บทที่135 ยุให้รำ ตำให้รั่ว

บทที่135 ยุให้รำ ตำให้รั่ว

ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าซ่านเซียนหยวนจะพูดคำพูดเช่นนี้ออกมา

กู้อ้าวเพียงสั่งให้กุ่ยเม่ยขับรถม้าไปที่ตำหนักอ๋อง อีกด้านหนึ่งต้องแยกคนเมาทั้งสองออกจากกัน แล้วปลอบลี่วานด้วยน้ำเสียงเบาๆ: “เขาก็แค่คำพูดของคนเมา ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”

ลี่วานตกตะลึงครู่หนึ่ง และรีบหันกลับมามองที่กู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยกำลังประคองทั้งสองให้ตรง แต่ก็กลัวว่าพวกเขาหัวจะกระแทก จึงหยิบหมอนนุ่มสองใบจากในถุงมาให้ทั้งสองคนรองไว้เพื่อกันกระแทก ช่างละเอียดรอบคอบ

ช่วงเวลานี้ ลี่วานกลับกลายเป็นว่าพูดไม่ออกสักคำพูดเดียว

กู้อ้าวเวยกับนางช่างแตกต่างกัน ซ่านเซียนหยวนชอบที่จะอยู่กับกู้อ้าวเวย และยิ่งชอบที่จะพูดคุยกับนาง

ดูเหมือนว่าวันนี้ กู้อ้าวเวยไม่ว่าจะไปถึงที่ใดก็รู้ที่จะดูแลผู้คน แต่จากนางกลับทำเพียงก่อกวนซ่านเซียนหยวนให้ไม่มีความสุข

“อย่าได้ใส่ใจมาก องค์ชายสี่อายุยังน้อย คำพูดที่พูดก็พูดด้วยอารมณ์ สถานรื่นรมย์แห่งนี้พวกเขาก็มีความกล้ามาแค่ดื่มเหล้าแน่นอน ไม่กล้าพาลหาเรื่อง” กู้อ้าวเวยเห็นนางเงียบไม่พูดไม่จา ทำเพียงตบไหล่ของนางเพื่อแสดงความปลอบโยน

ลี่วานทำเพียงพยักหน้าเบาๆ แล้วเงียบไม่พูดอะไร

เช่นนี้ กู้อ้าวเวยก็ไม่รู้ว่าจะปลอบโยนเขาอย่างไร และได้แค่ทำตามโดยเงียบลง

เมื่อมาถึงตำหนักอ๋อง มีคนรับใช้คอยช่วยพาไปส่งถึงห้อง นางก็อยู่ไม่นานหลังจากนั้น ก็พาฉีหลินกลับยังร้านยาเหย้า ให้กุ่ยเม่ยคอยช่วยดูแล หันมาอีกที สีของท้องฟ้าก็ดึกมากแล้ว

กู้อ้าวเวยลูบไปมาที่หน้าผาก แล้วยังคงจุดเทียนขึ้น แก้ไขใบสั่งยาอีกไม่กี่ใบอย่างระมัดระวัง อดไม่ได้ที่จะบ่นว่าตัวเอง: “ข้าทำงานหนักจริงๆ”

เช้าตรู่วันใหม่ ณ ตำหนักอ๋องจิ้ง

อาหารเช้าเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ลี่วานกับซูพ่านเอ๋อผู้เปล่งปลั่งสดใสหลังร่วมรับประทานอาหารเช้ากันแล้วก็กลับไปยังลานบ้าน

ยังไม่ทันที่จะได้ไปดูว่าซ่านเซียนหยวนตื่นขึ้นมาหรือยัง คนรับใช้ของตำหนักก็ทักขึ้นมาว่า: “แม่นางลี่วาน ที่ประตูด้านนอกคือแม่นางเยว่ บอกว่าเป็นสหายของท่าน”

แปลกใจเล็กน้อย ลี่วานฉับพลันถึงนึกขึ้นได้ว่านางผู้นี้คือสนมที่เคยอยู่ข้างกายองค์ชายสามซ่านเซิ่งหาน

แม้ว่าจะไม่รู้ว่านางมาเพราะเหตุใด แต่ก็ยังต้องออกไปดู เยว่วันนี้สวมใส่เสื้อคลุมสีม่วงอ่อนทั้งตัว บนใบหน้าก็แต่งแต้มอย่างบางเบาแต่กลับยังดูสวยงาม และแตกต่างจากนางอย่างสิ้นเชิง

เยว่เชิญนางไปที่ร้านอาหารป่ายเว่ยด้วยกัน เมื่อนั่งลงแล้ว ก็เปิดปากพูดด้วยเสียงเบา: “เมื่อคืนที่หน้าปากทาง ข้าเห็นท่านชายเสี่ยวฉีและองค์ชายสี่เข้าไปยังสถานรื่นรมย์ ก็รีบส่งคนให้นำไปแจ้งเจ้า เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ที่แท้ก็เป็นเจ้าที่มาบอกข้า ต้องขอบคุณมาก เมื่อคืนทั้งสองคนไม่มีอะไร” ลี่วานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่กลับจำได้ว่าเยว่ก็เคยเตือนให้นางระวัง เพียงแต่ซ่านเซียนหยวนกลับไม่เคยรับน้ำใจ

เยว่เป่าปากโล่งอก พูดคุยอีกไม่กี่คำอย่างระมัดระวัง กลับนึกขึ้นได้เรื่องข่าวลือซุบซิบที่ลือกันในช่วงนี้ แล้วหัวเราะเสียงต่ำ: “แต่ไม่กี่วันนี้ข่าวที่ลือกันในเทียนเหยียนก็น่าสนใจไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าพระชายาจิ้งจะเป็นปีศาจจิ้งจอก และยังพูดอีกว่าองค์ชายสี่ก็ถูกพระชายาจิ้งล่อลวงด้วย ช่างน่าขำจริงๆ”

ลี่วานบีบถ้วยในมือแน่น และลดสายตาลง

“ข้ากลับไม่คิดว่าน่าขำ”

“หืม? แม่นางลี่วานเชื่อเรื่องผีสางเทวดานี้ด้วยหรือ?” เยว่สนใจขึ้นมาทันที ดวงตาเปล่งประกาย

เมื่อถูกถามกลับ ลี่วานก็หันสายตากลับมา บนใบหน้าเพียงประดับด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆที่ขอบถ้วย แล้วส่ายหัว: “เมื่อสักครู่ไม่ตั้งใจ เกรงว่าพูดผิด”

แต่การแสดงออกบนใบหน้าของลี่วานก่อนหน้านี้ ถูกเก็บไว้ในสายตาของเยว่แล้ว

“อย่างไรก็ตามองค์ชายสี่ก็ติดที่จะพึ่งพาพระชายาจิ้งเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านั้นยังเคยพักอยู่ที่ร้านยาเหย้าช่วงเวลาหนึ่ง เรียกให้ดูสวยงามคือพักรักษาตัว แต่ก็ได้ยินมาว่าทั้งสองได้ออกไปเยี่ยมชมทะเลสาบด้วยกัน ข่าวที่เล่าลือกันมาวันนี้ ข้าก็ยังรู้สึกว่าพระชายาจิ้งไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเซียนจิ้งจอกที่ล่อลวงใจคน” เยว่ปิดปากหัวเราะเบาๆ คอยสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของลี่วานอย่างระมัดระวัง

หลังจากได้ยินว่าเคยอาศัยอยู่ในร้านยาเหย้า และไปเที่ยวชมทะเลสาบด้วยกัน ปลายนิ้วของลี่วานที่จับอยู่ขอบถ้วยก็ออกแรงบีบจนขึ้นสีขาวจางๆ