ตอนที่ 91 ฉีเฟยข่มขู่

ตอนที่ 91 ฉีเฟยข่มขู่

ถูกกุ่ยเม่ยที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้ตกใจเสียจนสะดุ้ง

กู้อ้าวเวย แค่ตะลึงเพียงเล็กน้อยจากนั้นก็กวักมือขึ้น ： “ยังไม่ดึกเลย เรามากินอะไรกันก่อนสักถ้วยมั้ย ข้ายังไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้าเลย”

“ข้าน้อยมิอาจจะนั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายได้” กุ่ยเม่ยยืนกรานเช่นนั้น แล้วอุ้มพุทรายืนอยู่ด้านข้าง

“แม่นาง นี่คือบะหมี่น้ำใสของท่าน” เฒ่าแก่ร้านบะหมี่อีกฝั่งยกบะหมี่น้ำใสร้อนๆชามใหญ่มาเสริฟไว้ตรงหน้านาง ยิ้มเล็กๆมองไปที่กุ่ยเม่ยแล้วถามว่า “พ่อหนุ่ม จะกินอะไรดีล่ะ?”

“เขาอุ้มแมวอยู่ กินไม่ได้” กู้อ้าวเวยพูดแล้วก็จัดการกินบะหมี่เกี๊ยวน้ำชามนั้นเสีย

กุ่ยเม่ยได้แต่มองอยู่ข้างๆตั้งแต่แต่ต้นจนจบ ได้แต่รอกู้อ้าวเวยกินข้าวเมาเหล้าจนอิ่มท้อง นางถึงจะตามกุ่ยเม่ยกลับไป เมื่อเห็นช่างเย็บผ้า2คนเดินเข้ามา ต่างก็มีท่าทางเอาอกเอาใจ เข้ามาวัดตัวนางแล้วก็รีบเดินจากไป

นางหายใจเข้า แล้วหาบันไดสะอาดๆนั่งลง ถามชิงต้ายว่า “เจ้าไปสั่งตัดเสื้อผ้ากี่ร้านกันแน่ ทำไมถึงต้องวัดตัวตั้ง2ครั้ง2ครา”

“ก็มีร้านใหญ่สุดทางทิศเหนือของเมือง อีกร้านข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ” ชิงต้ายส่ายหัวด้วยความประหลาดใจ

หยินเชี่ยวก็ไม่รู้ว่าจะมาตอนไหน แล้วก็ให้พุทรากระโดดใส่อกอย่างสบายใจ สนุกสนานเฮฮา “คุณหนู เมื่อครู่ ฉีเฟยลูกสาวคนโตของจวนฉีมาหา บอกว่าจะเชิญคุณหนูไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันที่ร้านอาหารป่ายเว่ย”

“หรอ” กู้อ้าวเวย เบ้ปาก ไม่รู้ว่าฉีเฟยคนนี้อยากจะทำอะไรกันแน่

“คุณหนูใหญ่เป็นคนเย่อหยิ่งแต่ไหนแต่ไร น่าจะเป็นเพราะว่าคุณหนูไปพูดอะไรแทงใจดำเข้า ครั้งนี้จะเสียมารยาทเหมือนก่อนไม่ได้แล้วนะ” ฉีหรัวก็นั่งที่ขั้นบันไดเช่นเดียวกับนาง มีความ เข้าเมืองตาหลิ่ว หลิ่วตาตาม ทำตามผู้อื่นบ้าง

เอามือเท้าคาง กู้อ้าวเวย แค่พยักหน้า

ได้แต่หวังว่าผู้หญิงรอบข้างจะเรียบง่ายหน่อย ถ้าเป็นเหมือนหยินเชี่ยวจะดีมากเลย

นางป่วยยังไม่หายดี วันนี้เปลี่ยนเป็นชุดที่หนาขึ้นมาหน่อย ตอนที่มาร้านอาหารป่ายเว่ย พนักงานก็กรูกันเข้าไปเชิญนางขึ้นมาชั้นบน ฉีเฟยก็ยังคงมีความงามดึงดูดคนเช่นเดิม เครื่องสำอางบนใบหน้าดูเหมือนจะหนาและเข้มกว่าปกตินิดหน่อย รอบข้างมีผู้คนหันมามองกันไม่น้อย

เมื่อลบขอบตาที่ปัดอย่างกับสีลูกท้อออก กู้อ้าวเวยก็นับว่าเป็นสาวงามนางหนึ่ง มองแล้วสบายตา ถ้าเพิ่มดวงตาที่เป็นประกายคู่นี้เข้าไป จะทำให้สะดุดตาคนมองแน่นอน

แต่ฉีเฟยกลับเป็นสาวงามที่มีความงามแบบมองแวบเดียวแล้วรู้สึกเหมือนนางมาร แต่นางก็ดูสง่างามมาก

ทั้งสองคนนั่งลงริมหน้าต่าง นับว่าเป็นวิวที่ไม่เลว แต่ทว่า มีคนรู้น้อยมาก ว่ากู้อ้าวเวยเป็น พระชายาจิ้ง

“พระชายา...”

“อยู่ด้านนอกเรียกข้าว่าแม่นางก็พอแล้ว” กู้อ้าวเวย ยิ้มเล็กๆ ปลายจมูกเริ่มแดงนิดๆ

ฉีเฟยตะลึงเล็กน้อย หัวเราะเล็กๆแล้วพูดว่า “แม่นางกู้ เจอกันครั้งก่อน ข้ามีความรู้น้อย เลยทำให้แม่นางไม่สมหวัง วันนี้ก็เลยมาขอไถ่โทษ”

“มีความผิดเสียที่ไหน ตอนนั้นข้าก็เพราะว่าป่วยอยู่ ก็เลยอารมร้อนไปหน่อย คุณหนูฉีไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก” กู้อ้าวเวย ถอนหายใจเบาๆ แล้วทำท่าไหล่ตก มีคนพูดอ้อมค้อมชักแม่น้ำทั้งห้า เพิ่มมาอีกคนเสียแล้ว

ทั้งสองคุยไปคุยมาสักพักนึง ฉีเฟยถึงจะพูดเข้าเรื่อง ： “ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าแม่นางกู้รู้สึกดีกับน้องๆของข้า เพราะเหตุนี้หรือเปล่า ก็เลยตั้งใจจะกลั่นแกล้งข้า”

“ข้าก็แค่พูดไปตามจริง ถ้าข้าเห็นแก่ความสัมพันธ์ของฉีหลิน ก็คงไม่พูดแบบนั้นต่อหน้าพ่อของเขา ก็แค่พูดไปตามสถานการณ์ ” กู้อ้าวเวย เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีลูกท้อจิกไปที่ฉีเฟยจนนางต้องรีบก้มหน้าลงดั่งมีความผิด