บทที่778 ความจริง

บทที่778 ความจริง

กู้อ้าวเวยสวมผ้าคลุมไหล่ผ้าโปร่งสีทอง

ร่างกายที่เพิ่งจะควบคุมได้และนิ้วมือที่สัญโดยไม่รู้ตัว ตากระพริบเพื่อปรับสภาพ ยังคงเป็นยู่จือที่แต่งตัวเหมือนเดิมพิงนางที่แขนยังควบคุมไม่ค่อยได้ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองนางเล็กน้อย “ เจ้าคิดถึงเรื่องต่างๆอยู่ทุกวัน แต่ข้าก็เห็นว่ามันไม่ได้ให้ข้อมูลใดใดกับเจ้าเลย”

กู้อ้าวเวยขยับริมฝีปากของนาง และมีรอยยิ้มจางๆอย่างไม่เต็มใจนัก “ข้าแค่คิดว่า ข้าทำเรื่องอะไรตั้งมากมาย ปล่อยเขาตั้งเยอะแยะ ข้าทำไปเพื่ออะไร ?”

“ข่าวพวกนั้นมีทั้งจริงทั้งเท็จ ไม่ว่าจะเป็นความลึกลับของอายุยืนยาวหรือเรื่องที่ว่าเจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่” นิ้วเท้าของยู่จือเตะที่มุมโต๊ะแล้วนางก็นอนลงในอ้อมแขนของกู้อ้าวเวย โดยนอนบนตักแล้วมองไปที่นางด้วยรอยยิ้ม “ แต่ข้าคิดว่าเหตุผลไม่ได้ซับซ้อน”

“เจ้ารู้?” กู้อ้าวเวยเม้มปาก พลางลดศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อมองยู่จือ

ไม่ได้ใช้ยาที่มีผลกระทบต่อสติสัมปชัญญะอีกต่อไป ดวงตาของกู้อ้าวเวยในตอนนี้ดูแปลกกว่าดวงตาที่แคบและยาวของยู่จือเสียอีก ปลายนิ้วที่ขยับได้เล็กน้อยลงบนรอยสักบนใบหน้าของยู่จือ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ นี่ก็คือยาพิษที่คล้ายกับยาพิษของตระกูลหยุน”

คล้ายกับอักษรหยุนบนให้ปลาร้าของนางแม้จะไม่ได้เหมือนกันซะทีเดียวแต่ก็ให้ผลลัพธ์ที่เหมือนกัน

ยู่จือ เลื่อนมือของนางออกแล้วพูดเบาๆว่า “ การตอบแทนบุญคุณและการแก้แค้นไม่มีอะไรมากไปกว่าสิ่งเหล่านี้”

กู้อ้าวเวยมือแข็งแล้วส่ายหน้าอย่างช้าๆ “ เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว”

ยู่จือยิ้มไม่หุบอยู่ในอ้อมแขนของนาง ยู่หงและซ่านต้วนเฟิง ที่มาส่งอาหารเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงคิดว่าพวกนางโดนผีเข้า

หากยู่จือเป็นคนที่สติปัญญาไม่สมประกอบ ถ้าเช่นนั้น กู้อ้าวเวยก็คือคนที่มีสติปัญญาฉลาดเกินไป

ยู่หงคิดว่าหลังจากที่เปิดจุดเลือดลมบนร่างกาย กู้อ้าวเวยจะตอบโต้ แต่ตอนนี้การกระทำของทั้งสองคนยังคลุมเครือ แทนที่จะทำให้เขาและซ่านต้วนเหิงตกตะลึง

เมื่อยู่จือเห็นยู่หง นางจึงลุกจากอ้อมแขนของกู้อ้าวเวยเบาๆ แต่ยังคงเกาะที่แขนของนางแล้วพูดเบาๆว่า “ พวกเจ้ามาทำไม?”

“กู้อ้าวเวย คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้กับคนที่วางยาพิษเจ้า จิตใจของเจ้าช่างประเสริฐยิ่งนัก” ซ่านต้วนเฟิง เดินไปข้างๆกู้อ้าวเวยอย่างเยาะเย้ย จากนั้นจึงก้มลงจับคางของนางเบาๆ พลางมองใบหน้าที่งดงามและเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่เกรงกลัวของนาง เขาจึงเปลี่ยนสีหน้าในทันที “ซ่านจินจื๋อ ยินยอมที่จะช่วยข้าช่วงชิงบัลลังก์ แต่มีเงื่อนไขคือการได้พบเจ้า นี่คือกลอุบายอะไรของพวกเจ้า”

“กู้เฉิงมีจุดอ่อนของข้าและซ่านจินจื๋อ พวกเราจะช่วยเจ้าเต็มที่” กู้อ้าวเวยขยับใบหน้าของตนเองมาข้างหน้า ดวงตาที่สวยงามคู่นั้นแต่ทว่ากลับน่ากลัวราวกับภูตผีในยามกลางคืน และเสียงที่ทุ่มต่ำก็ทำให้รู้สึกขนลุก “ ข้าไม่ได้สนใจว่าใครจะเป็นฮ่องเต้ของแคว้นชางหลาน แต่เจ้าเคยทำร้ายท่านตาและชิงจือ”

ซ่านต้วนเฟิงมีสีหน้าที่น่าเกลียด “ พูดเช่นนี้ วันหนึ่งเจ้าจะแก้แค้นข้ารึ?”

“แน่นอน แต่ก่อนนั้นข้าจะทำตามสัญญาและทำทุกอย่างให้ดี” กู้อ้าวเวยพูดพลางมองไปยังยู่จือ “ไม่ว่าข้าจะพูดอะไร นางก็คอยควบคุมข้า แล้วเจ้าจะกังวลอะไร?”

ยู่จือกอดแขนกู้อ้าวเวยไว้แน่น ในสายตาของนางไม่มีแม้เงาของซ่านต้วนเฟิง

ซ่านต้วนเฟิงขมวดคิ้ว “ เจ้ามักจะเปลี่ยนฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง เพื่อทำเรื่องต่างๆให้องค์ชาย เจ้าคิดว่าซ่านจินจื๋อ จะเชื่อเจ้าไปตลอดงั้นรึ?”

“ เขาจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เขา ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ข้าคิดจะทำ” กู้อ้าวเวยจับโต๊ะเพื่อยืนขึ้น พลางมองไปที่ซ่านต้วนเฟิง ด้วยสายตาอันน่ากลัว “ อีกไม่นานข้าก็จะตาย ไม่ว่าเรื่องอะไรข้าก็ทำได้ทุกอย่าง”