บทที่776 เยว่ที่แปลกไป

บทที่776 เยว่ที่แปลกไป

กู้เฉิงกลับถึงตำหนักขององค์ชายสาม ซึ่งมีเฟิงเยว่และเฟิงฉีนต่างดูแลอย่างใกล้ชิดไม่ให้คลาดสายตา

เพียงแค่ร่างที่อยู่ตรงหัวโค้งหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทบจะไม่ผ่านสายตาของกู้เฉิงจึงไม่รู้เลยว่าเหตุผลของตนเองทำให้ซ่านจินจื๋อเลื่อมใสศรัทธาหรือไม่

ในเวลาเดียวกันนั้นซ่านจินจื๋อก็ปลีกตัวออกจากฝูงชน จากนั้นจึงเรียกซ่านเชียนหยวนไปยังลานที่ลับตาคนในตำหนัก มีเพียงเฉิงซานและโยว่หลีที่คอยปกป้องอยู่ข้างๆ และพูดด้วยใบหน้าเศร้าหมองว่า “ตอนนั้นหากข้าไม่จงใจขัดขวางโรคของซูพ่านเอ๋อ เกรงว่าเมื่อเวยเอ๋อเติบโตขึ้นจะหาข้ออ้างเพื่อฆ่านางโดยเร็วที่สุด”

“เสด็จอา ข้าไม่เข้าใจพวกเจ้าเลยจริงๆ ตอนนั้นกู้อ้าวเวยเป็นเพียงคุณหนูในจวนเฉิงเสี้ยงมีอะไรที่ทำให้พวกเจ้าหวาดกลัว?” ในตอนนั้นซ่านเชียนหยวน ก็ปวดหัวและไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยตนเอง และแม้แต่เรื่องที่ตราราชลัญจกรหยกที่อยู่ในมือของเสด็จย่ายังคงไม่ได้จัดเก็บให้เป็นระเบียบ เหตุใดเรื่องนี้ยังคงเกี่ยวข้องกับกู้อ้าวเวย

ซ่านจินจื๋อกัดกรามแน่นด้วยดวงตาเคร่งขรึม

“ชางหลานไม่มีกั๋วซือ เพียงเพราะกั๋วซือคนสุดท้าย เคยมีคำพูดแอบแฝงว่าเมื่อราชวงศ์ตระกูลซ่านรับตระกูลหยุน จะสูญเสียตระกูลหยุน และยังพูดขู่อีกว่าจะมีอายุยืนยาวแต่ทว่าประชาชนจะเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า ในตอนนั้นหากความรักของเสด็จพ่อเจ้าไม่ตายจากไปและในตอนนี้ก็ยังไม่รู้ชื่อนามสกุลของฮ่องเต้ชางหลาน ดังนั้นเสด็จแม่จึงให้คนลอบสังหารหญิงสาวของตระกูลหยุน และเรื่องนี้ก็ได้เงียบไปสักพักแล้ว แต่ตอนนี้ปริศนาของการมีอายุยืนยาวได้ปรากฏออกมาอีกครั้ง ดังนั้นเสด็จแม่จึงระแวดระวัง และตอนนี้ก็ได้เห็นแคว้นเจียงเยี่ยนแตกสลาย อีกทั้งแคว้นเอ่อตานและแคว้นชางหลานที่ยังคงอยู่......” ซ่านจินจื๋อ พูดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่ซ่านเชียนหยวนก็แสดงออกว่าเข้าใจในทันที เขาจึงหยุดพูด

ปลายนิ้วของซ่านเชียนหยวนสั่นเทา พลางมองไปยังซ่านจินจื๋ออย่างไม่เชื่อ “ เสด็จย่าคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะการมีชีวิตอยู่ของกู้อ้าวเวย? แต่นางเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆกลับสามารถทำได้......”

“ไม่เพียงแค่เพราะกู้อ้าวเวยเท่านั้น แต่เป็นตระกูลหยุนทั้งหมด” ซ่านจินจื๋อยิ้มแล้วส่ายหน้า “อาจาร์ยของเมี่ยวหารเป็นลูกหลานของตระกูลหยุน และเขาก็ยุยงส่งเสริมให้ข้าปกป้องกู้อ้าวเวยเพื่อแก้พิษให้กับซูพ่านเอ๋อ หยุนหว่านฮูหยินก็เป็นลูกหลานตระกูลหยุน ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป็นเรื่องน่ากลัว แม้แต่ตระกูลหยุนก็ตกต่ำตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พูดถึงความรักที่จริงใจของเสด็จพ่อเจ้า แม้ว่าคนนั้นจะไม่เชี่ยวชาญในการรักษาและในตอนที่พ่อของเจ้ายังเด็กไม่รู้อะไร ลูกหลานของตระกูลหยุนคนนั้นกลับชี้แนะเรื่องชาติบ้านเมืองให้กับเสด็จพ่อของเจ้าได้ ไม่ต้องพูดถึงกู้อ้าวเวย ซึ่งตอนนี้ก็อยู่ในสถานการณ์ด้านการเมือง”

วัฎจักรของเวรกรรม เป็นจริงเสมอ

หากคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งหมดนี้เป็นโชคชะตา แต่ดันเป็นเรื่องบังเอิญ กู้อ้าวเวยผู้นี้ฉลาดพอๆกับความรักอย่างจริงใจของซ่านต้วนโฉงในตอนนั้น และตอนนี้ก็มีฐานะที่มีอำนาจมากขึ้น เมื่อกู้อ้าวเวยไม่ซื่อสัตย์และคิดจะทำอะไรบางอย่าง แทบจะไม่มีใครขัดขวางได้

“แต่เสด็จย่าก็ทำดีกับนางมาโดยตลอด แล้วพวกเรากับแคว้นเอ่อตานทำสงครามกันจะมีประโยชน์อะไร?”

“นั่นเป็นเพียงสิ่งที่อยู่ภายนอก ในขณะเดียวกันเมื่อแคว้นชางหลานและแคว้นเอ่อตานทำสงครามกัน องค์ชายของพวกเจ้าไม่มีผู้ใดไม่เกรงกลัวต่อบัลลังก์” ซ่านจินจื๋อหัวเราะเยาะอย่างเยือกเย็น พลางหยิบตำราพิชัยสงครามที่ควรจะอยู่ในพระราชวังออกมาจากแขนเสื้อ ซึ่งทำให้ซ่านเชียนหยวนอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “เพราะถ้าหากพวกเจ้าต้องการต่อต้าน ข้าสามารถสังหารพวกเจ้าด้วยกองกำลังที่หนักหน่วงได้ในทันที เมื่อถึงเวลานั้นเพียงแค่ต้องหยุดสงครามกลางเมืองแล้วช่วยกันจัดการกับศัตรูต่างแคว้น และสถานะของราชวงศ์ตระกูลซ่านก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ความขัดแย้งภายในก็สามารถแก้ไขได้”

“นี่มันเหลวไหลสิ้นดี” ซ่านเชียนหยวยรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

ตำราพิชัยสงครามในมือของซ่านจินจื๋อคือสิ่งที่ระดมกำลังทหารของเมืองเทียนเหยียนทั้งหมด ไม่เพียงแค่นั้น ในตอนนี้ยังรับประกันความปลอดภัยของซ่านต้วนโฉงอีกด้วย กองทัพอีกกลุ่มของซ่านจินจื๋อประจำการอยู่นอกเมืองเทียนเหยียน แม้ว่าองค์ชายจะบีบบังคับให้สละราชบัลลังก์ได้สำเร็จ ทว่าซ่านจินจื๋อก็สามารถแทนที่เขาได้ทุกเมื่อ

ด้วยเหตุนี้ พระโอรสทั้งสองของไทเฮาจึงยังอาลัยอาวรณ์ราชบัลลังก์นี้

“ไม่มีอะไรเหลวไหล เสด็จแม่คิดเช่นนั้นเพื่อแคว้นชางหลาน และในตอนนั้นกั๋วซือก็ถูกทำโทษด้วยวิธีห้าม้าแยกศพ คนที่รู้เรื่องนี้มีเพียงขุนนางสองท่านและข้า” ซ่านจินจื๋อผลักตำราพิชัยสงครามของเขาไปยังมือของซ่านเชียนหยวน “ไม่พบร่องรอยกุ้ยมามาอยู่ข้างเสด็จแม่ เกรงว่าน่าจะกำลังสืบหาข่าวสาร ตำราพิชัยสงครามเหล่านี้เจ้าจงดูแลและใช้เองเถิด หากกู้เฉิงรู้ว่าข้ายังมีเบี้ยตัวสุดท้ายอยู่ในมือ เขาจะไม่มีวันปล่อยเวยเอ๋อไป”

ซ่านเชียนหยวนรับตำราพิชัยสงครามไว้ในมือ แล้วพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง “เสด็จอาปกป้องข้ามาครึ่งชีวิตแล้ว ตอนนี้ข้าควรให้ท่านไปแสวงหาความรักได้แล้ว”

“ไอ้หมอนี่” ซ่านจินจื๋อมองเขาด้วยสายตาเย็นชาพลางพูดด้วยเสียงเยือกเย็น “ในเมื่อกู้เฉิงช่วยข้าขัดขวางเสด็จแม่ได้ แล้วเหตุใดข้าจะทำบางสิ่งเพื่อเขาไม่ได้?”

“แผนซ้อนแผน ข้าเข้าใจแล้ว” ซ่านเชียนหยวนตบหน้าอกตัวเอง ใบหน้าซึ่งไม่ได้อ่อนวัยของเขา แต่ทว่ากลับมีความแน่วแน่ “พวกเจ้าต่างว่าข้าโง่ ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะโง่ให้พวกเขาดู เสด็จอาเจ้าต้องให้คำแนะนำแก่ข้า”