บทที่134 สถานรื่นรมย์

บทที่134 สถานรื่นรมย์

ตอนดึก นางเพียงเปิดหน้าต่างไว้เพื่อเขียนใบสั่งยาที่จะให้ฉีหรัว

ยังไม่ทันถึงยามสอง เงาของใครบางคนก็โผล่เข้ามา

ซ่านจวนฮ่าวบนตัวเขายังคงเป็นเสื้อผ้าชุดเดิมกับก่อนหน้านี้ เขาพลิกร่างผ่านหน้าต่างเข้ามา ตอนนี้เขาเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนขอบโต๊ะ พู่กันในมือของกู้อ้าวเวยยังไม่ลดลง เพียงแค่เหลือบมองเขา: “พรุ่งนี้ต้องไป?”

“ไม่เช่นนั้นก็จะไม่คู่ควรกับท่าน” ซ่านจวนฮ่าวจับเข้าที่ใบหูและเกาแก้ม แล้วจึงดึงเชือกสีแดงที่มีความหนาเท่านิ้วก้อยออกมาจากในแขนเสื้อ ที่ปลายเชือกสีแดงได้ผูกลูกแมวไม้แกะสลักไว้: “นี่คือก่อนหน้านี้ที่ข้าแกะสลักตามเจ้าพุทรา แต่ว่าฝีมือแย่เล็กน้อย”

“มันแย่จริงๆ” กู้อ้าวเวยยิ้มแล้วหยิบเชือกสีแดงมาเก็บไว้: “ของขวัญอำลานี่ข้ารับไว้แล้ว”

ทั้งสองพูดคุยสนทนากันไปมา และกู้อ้าวเวยยังบอกกับเขาว่าตัวเองได้ตั้งชื่อให้มีดเล่มเล็กว่าเมล็ดบัว ซ่านจวนฮ่าวหัวเราะจนหุบปากไม่ได้ แต่เมื่อเขากำลังจะไปก็พูดด้วยความโดดเดี่ยวว่า: “พรุ่งนี้ เจ้าสามารถไปส่งข้าได้หรือไม่? ข้าไปในครั้งนี้ เกรงว่าคงเป็นเวลานาน”

“ได้สิ” กู้อ้าวเวยรับปาก

ซ่านจวนฮ่าวถึงเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ แต่กู้อ้าวเวยกลับไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงไม่คู่ควรกับตน

เช้าตรู่วันที่สอง ท้องฟ้ายังคงไม่สว่าง กู้อ้าวเวยก็นำแมวไม้เชือกสีแดงแขวนไว้ที่รอบเอว ก่อนจะคว้าเจ้าพุทรากอดไว้ในอ้อมแขนแล้วก็มาถึงหน้าประตูเมือง

ซ่านจวนฮ่าวในวันนี้ทั้งตัวสีหน้าและเสื้อคลุมตัวยาว ดูไม่เหมือนกับคนเมื่อคืนที่มีท่าทางเหลาะแหละ นั่งอยู่บนหลังม้าช่างสง่าและกล้าหาญ

องค์ชายทั้งหลายพร้อมหน้ากันมาส่งเขา รวมทั้งซ่านจินจื๋อก็ขี่อยู่บนหลังเจ้าอาชาสีดำสนิทยืนอยู่ข้างๆ

ซ่านจวนฮ่าวไม่ได้มีสีหน้าที่ดีอะไรต่อคนอื่น แต่เมื่อเขามองเห็นกู้อ้าวเวยดวงตากลับเป็นประกาย เพียงกลับหัวมายังตรงหน้าของกู้อ้าวเวย เมื่อเห็นเชือกสีแดงของเขาตรงรอบเอวนาง ก็ยิ้มอย่างดีใจ: “ต้องมีสักวัน ข้าจะต้องเก่งกาจยิ่งกว่าเสด็จอา”

“เพราะเหตุนี้ถึงจากลา?” กู้อ้าวเวยลูบไปยังม้าศึกใต้ร่างเขาขณะพูด ม้าตัวนี้กลับถูฝ่ามือของนางเบาๆอย่างอ่อนโยน กับซ่านจวนฮ่าวค่อนข้างคล้ายกัน

“แน่นอน!” ซ่านจวนฮ่าวหัวเราะสองสามครั้ง และไม่รีรออีกต่อไป เมื่อหันหลังกลับ ม้าที่อยู่ข้างใต้ร่างก็ได้ขยายกีบ วิ่งทะยานออกไปไม่ได้หยุดลงเพื่อคนอื่นๆอีก คงมีแค่กู้อ้าวเวยเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาหยุดได้

จิตใจเช่นนี้ช่างซับซ้อนเกินไป และแม้แต่กู้อ้าวเวยก็มองไม่ชัดเจน

นางจำไม่ได้แม้กระทั่งว่านางกับซ่านจวนฮ่าวเคยมีความสัมพันธ์ใดๆทั้งนั้น ระหว่างทั้งสองน้อยมากที่จะพบหน้ากัน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความจดจำฝังลึกไว้ในใจ

แต่นางก็ต้องตกใจอุทานออกมาเมื่อถูกซ่านจินจื๋อดึงขึ้นบนหลังม้า ซ่านจวนฮ่าวในความคิดถูกลบออกจนหมดสิ้น

“ท่านอ๋องมีเรื่องอะไร?” กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจขยับที่นั่งไปมา เพื่อที่ตัวเองจะได้นั่งได้สบายขึ้น

“เจ้ายังอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากลาต่อองค์ชายหก?” ซ่านจินจื๋อถามกลับ

กู้อ้าวเวยเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ผลักไหล่ของเขาออก และลงจากหลังม้าในทันที แล้วรีบกระชับกอดเจ้าพุทราไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหลุดออกจากอ้อมแขน เหลือไว้เพียงรอยยิ้มที่บางๆ: “จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าในตอนนี้ยังคงเป็นพระชายาของท่าน”

แน่นอนว่านางยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องแก้ไข จึงเดินไปเรื่อยๆกลับไปยังร้านยาเหย้า

ซ่านจินจื๋อมองดูด้วยใบหน้าตึง ในใจขุ่นเคือง ทำเพียงกลับไปยังตำหนักอ๋องอย่างไม่พอใจ ซูพ่านเอ๋อเมื่อได้ยินเรื่องราวของกู้อ้าวเวยที่ไปส่งองค์ชายหกจากกันเมื่อเช้านี้ ในใจรู้สึกยินดี และไม่สนใจข่าวลือก่อนหน้าว่าเป็นอย่างไรแล้ว เพียงแค่นำเหล้าดีๆมายังห้องหนังสือของซ่านจินจื๋อ

“ท่านพี่จื๋อเหตุใดถึงไม่เบิกบานเลย?” ซูพ่านเอ๋อขยิบตาข้างหนึ่ง แม้ว่านางจะมีนัยน์ตาดอกท้อเช่นเดียวกับกู้อ้าวเวย แต่ก็มีเสน่ห์มากกว่านี้เพียงยั่วยวนให้ซ่านจินจื๋อใจหวั่นไหว