บทที่777 เพื่อจุดประสงค์

บทที่777 เพื่อจุดประสงค์

คุกใต้ดินของต้าหลี่ซื่อไม่ได้มืดและชื้น แต่เหมือนห้องนอนที่มีของไม่กี่ชิ้น ผนังด้านหนึ่งถูกแทนที่ด้วยแท่งเหล็กเย็น และก็ไม่รู้ว่าซ่านต้วนโฉงคิดยังไงจึงขังสองคนนี้ไว้ด้วยกัน

เมื่อเทียบความเย็นชาของซ่านเซิ่งหาน ซ่านจวนฮ่าวที่มีอายุน้อยกว่าดูไม่ค่อยอดทนเท่าไหร่

เมื่อซ่านจินจื๋อพาซ่านเชียนหยวนเข้าไปในคุกใต้ดิน ซ่านจวนฮ่าวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าใช้ข้าเป็นเบี้ยจริงๆ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” ซ่านจินจื๋อมองไปที่เขาเช่นกัน ในขณะที่ซ่านเชียนหยวนคัดกรองเจ้าหน้าที่ต้าหลี่ซื่ออยู่ด้านนอก ต้องพูดขัดก่อนที่พวกเขาจะทะเลาะกัน “พวกเราคือพี่น้องกัน มีอะไรคุยกันดีๆ”

ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น พี่น้องทั้งสองก็ส่งสายตาเยือกเย็นให้เขา

ซ่านจินจื๋อลูบหน้าผากด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินไปถึงห้องขังของซ่านเซิ่งหาน แล้วพูดว่า “เยว่พาซูพ่านเอ๋อหนีไปแล้ว”

ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของซ่านเซิ่งหาน แล้วกำแก้วเก่าๆในมือและพูดขึ้นเบาๆหลังจากที่เงียบไปนาน “ข้าคิดไม่ถึง......”

“กู้เฉิงต้องการให้ซ่านต้วนเฟิงครองราชย์บัลลังก์” ซ่านเชียนหยวนรีบพูดเสริม “ตอนนี้เราควรร่วมมือกัน”

เมื่อพูดจบ ซ่านจินจื๋อก็ยกมือขึ้นแล้วดึงเขาออกมา

สงสัยฉีหรัวและกู้อ้าวเวยจะเสี้ยมสอนทางความคิดเขามากเกินไป จนทำให้เขาลืมไปว่าจิตใจของมนุษย์มันไม่ง่ายที่จะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เป็นตามที่คาดไว้ ซ่านเซิ่งหานยิ้มด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันแล้วยังพูดว่า “นี่คือกู้เฉิงที่เจ้าเห็น แต่ในสายตาของข้า ในตอนนั้นหากกู้เฉิงไม่ดึงข้าเข้าไปเป็นพวก ข้าคงตายด้วยน้ำมือของพี่ใหญ่”

“จะว่าไปที่พวกเจ้ามาที่นี่ จริงๆก็เพื่อมาดึงพวกเราไปเป็นพวกและร่วมจัดการซ่านต้วนเฟิง?” ซ่านจวนฮ่าวพูดตัดบทด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง “แต่ในความคิดของข้าหากพวกเจ้าไม่ต้องการบัลลังก์ ก็สามารถเลือกที่จะไม่ยุ่งกับเรื่องนี้และส่งมอบบัลลังก์ให้ผู้อื่นด้วยความเต็มใจ”

เกรงว่าจะไม่เกิดความวุ่นวาย

ซ่านจินจื๋อพบว่าการเติบโตของซ่านจวนฮ่าวนั้นเหนือความคาดหมายมาก

เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดเหล่านี้ ซ่านเซิ่งหานจึงมองซ่านจินจื๋อด้วยความระวังตัวเช่นกัน หากพูดถึงเมื่อก่อน เขายังสามารถเชื่อในซ่านจินจื๋อ แต่ตอนนี้เขาอยู่ในคุกใต้ดินของต้าหลี่ซื่อมาเป็นเวลานาน เขายังไม่สามารถเชื่อคนที่เคยเป็นศัตรูผู้นี้ แล้วนับประสาอะไรกับ......

“เสด็จอา หากจุดประสงค์ของเจ้าในการเข้าหากู้อ้าวเวยในตอนแรกคือการใช้ประโยชน์จากนาง ตอนนี้ข้าสงสัยว่าเหตุใดเจ้าจึงตั้งใจปล่อยให้ซูพ่านเอ๋อหนีไป เยว่โตมากับข้า คนที่อยู่เบื้องหลังเขานอกจากข้าแล้วจะมีผู้ใด หากมีนางเพียงคนเดียวจะพาซูพ่านเอ๋อหนีรอดสายตาเจ้าไปได้อย่างไร” ซ่านเซิ่งหานหรี่ตาลงด้วยความขัดเคือง “หรือบางทีข้าไม่ควรเชื่อเจ้าตั้งแต่แรก”

“ในตอนแรกเจ้าปฏิบัติต่อกู้อ้าวเวยอย่างไร พวกเรามองเห็น” ซ่านจวนฮ่าวพูดเพิ่มเติมในเวลาที่เหมาะสม โดยไม่กลัวสายตาพิฆาตของซ่านเชียนหยวน

เมื่อเรื่องมาถึงตอนนี้ดูเหมือนว่าความคิดของทุกคนจะมีเหตุผล

แต่สำหรับซ่านจินจื๋อนี่เป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ถ้าหากพวกเขายังคงต่อสู้ต่อไป แม้ซ่านต้วนเฟิงจะถูกแก้ไข แต่สุดท้ายผู้ที่สามารถขึ้นสู่บัลลังก์ก็มีเพียงเขาคนเดียว

หากเป็นเช่นนั้น เขาจะเดินทางรอบภูเขาและแม่น้ำลำธารกับกู้อ้าวเวยได้อย่างไร?

เมื่อทุกคนต่างเงียบ กู้จี้เหยาที่สวมชุดองครักษ์อยู่ข้างหลังก็เงยหน้าขึ้นแล้วเดินไปข้างๆซ่านจินจื๋อ “ข้าคิดว่าที่องค์ชายหกพูดมีเหตุผล ในเมื่อจุดประสงค์ของพวกเจ้าแตกต่างกัน ในตอนนี้เหตุใดจึงกังวลเกี่ยวกับเงื่อนไขของซ่านต้วนเฟิงและกู้เฉิง?”