ตอนที่ 14 เดินเท้ากลับเรือน

ตอนที่ 14 เดินเท้ากลับเรือน

ดวงตาที่ไม่ตกใจ แต่กลับทุบตีลงบนหัวใจของซ่านจินจื๋อเหมือนกับค้อน

ด้านบนของสนามรบมีแพทย์อายุมากกว่าครึ่งปีที่ไม่เกรงกลัวและรักษาเหล่าทหารทั้งกลางวันและกลางคืนเช่นนี้ เพื่อให้สามารถดึงคนออกจากประตูผีได้ไม่กี่คน

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง กุ้อ้าวเวยแทรกตัวเข้ามาในฝูงชน และวินิจฉัยและรักษาเด็กที่อายุเพียงเจ็ดหรือแปดขวบ เข็มเงินถูกสอดเข้าไปในจุดฝังเข็ม มีการใช้ยาห้ามเลือด เมื่อเห็นว่าอุปกรณ์ไม่เพียงพอ แต่นางก็ยังสั่งคนรอบข้างอย่างสงบให้ไปหยิบถังไม้ไปตักน้ำ

"ปล่อยให้เหล่าทหารจัดการกับเรื่องนี้ นอกจากนี้ก็หาหมอมา อย่าทำให้การกลับไปที่เรือนล่าช้า" ซ่านจินจื๋อลดม่านลง คลื่นในใจของเขาก็สงบลงในที่สุด ดวงตาสองคู่นั้นกลับตกลงที่หัวสมอง ไม่ยอมห่างไปไหน

ซูพ่านเอ๋อจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ แต่เมี่ยวหารที่อยู่ข้างนางกำลังกำหมัดแน่น จ้องมองกุ้อ้าวเวยผู้ทำการรักษาคนจากนอกช่องว่างของม่าน จึงรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก!

"ท่านพี่จื๋อ กลิ่นของเลือดนี้ค่อนข้าง ... " สีหน้าของซูพ่านเอ๋อซีดเซียว

"ออกไปให้ไกลกว่านี้หน่อย" ซ่านจินจื๋อสั่งอย่างรวดเร็ว แต่ข้ารับใช้ไม่ได้เคลื่อนไหว จ้องมองไปที่กุ้อ้าวเวยทีละคน มิรอพระชายาหรือ?

"ยังมิรีบไปอีก!" ซ่านจินจื๋อกอดซูพ่านเอ๋อที่กำลังไอเข้ามาในอ้อมแขน เขาลูบบ่าของนางซ้ำแล้วซ้ำอีก รอจนรถม้าเคลื่อนที่มายังถนนแออัดอีกแห่งหนึ่ง ผิวของซูพ่านเอ๋อจึงดีขึ้น ดวงตาของนางเย็นชาและหัวใจของนางก็มีแผนการ

วันกลับไปที่เรือน แต่ท่านอ๋องละทิ้งพระชายาไว้ที่ข้างถนนไว้ตามลำพัง เกรงว่ามันจะกลายเป็นเรื่องน่าขันของทั้งเมืองเทียนเหยียน!

แต่ทว่าบนถนนที่ตลาด กุ้อ้าวเวยรอจนกระทั่งแพทย์คนอื่นเข้ามา ก่อนที่จะออกจากฝูงชนแล้วหันหลังกลับมีเพียงหยุนเชี่ยวและชิงต้ายเท่านั้นที่อยู่ข้างหลังนาง อีกทั้งไม่มีร่องรอยของชายและหญิงของจวนอ๋องจิ้ง

"นายหญิง! ก่อนหน้านี้พวกข้าน้อยร้องเรียกพระองค์สองสามครั้งมิได้ยิน ท่านอ๋องก็ออกไปนานแล้วเพคะ!" หยินเชี่ยวกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ

"พวกเราไปด้วยตนเอง" กุ้อ้าวเวยเช็ดมือของนาง และเห็นว่าเสื้อคลุมของนายเปื้อนเลือด มันคงไม่ดีที่จะสวมมันกลับไปที่เรือน นางจึงถอดมันออกแล้วโยนทิ้งไป ยามที่กำลังจะจากไป ก็มีแม่หม้ายผู้นั้นพุ่งออกมาจากฝูงชนแล้วตะโกนตรงหน้านาง "ขอบพระคุณท่านผู้หญิงที่ช่วยชีวิต ขอบพระคุณ!

“ มันเป็นหน้าที่ของข้า” กุ้อ้าวเวยโบกมือของนาง และรับผ้าจากมือของหยินเชี่ยวก่อนจะเช็ดเลือดจากฝ่ามือและนิ้วมือของนาง ในใจนางคิดว่าถ้าหากนางผ่านไปช้าเพียงหนึ่งนาที มือของเด็กผู้นั้นคงจะไม่สามารถเก็บได้แล้ว

"ท่านผู้หญิงชื่อแส้อันใดกัน รอให้บุตรของข้า ... "

“ มิเป็นไร เพียงแค่เมื่อเดินไปตามถนนก็ระวังให้ดี ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีตา” กุ้อ้าวเวยเหลือบมองไปที่ทหารที่กำลังดึงผู้ชายสองสามคนในชุดผ้าไหมหลากสีออกมา นางทำเพียงตบไหล่ซ้ายของหญิงหม้ายพลางจากมาอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อซ่านจินจื๋อออกไปแล้ว นางก็ไม่ต้องการที่จะจับใบหน้าของเธอติดกับก้นเย็น นางจึงปล่อยให้ชิงต้ายนำทางกลับไปที่เรือน นางตกใจและส่ายหัวของนางไปมา "มิได้เพคะ หากเราเดินกลับไปที่เรือน ท่านปู่จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดเพคะ! "

“ เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้ เมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น” กุ้อ้าวเวยหัวเราะเบา ๆ นางมีกลวิธีการเผชิญปัญหาของนางเอง

เมื่อมาถึงจวนเฉิงเสี้ยง ซ่านจินจื๋อยังคงมามิถึง นายกรัฐมนตรี เฉิงเสี้ยงรออยู่อย่างเคร่งเครียด แต่กลับเห็นกุ้อ้าวเวยกลับมาเพียงคนเดียว เขาจึงชักสีทันที ในเวลาที่กำลังจะเอ่ยถามคำถามสองสามข้อ ก็เห็นรถม้าของจวนอ๋องจิ้งอยู่ด้านหลังกุ้อ้าวเวย มาและหยุดลงที่ประตู

กุ้อ้าวเวยหัวเราะเบา ๆ และนางเดาถูก

ปัญหาในตลาดสามารถรายงานโดยตรงไปยังกระทรวงสงคราม ทั่วทั้งแคว้นชางหลานเกรงว่าคงมีเพียงฮ่องเต้และซ่านจินจื๋อเท่านั้นที่มีความสามารถนี้ เนื่องจากทหารของกระทรวงได้เห็นนางกลับมาที่เรือนแล้ว แล้วเหตุใดจะมิแจ้งซ่านจินจื๋อเล่า?