บทที่ 998 เพื่อนเก่ากับสุราดี

บทที่ 998 เพื่อนเก่ากับสุราดี

ภายในงานเลี้ยง เฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนาน

กู้อ้าวเวยไม่รู้ว่าฮองเฮาทำเช่นนี้เพื่ออะไร แต่ขนมหวานตรงหน้ากลับต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าลับหลังจะมีคนแอบสืบนางหรือเปล่า แล้วก็เอาขนมหวานที่มีปัญหาส่งมาให้ เมื่อเห็นนางไม่ทาน แล้วส่งกลับคืนไปอย่างเงียบๆ สายตาขุนนางหลายคนต่างก็หันมามองเป็นพักๆ

การไต่ถามของพวกขุนนางในวันนี้ กลับเป็นการให้โอกาสนาง

รอเมื่องานเลี้ยงเสร็จสิ้น ขุนนางหลายท่านจากไปก่อนแล้วเพราะไม่สบอารมณ์ ในใจกลับยิ่งสงสัยในตัวหมอเทวดาคนใหม่คนนี้ และก็มีบางคนไปสอบถามสืบความกับพวกขันทีเล็กๆ

กู้อ้าวเวยกลับถูกฮองเฮาเรียกไปคุยกันเป็นการส่วนตัวที่ศาลาในสวนดอกไม้

“หากเจ้าอยู่ในพระราชวัง พระสนมพวกนี้คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า” ตงฟางฮองเฮายกมือให้ทุกคนถอยออกไป ยังคงวางท่าเป็นเหมือนดั่งฮองเฮา สีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยน

“แต่เสียดายข้าไม่ได้ถูกขึงไว้ในวัง” กู้อ้าวเวยพูดขึ้น แล้วก็ยกถ้วยชาขึ้นมาดื่ม เห็นฮองเฮามีท่าทีจะพูดก็พูดไม่ออก จึงพูดต่อว่า “ข้าแปลกใจ ทำไมขุนนางพวกนั้นถึงได้สงสัยในตัวข้า”

ฮองเฮาค่อยได้สติขึ้นมา ค่อยๆเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองเทียนเหยียนหลายวันนี้ทั้งหมดให้ฟัง

ช่วงหลายวันนี้พวกขุนนางเมืองเทียนเหยียนต่างก็หวาดหวั่น เหมือนยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ไม่ได้เห็นหน้าฮ่องเต้เลย แต่สาส์นที่กราบทูลได้ตรวจทานทุกวัน ตอนนี้สาส์นที่กราบทูลจะต้องนำไปใส่ไว้ในกล่องที่จัดเตรียมไว้ ในนั้นมีสิ่งของอะไรที่มากกว่านั้นไม่มีใครรู้ ทำให้ต่างคนต่างก็จิตใจหวั่นผวา

กู้อ้าวเวยฟังจนมึนงง “นี่เกี่ยวอะไรกับข้า?”

“ฮ่องเต้นอนป่วยอยู่ไม่ขึ้นว่าราชการ แต่สาร์นที่กราบทูลพวกนี้กลับมีมาไม่เคยหยุด มีคนไม่น้อยที่คิดว่าเจ้าทำคุณไสยอะไรฮ่องเต้หรือเปล่า อย่างที่สองก็คือชื่อเสียงคุณหนูใหญ่ตระกูลฉูทำให้คนสงสัยอยู่ไม่น้อย รวมถึงเกี่ยวข้องกับการมีชีวิตนิรันดร์ ตายแล้วฟื้น พวกขุนนางเองต่างก็ไม่ได้คาดหวังเพื่อตัวเอง แต่หากเจ้าเป็นคนที่สำคัญที่สุดของฮ่องเต้ ก็จะต้องเข้าหาเจ้า แต่หากเจ้าเป็นแค่หมากตัวนั้นเท่านั้น พวกเขาก็จะเย็นชาใส่เจ้า” ฮองเฮาเล่าเรื่องความน่าจะเป็นทุกอย่างให้ฟัง

นี่ช่าง....ซับซ้อน

กู้อ้าวเวยนวดขมับที่ค่อนข้างเจ็บปวด คิดว่านางคงไม่ควรที่จะยุ่งอยู่กับยาเท่านั้น ยังต้องครุ่นคิดถึงแผนการรับมือกับคนปากหวานก้นเปรี้ยวภายในวังด้วย

แต่เมื่อพูดเช่นนี้แล้ว นางก็ยิ่งแปลกใจขึ้นมา “ในโลกนี้ไม่มีใครรู้ถึงการมีชีวิตนิรันดร์แล้วจริงๆหรือ?”

ตงฟางฮองเฮาค่อยๆเงยหัวขึ้น “ต่อให้เป็นบรรพบุรุษตระกูลหยุนก็ไม่เคยรู้ถึงการมีชีวิตนิรันดร์”

หากรู้เรื่อง ทำไมตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเถ้ากระดูก

ในใจกู้อ้าวเวยตกใจ หวนคิดถึงเรื่องต่างๆที่ตนเองเคยประสบมา เหมือนมีมือคู่หนึ่งคอยผลักดันอยู่อย่างลับๆ เงยหน้ามองดูบนฟ้า นางรู้สึกคำว่าฟ้าลิขิตนี้ไม่ได้เป็นการพูดไปเรื่อย

“เจ้าอายุยังน้อยกลับสามารถไขปริศนาพันปีได้ ไม่ธรรมดาจริงๆ” ฮองเฮาช่วยรินสุราให้นางด้วยตัวเอง

กู้อ้าวเวยแค่มองดูอย่างละเอียดแว็บหนึ่ง แม่จะอยากสังเกตอย่างลึกซึ้งก็ไม่มีประโยชน์ จึงพูดขึ้นเพียงว่า “ฮองเฮาเหนียงเหนียงหมายความว่าอย่างไร?”

เอาแก้วสุราวางตรงหน้ากู้อ้าวเวย ฮองเฮาค่อยชักมือกลับพร้อมชายแขนเสื้อยาว น้ำเสียงอ่อนโยนบางเบา “ชาตินี้ข้าคงต้องทรยศเขา แต่ยังไงข้าก็เป็นแม่ของแผ่นดิน”

สุรารสกลมกล่อมในแก้วหอมมาก แต่เสียดายในนั้นมีกลิ่นยาพิษ

จอกเหล้าเล็กวางอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน ดูเหมือนกำลังสะท้อนเงาของตัวเองอยู่

“หากเจ้าอยากทำเพื่อประชาชนจริง ก็ดื่มเหล้านี้เลย พรุ่งนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนในปรโลก” น้ำเสียงฮ่องเต้อ่อนโยนลงบ้าง หยิบผ้าขึ้นมาวางไว้ข้างมือ ดูเหมือนว่านางจะพร้อมที่จะจัดการรูปร่างหน้าตาของนางหลังจากที่นางตาย