ตอนที่ 15 ท่านและข้า ต่างก็ทำตามที่เราต้องการ

ตอนที่ 15 ท่านและข้า ต่างก็ทำตามที่เราต้องการ

บุรุษรูปงาม ราวกับผู้ที่ฟ้าสร้างขึ้น

บรรดาผู้ที่รอดูเรื่องตลกต้องประหลาดใจ ซ่านจินจื๋อเป็นแม่ทัพแห่งแคว้นชานหลานที่ผู้คนรู้จักกันดีเรื่องใบหน้าที่เย็นชา แต่เมื่อต้องเผชิญกับน้องสาวผู้อ่อนแอและอ่อนแอเขาค่อนข้างอ่อนโยน ตอนนี้ มีพระชายาจิ้งแล้ว เวลานี้ช่างแตกต่างกับที่ผ่านมา

กุ้เฉิงตกใจมาก จนถ้วยในมือเกือบจะตก

ในตอนแรกกุ้อ้าวเวยอาละวาดว่าจะแต่งงานกับเขา แต่ราชาจิ้งปฏิเสธที่จะยอมรับ หลังจากนั้นไม่นานจึงปล่อยให้นางกลับไปที่จวนหวัง ครึ่งเดือนนี้ไม่ได้กลับมาที่เรือน ที่แท้ก็ได้รับความรู้สึกที่แท้จริง

กุ้อ้าเวยรู้สึกว่าอาการเจ็บหน้าอกรุนแรงมาก เพราะนางล้มกระแทกรุนแรงเกินไป

“จี้เหยา เจ้ายังไม่รีบขอโทษจิ้งหวังและพระชายาอีกหรือ" กู้ฮูหยินนั่งอยู่บนที่นั่ง นางส่งสายตามายังกุ้จี้เหยา นางก้มหัวและขอโทษด้วยความเคารพ แต่จ้องมองที่กุ้อ้าวเวยราวกับลูกธนู

กุ้อ้าวเวยจำได้ว่าถึงแม้กุ้จี้เหยาจะเป็นหลานสาว แต่นางก็ได้รับความรักใคร่มากกว่าตนในจวนเฉิงเสี้ยงแห่งนี้ และนางก็ชื่นชมซ่านจินจื๋ออีกด้วย

คิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ นางก็หัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ซ่านจินจื๋อประคองให้นางมั่นคง ก่อนจะเลิกคิ้ว "คุณหัวเราะอันใดหรือ?"

“ ถ้าเจ้าต้องการหัวเราะก็จงหัวเราะ” แน่นอนว่านางหัวเราะที่หญิงผู้นี้ตาบอด ซ่านจินจื๋อเอาเลือดหัวใจของนางออกโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ทั้งยังเปิดรูในอกนาง นี่เขาเป็นคนดีที่ใดกัน

"พ่านเอ๋อ... " เสียงของเมี่ยวหารดังขึ้นทันที

ซ่านจินจื๋อและกุ้อ้าวเวยหันกลับมาพร้อมกัน และเห็นซูพ่านเอ๋อโซเซไปมา เมื่อเขามองดูนางกำลังจะล้มลง ร่างของซ่านจินจื๋อก็พุ่งไปที่ซูพ่านเอ๋อเพื่อประคองนาง ก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธ "ยังไม่พานางไปที่ห้องอีก!"

"หยินเชี่ยว ชิงต้าย รีบสั่งให้ผู้คนเตรียมความพร้อม" เมื่อสั่งออกไป สายตาของกุ้อ้าวเวยก็มืดลง นางเดินไปที่ด้านข้างของเมี่ยวหารอย่างสงบแล้วตบไหล่นาง "เจ้าไปกับพ่านเอ๋อ ดูแลนางให้ดี "

รอจนข้ารับใช้มาที่นี่ ซ่านจินจื๋อยังไม่ต้องการที่จะปล่อย ซูเอ๋อเอ่อจับเสื้อของเขาอย่างแน่นหนา และอยากเรียกเขาว่าท่านพี่อย่างสนิทสนม เป็นทางที่ดีที่สุดที่จะแสดงให้คนจำนวนมากที่จ้องมองได้เห็นถึงความสัมพันธ์ของนางกับซ่านจินจื๋อ นี่เป็นโอกาสที่ดี!

"ร่างกายของแม่หญิงพ่านเอ๋ออ่อนแอ แต่นางก็ดูแลท่านอ๋องในชีวิตประจำวัน นางก็เหมือนญาติสนิทผู้หนึ่ง พวกเจ้าไม่สามารถประมาทได้ รับใช้นางให้ดี!" กุ้อ้าวเวยเอ่ยในสิ่งที่นางคิดมานานออกมา

ฝูงชนคนรอบตัวของนางจึงสงบลง เดิมทีที่ท่านอ๋องเป็นห่วงหญิงสาวมากเพียงนี้ เป็นเพราะนางเป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัว และผู้คนทั้งหมดก็ได้รับความอ่อนโยนเช่นนี้

ซ่านจินจื๋อจำต้องส่งนางให้กับผู้คนในจวนอย่างจนปัญญา ซูพ่านเอ๋อแทบอยากจะฉีกหน้าของกุ้อ้าวเวยออกเป็นสองส่วน นางจะทำอย่างไรดี!

กุ้อ้าวเวยไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางเพียงแค่รีบอธิบายยิ่งดี

เมื่อถึงเวลายกน้ำชา ซ่านจินจื๋อล้วนเคารพยำเกรง เพียงแต่ว่าในใจของเขาเป็นกังวล กุ้อ้าวเวยสังเกตเห็นความใจร้อนเมื่อเขาฟังคำพูดของกุ้เฉิงเพียงพักหนึ่ง นางจึงรีบพูด "เมื่อวานนี้ท่านอ๋องยุ่งอยู่กับการทำธุรกิจ วันนี้อารมณ์ของเขาจึงมิดี ถ้าหากว่ามิมีเรื่องใหญ่อันใด เช่นนั้นก็ขอให้ท่านอ๋องหยุดพักก่อนเถิดเพคะ"

นางเอ่ยอย่างมีเหตุผลและสมเหตุสมผล ซ่านจินจื๋อก็ไม่มีเหตุผลที่จะโกรธ เขาลูบหน้าผากและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ใบหน้าของกุ้เฉิงเปลี่ยนไป เขาก็รีบเอ่ย "มันเป็นความจริง แต่ข้ามีเรื่องที่ต้องการขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋อง ลูกพี่ลูกน้องเก่าของข้ามีลูกชายที่เพิ่งโตขึ้น และมีศิลปะการต่อสู้ที่ดี ต้องการขอตำแหน่งที่วัง"