาย?” ซ่านเซิ่งหานขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสูง

“ชีวิตของนาง ข้าจะไปชดใช้เอง” ซ่านจวนฮ่าวทิ้งประโยคนี้ไว้ มีดเล็กในมือก็ตกหล่นอยู่บนโต๊ะ ยังสั่นไหวอยู่บนโต๊ะเบาๆ

มองดูเงาหลังของน้องหก ซ่านเซิ่งหาน ทำได้เพียงแค่เฝ้าดูสภาพอากาศที่มืดมนเงียบๆ ด้านนอกหน้าต่าง แล้วก็เหม่อลอย

แต่ว่าความรักนี้ สมควรที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงหรือ

ซ่านจวนฮ่าวโดดขึ้นมาแล้วมุ่งหน้าไปยังพระราชวัง เขานั่งเหม่อลอยอยู่บนชั้นสูงสุดของร้านอาหารป่ายเว่ย จนได้ยินเสียงฝนตกไม่หยุด น้ำฝนด้านนอกหน้าต่างสาดโดนหน้าของเขา เฟิงฉีนที่ร่างกายเปียกไปด้วยสายฝนปีนขึ้นมาด้วยเท้าที่หนักหน่วง

เสียงทั้งหมดในหูกลายเป็นความเงียบ

มีเพียงเสียงเบาของเฟิงฉีนที่มาพร้อมกับสายฝน

“องค์ชายหก... เข้าวังก่อกบฏ ถูกสังหารสิ้นพระชนม์แล้ว”

ในหัวสมองดังอึ้ง ซ่านเซิ่งหานบดถ้วยในมือจนละเอียด เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากหว่างนิ้วมือ

“คนที่มีรายชื่อในเล่มนี้ล้วนเขาวังแล้วหรือ?” ซ่านเซิ่งหานไม่สนใจที่จะเก็บเศษเหล่านั้นไว้ในอุ้งมือ

“เปล่า” เฟิงฉีนพูดขึ้น

อยากลงโทษใคร ก็ย่อมมีเหตุผลหรือหาข้ออ้างได้เสมอ

เวลาภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ทั่วทั้งเมืองเทียนเหยียนก็เกิดความวุ่นวาย ตงฟางถงหลิ่งพาคนตามหาทุกคนที่มีในรายชื่อทั้งหมด ซ่านเซิ่งหานนิ่งมองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ กลับคิดไม่ถึงว่าตงฟางถงหลิ่งคนนั้นกลับขึ้นตึกมาด้วยตัวเอง ก้มประสานตรงหน้าเขา “องค์ชายสาม”

“ตงฟางถงหลิ่ง มาด้วยธุระอะไร?” ซ่านเซิ่งหานหันไปมองด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ฮ่องเต้ให้ข้าพาคนๆหนึ่งมาส่งมอบให้กับเจ้า พร้อมทั้งถ่ายทอดคำพูดมาประโยคหนึ่งว่า ” เสียงของตงฟางถงหลิ่งกำลังพูดอยู่นั้น ด้านนอกมีผู้หญิงคนหนึ่งร่างกายเต็มไปด้วยเลือดก้าวเข้าประตูมา นางถูกผลักจนล้มกองกับพื้นใกล้ๆเท้าของเขา ตามด้วยเสียงของตงฟางถงหลิ่ง “คนเราเกิดมาไม่ยุติธรรม ชีวิตแลกด้วยชีวิตไม่ได้หรอก”

หลังจากพูดจบ ตงฟางถงหลิ่งก็ได้พาคนจากไปอย่างทะมัดทะแมง