ตอนที่ 19 ออกจากจวนหวัง

ตอนที่ 19 ออกจากจวนหวัง

น้ำหนักที่อยู่บนท่อนแขนของเขานั้นเบามาก ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นประคองกุ้อ้าวเวย แต่นางสะบัดมือของนางโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะจับหน้าผากแล้วถอยหลังกลับ มีหมอกอยู่ในดวงตาของนาง ขณะที่หยินเชี่ยวและชิงต้ายคอยดูนาง รีบเข้ามาประคองนางด้วยใจที่วิตกกังวล

หญิงผู้นี้นั้น ในยามที่จิตสำนึกเลือนรางก็ยังกล้าที่จะปฏิเสธเขางั้นหรือ?

ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าความโกรธนี้มาจากที่ใด เดินไปข้างหน้าและกอดอกในแนวนอนและเดินออกไปที่ประตู กุ้เฉิงเห็นสิ่งเหล่านี้ ในสายตาของเขาหัวใจของเขาขยับเล็กน้อย ภรรยาของเขาและกุ้จี้เหยาเปลี่ยนรูปลักษณ์ของพวกเขา กุ้จี้เหยาออกจากที่นั่นไปร้องไห้

กุ้อ้าวเวยถูกกอดอย่างรุนแรง นางพ่นเลือดลงบนรอยกระเป๋าโดยตรง ซึ่งดึงการมองเห็นกลับมา นางมองไปที่กรามของซ่านจินจิอแล้วเผชิญหน้ากับเขาอย่างใกล้ชิด นางตกใจแต่นางก็แค่ก้มหน้าลงแล้วตบหน้าอก ตบไหล่ของนาง "ให้ข้าลงที ข้าวิงเวียนศีรษะ"

ซ่านจินจื๋อวางนางลง กุ้อ้าวเวยยืนขึ้นข้างตะเกียงหินและมีเลือดพ่นออกมา นางสบายขึ้นมาก นางเช็ดเลือดที่มุมปากพลางตะโกน: "ช่างเป็นอันใดที่บ้านเกิดรอยรั่วในชั่วข้ามคืนที่ฝนตก "

"ถ้าเจ้าตายไป ความลับของพ่านเอ๋อก็ไม่สามารถเรียกคืนได้" ซ่านจินจื๋อมองไปที่สละเลือดบนพื้นแล้วก็โกรธทันที "ถ้าเจ้าตาย ข้าจะปล่อยให้ครอบครัวกุ้ทั้งหมดพาเจ้าไปที่ถนน!"

กุ้อ้าวเวยกลอกตาของนาง หากใช้บรรทัดนี้ในยุคปัจจุบัน กลัวว่ามันจะไม่ดึงดูดใจสาว ๆ มากมาย หัวใจของท่านอ๋องนี้เป็นของนาง และยังคุกคามนางกับครอบครัวกุ้

เขาโบกมือของเขา กุ้อ้าวเวยมีอาการปวดอย่างสาหัส เขาขี้เกียจเกินกว่าจะดูแลนาง นางปีนขึ้นไปบนรถม้าด้วยมือของนาง แล้วก็ตัวสั่นทันทีที่นางนั่งลง เหงื่อนางออกมาก และริมฝีปากก็เป็นสีฟ้า

เมื่อซูพ่านเอ๋อเห็นรูปลักษณ์ของนาง จึงแสดงความกังวลอย่างรวดเร็วเมื่อซ่านจินจื๋อขึ้นรถ นางจึงตบไหล่เมี่ยวฟู่ที่ข้างตน “ข้าจะแสดงให้ท่านพี่เห็นสถานะ... "

เมี่ยวหารเพียงแค่ให้กุ้อ้าวเวยกระซิบ "องค์หญิงอ่อนแอ กลัวที่จะใช้ยาสมุนไพรอาบน้ำ ... "

"ข้ารายงานสมุนไพรนี้ต่อแพทย์เมี่ยวหาร และขอให้หมอเมี่ยวหารหามันให้ข้า ว่าข้ามักจะมีหยุนเชี่ยวชิงต้ายช่วยอยู่เสมอ กุ้อ้าวเวยพูดเบา ๆ ดวงตาของนางจ้องอยู่บนใบหน้าเมี่ยวฟู้และซูพ่านเอ๋ออย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้ ถ้า เมี่ยวฟู่และพ่านเอ๋อไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกันและกันจริง ๆ นางไม่เชื่อ พ่านเอ๋อไม่ใช่คนดีเลย ดังนั้นนางต้องระวังเมี่ยวฝูหน่อย

"เพคะ พระชายา" เมี่ยวฝูพยักหน้าเล็กน้อย

ในขณะนี้ซูพ่าเอ๋อไออย่างไม่สามารถควบคุมได้ และนางก็เห็นรอยเปื้อนเลือดเล็กน้อยบนหน้าอกของซ่านจินจื๋อ นางจึงไอมากยิ่งขึ้น ซ่านจินจื๋อเพิ่งโยนเสื้อคลุมออกมาแล้วนั่งตะโกน "รีบกลับจวนให้เร็วที่สุด!"

หลังจากการชนครั้งนี้ซูพ่านเอ๋อที่แกล้งป่วยก็น่าสงสาร แต่กุ้อ้าวเวยต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดที่เจ็บปวดตลอดทาง เพราะกลัวว่าจิ้งหรีดจะแตกเมื่อนางกลับไปที่จวนนางก็ตรงไปที่สวน ผู้คนส่งสมุนไพรให้ใส่ไว้ในถังมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น

ข้าเข้าไปในอ่างและต้องระวังเรื่องบาดแผลที่หน้าอก

หยินเชี่ยวกะพริบตาของนางผ่านหน้าจอและพูดพึมพำว่า "ข้าน้อยไม่รู้จริงๆว่าผู้ใดเป็นชายา นายหญิงป่วยเช่นนี้และเจ้าชายยังคงให้ความสำคัญกับซูพ่านเอ๋อมากกว่า จากนั้นฉันก็ไปรับน้ำร้อนแล้วข้าได้ยินใครบางคนที่นั่นเอ่ย นายหญิงของเรา! เจ้าบอกว่าน่ารำคาญก็มิน่ารำคาญ! "